Sonata Arctica - Stones Grow Her Name (2012)

Na zeven maanden dan nog weer eens opgelegd, maar het twijfelachtige gevoel is niet weg. Halfje eraf. Naar mijn idee teveel ideeën op deze plaat die om het compact te houden niet zijn uitgewerkt.

Aanvankelijk was ik niet zo enthousiast over dit album. Vervolgens ben ik het langzaam maar zeker beter gaan vinden, maar inmiddels ben ik eigenlijk weer terug bij af. Het Alone In Heaven - The Day - Cinderblox trio kan bij nog wel bekoren, maar het merendeel van de overige nummers is te repetitief en het geheel hangt totaal niet samen. Het lijkt alsof Tony zelf niet weet welke kant hij op wil, gezien de laatste twee albums. Op The Days Of Grays vond ik Flag In The Ground bijvoorbeeld totaal niet passen, en hier is Shitload Of Money echt een vreemde eend in de bijt. Als een echte power metal fan mis ik de oude sound, maar dat is het niet alleen. Het is ook de kwaliteit van de nummers zelf die tegenvalt.

Sonata Arctica 1.0 <-> 2.0

Ok, ik denk dat ik langzaamaan toch wat terug moet komen op mijn oorspronkelijk geschreven recensie voor Metalfan.nl waar ik dit album een 90/100 gaf en het een van de beste albums van de band noemde. Ik vind het nu so far het minste album van de band. Misschien ligt dit ook aan het feit dat Days Of Grays nu eindelijk als kwartje is gevallen en ik dit album zodoende beter in context kan plaatsen. Stones Grow Her Name is namelijk vrij... onevenwichtig.

Opener Only The Broken Hearts is catchy hardrock. Shitload Of Money is een slappen Unia-achtige single, Losing My Insanity is matige fanservice, Somewhere Close To You is snoeihard, I Have A Right is een simpele single etc. Het album vliegt een beetje alle kanten op en is op individueel songvlak best goed, maar als geheel loopt het voor geen meter. Net als Alone In Heaven best een sterke meezinger is, valt het kaartenhuis weer in duigen met het saaie The Day. Cinderblox is een grappige song, Don't Be Mean is een wanstaltig stuk suikerzoete ballad. Wildfire II en III horen dan samen met Somewhere Close To You tot het beste en vooral hardste werk van de cd. Vooral de laatste twee songs laten mooi horen hoe Sonata Arctica stevige power/progmetal kan maken en hierbij vooral intelligent kan zijn.

Dit is meer een album waar ik wat losse nummers van pak dan dat ik het graag in zijn geheel aanzet. Interessant hoe de tijd visies op albums kan veranderen. Dit wil niet zeggen dat ik Stones Grow Her Name niet meer waardeer, het album bungelt echter wel onderaan de lijst.

1. Winterheart's Guild
2. Reckoning Night
3. The Days Of Grays
4. Silence
5. Unia
6. Ecliptica
7. Stones Grow Her Name

Toch knap dat een band als deze kan openen met een aardig nummer om vervolgens gewoon echt vaak de plank mis te slaan. Shitload of Money is meteen tenenkrommend. losing My Insanity heeft een tussenstuk waarbij het wederom lijkt alsof het nummer nog helemaal niet af is. Ik verbaas me erover hoe vaak dat wel niet het geval is bij Sonata Arctica. Met wat voor geluidsmensen werken ze? In ieder geval met lui wiens schoenmaat hun IQ overtreft.

Op dit album val ik van de ene in de andere verbazing. Had ik bij de eerste albums het gevoel dat mijn afgunst nog wel meeviel, begint het hier langzaamaan te veranderen in een soort van haat. De band schrijft vaak wanstaltige teksten en is hier en daar jolig op incompetente wijze. Zo is Cinderblox absolute kitsch en Don't Be Mean een draak van een ballad, waar ik echt vind dat Tony Kakko zich moet schamen. Het is zulke zoetsappige meuk dat ik de Wildfires niet meer serieus kan nemen. Ik wist dat deze reis niet makkelijk zou worden, maar dit is echt beneden alle peil.


tussenstand:
1. Winterheart's Guild
2. Silence
3. Ecliptica
4. Reckoning Night
5. The Days Of Grays
6. Unia
7. Stones Grow Her Name

Bespaar jezelf en ons de ergernis en maak de marathon maar niet af. Sonata Arctica is niet jouw band, we snappen het. Geen reden om alle albums maar laag te gaan stemmen omdat je niet van dit soort muziek houdt.

Lees het dan gewoon niet.

Eens met The_Cry!
Misschien kun je het oeuvre van Hazes doornemen RuudC?

Ja, het mag stilaan stoppen. Had ik bij de eerste recensies het gevoel dat mijn afgunst nog wel meeviel, begint het hier langzaamaan te veranderen in een soort van haat.