Sonata Arctica - Stones Grow Her Name (2012)

Ik hou me sterk en wacht tot ik hem legaal in bezit heb.Dat wordt nog lastig...

Ik ga het ook proberen. Normaal heb ik er niet zo'n moeite mee, maar mijn favoriete bands durf ik niet te belazeren

Ik begrijp jullie volkomen! Ik heb hem nu 1x geluisterd en ik ben positief, maar ik wil hem nog minstens 3x luisteren voor ik er echt iets van kan zeggen! Cinderblox is een vreemd, maar leuk nummertje.

Bij mij blijft de score voorlopig nog gewoon lekker zo staan, heb het album sinds ik het anderhalve maand geleden kreeg minstens 30 keer geluisterd en hij is niet tegen gaan vallen sindsdien. Ik koop lang niet alle albums die ik als promo krijg als ik ze goed vind, maar deze gaat er zeker wel komen!

Voor zij die het legaal willen houden: Stones Grow Her Name zal volledig te beluisteren zijn om 23u op Radio Rock, via deze link: Radio Rock - External player | Radiorock.fi

Nog meer mensen aan het luisteren naast mij, los van JSPR_G en The_CrY?

Na mijn eerste luisterbeurten weet ik niet welk etiket ik er op moet plakken als genre, ik ben wel bang dat het niveau van de eerste vier platen nooit meer behaald zal worden. Tegelijkertijd is ieder nummer wel in orde zonder echt top te worden. Ik vind de opener, Losing My Insanity en Wildfire II en III de besten. Het klinkt allemaal wel erg pathetisch en de sound is erg volgestopt jammer genoeg.

Met welke vorige plaat kun je dit het beste vergelijken?

Zelf ben ik een paar luisterbeurten verder en ik weet nog niet zeker wat ik ervan moet denken. Ergens is het een leuk album om naar te luisteren, nummers zoals Shitload of Money, Losing My Insanity en Alone in Heaven blijven goed in je hoofd zitten en in andere tracks zoals The Day en Don't Be Mean zitten ook mooie melodiën in verwerkt .

Maar dat is voor mij ook gelijk het grote minpunt bij dit album, het is allemaal gewoon 'leuk'. Nergens kom je van die momenten tegen waarbij je echt met volle teugen zit te genieten van de prachtige dynamische zanglijnen, grootse refreinen en sterke solo partijen. Als ik dit zo zeg, klinkt het inderdaad weer als iemand die zeikt dat het geen power metal meer is, maar dit album is toch echt verreweg hun meest simpelste en fantasieloze release tot heden. Hun bekende sfeer is gewoon een beetje verdwenen.

Neem nou de Wildfire sequels, hierbij had ik gehoopt op een soort 'return to form', wat ik ook verwacht had toen ik zo naar die samples luisterde. Helaas schiet het voor mij ook hier tekort, de nummers zijn goed, maar erg eentonig in wat er werkelijk allemaal in gebeurt. Vooral bij Wildfire III begint het erg Reckoning Night-esque, maar het gaat vervolgens bijna nergens heen en voor je het weet is het alweer voorbij. Mooie songs, begrijp me vooral niet verkeerd, maar 'song epics' zou ik ze niet noemen.

Echt hoor, het album is in algemene zin kwalitatief zeer goed, maar als een Sonata Arctica album klinkt het een stuk minder... als je begrijpt wat ik bedoel.


Als je het echt met een andere album wilt vergelijken, Reckoning Night. Maar dan minder serieus, simpeler en meer straightforward in sound. Zo hoor ik het album zelf, de band beweert echter dat dit album terug gaat naar hun ECHTE roots, toen de band nog niet bij een label zat en Tricky Means heette.

Ben het een beetje met Scython eens, maar ik vind het helemaal niet op Reckoning Night lijken. Dan lijkt het meer op The Days of Grays, maar dan een tikkie simpeler. Op Stones Grow Her Name staan absoluut een handjevol aanstekelijke nummers, maar ze voelen lang niet allemaal even vloeiend aan waardoor ik er nog niet helemaal lekker in kan komen. Op The Days of Grays staan heerlijke nummers zoals Zeroes en The Dead Skin. Toch laat Sonata Arctica op Stones Grow Her Name zich weer van een andere kant horen waardoor ze toch weer net even anders zijn dan op voorgaande platen.

Op The Days of Grays vind ik ook lang niet alle nummers goed en ik ben ik op een 3,5 blijven hangen. Tot nu toe zit ik met deze ook op een 3,5* Nog 2 a 3 luisterenbeurten te gaan. Wildfire II en III stellen sowieso wat teleur. Had erg hoge verwachtingen! Tot nu toe is Cinderblox mijn grote favoriet!

Het kan best zijn dat ik dit album verwar met Reckoning Knight vanwege de oranje kleuren op de album cover, bij muziek denk ik vaak in kleuren, hoe maf dat ook mag klinken. Tuurlijk klinkt de albums niet hetzelfde, maar beide platen hebben een focus op de gitaar, dus vandaar... ...of zoiets

In ieder geval, vooral de eerste drie nummers klinken erg goed, met Only The Broken Hearts waarschijnlijk als mijn favoriet.

Ik vind Stones Grow Her Name samengevat de directe midtempo-nummers van de eerdere albums - denk aan Blinded No More, Don't Say a Word, Broken, Champagne Bath en The Gun - gecombineerd met de luchtig- tot joligheid en productie van The Days of Grays. Hier en daar ook wat Unia-complexiteit zoals in de twee Wildfires en Somewhere Close to You.

Soms doet het me aan Melodic rock denken, maar ik vind het maar moeilijk om het kernachtig neer te zetten. Progmetal is ook een term die ik bij Unia en The Days of Grays nog al eens heb horen vallen, maar daar heeft dit album toch echt weinig van in de meeste nummers. Ik lees Reckoning Night, maar vergeet het ook nog maar voorlopig met de regelrechte powermetal-hazen als Misplaced, Ain't Your Fairytale en My Selene...

Op de manier waarop jij (jasper1991) het beschrijft lijkt het toch een erg goed album te zijn, niet?

Is de single I Have a Right enigszins representatief voor de rest van het album, of is de rest beter/slechter/... ?

Ik vind het een van de minsten, tussen het album door valt hij me wel meer mee...

Overigens, zoals ik het zie worden de nummers die ik noem qua niveau niet gehaald. Ik heb de band liever wat serieuzer en warmer. At the moment vind ik het daarom geen top maar subtop.

Louter op de tracklist afgaand zou ik het al als het minst goede album bestempelen. 'Only the Broken Hearts (Make You Beautiful)', 'Shitload of Money', 'Somewhere Close to You'; 'Don't Be Mean', 'Alone in Heaven'...? Namen die niet echt passen bij 'het zwaarste SA-album' zoals het in reviews wel eens omschreven wordt, namen die ook niet passen bij muziek waar ik van hou en die toch enigszins laten blijken dat de inspiratie stilletjesaan op is... De lyrics heb ik wel nog niet gelezen, misschien dat die wél meevallen.

Het is ontzettend pathetisch allemaal, maar het is in ieder geval niet cliché. Dat vind ik wel wat waard.

Vieze tegenvaller deze nieuwe Sonata Artica. Only the Broken Hearts maakt nou niet een verpletterende indruk, een redelijk nummer maar niet meer dan dat. Shitload of Money, is een ontzettend slap nummer met een vreselijk domme tekst. Losing My Insanity klinkt iets beter is door het vele herhalen van de titel ook niet denderend. Somewhere Close to You is het eerste nummer dat me echt boeit, lekkere gitaarriff,aparte keyboardsolo. I Have a Right is rete commercieel maar ik vind het wel een lekker nummer zeker in combinatie met de fraaie videoclip. Alone in Heaven is een goede semi ballad, maar in The Day komt het euvel van weer het zelfde tempo,melodietje,riffje naar voren kortom weinig spanning. Cinderblox is een erg zwak nummer, wat beoogd de band met zo`n nummer? Simpelheid troef! Don`t Be Mean is een dodelijk saaie ballad, het doet me helemaal niks. Wildfire II start met een flauw country deuntje waarna er iets meer pit in het nummer komt maar echt boeien doet het allemaal niet ondanks dat het nummer bijna 8 minuten duurt. Wildfire III kan de boel niet meer redden ondanks dat het een wat vlotter nummer is, maar het klinkt als eenheidsworst. Nee, dit is veruit de slechtste cd die Sonata Artica heeft gemaakt, wat een sof!

Dat maakt me dan weer wat zenuwachtig, maar als ik daarna weer dit lees:
Sonata Arctica - "Stones Grow Her Name" CD Review - in Metal Reviews ( Metal Underground.com ) - metalunderground.com

Dan denk ik:
Schiet op, postbode!

Haha

Lows: This amount of change will not come easy to hardened fans.

Is alleszins geen nadeel voor mij!
Het wachten wordt inderdaad erg lastig. Dan te bedenken dat ik het hoogstwaarschijnlijk pas dinsdag zal hebben..


De manier waarop Wildfire II en III in deze review beschreven wordt, dat maakt me pas écht nieuwsgierig! WingsOfDeath review: Sonata Arctica - Stones Grow Her Name - WingsOfDeath.net

Dat vind ik een nogal kritiekloze, slappe review eigenlijk.... die van lennert (metalfan) vind ik wel sterk evenals metalunderground.

Tja, luisterbeurt #3 is een doorbraakje voor mij. De opener knalt er heerlijk uit, Somewhere Close to You vond ik fantastisch en Wildfire II heeft dit keer de show overgenomen van Wildfire III. Ik dacht aan 3,5*, maar nu zit ik toch wel op 4,0*.

De beschrijving van Wildfire II en III zorgt er toch voor dat ik sta te popelen om dat zelf te mogen aanhoren. De rest van de review is inderdaad misschien iets te veel kritiekloze reclame, maar daar had ik het nu niet over.

The Days of Grays met een vleugje Reckoning Night en een topping van Unia? Progpower? Melodic rock? Metallica ontdekt koren en keyboards? Symfonische prog/thrash?

Stilistisch kun je niet uitgesproken raken over langspeler nummer 7 van onze vrienden uit Kemi (Finland) kan ik alvast zeggen. Het lijkt me alleszins zinniger om te letten op de kwaliteit van Stones Grow Her Name. Er is geen reden om dit album van te voren af te schrijven op basis van de richting die Sonata Arctica heeft uitgezet vanaf Unia. Het enige wat ik zou kunnen zeggen is: beluister. Wat voor mij zeker is, is dat Stones Grow Her Name in het geheel iets is wat Sonata Arctica nog niet heeft gedaan. Hoelang houden ze het nog vol?

De titel doet vreemd aan en gaat niet over stenen, maar over pitten in een vrucht oftewel ‘stones’. Daar kun je niet omheen als je de cover bekijkt met de dame die een appel als hoofd heeft. Daar word in ieder geval ik nog niet echt veel wijzer van; ‘pitten groeien haar naam’… wadde? Is dat poëzie? Het trekt mij terdege de aandacht, maar verder blijf ik me afvragen of die pitten nou groeien of haar naam. De teksten van de nummers zijn dan ook pathetisch en er is een overdaad aan beeldspraak. Het is in het algemeen wel wat we van Sonata Arctica gewend zijn. Cliché’s worden ook deze keer vakkundig omzeild.

Dat is allemaal tot daar aan toe. Stones Grow Her Name is een veelzijdig, licht doch voor Sonata Arctica begrippen stevig en tevens opvallend metalalbum geworden. De productie is (lekker) vet, de ritmes zijn uiterst divers, Tony zingt theatraal de nummers aan elkaar en de koorondersteuning is in grote mate daar, Elias speelt stevige riffs tot melodieuze solo’s en Henrik is iets minder aanwezig ten opzichte van The Days of Grays alhoewel hij op de achtergrond de band veelal trouw begeleidt met een sfeervolle synth.

Het openingsnummer is een basaal melodisch rocknummer, maar geeft in ieder geval mij een energieboost van jewelste. De eerste klanken zijn een gitaartje en een effectje en dan: kaboem – het melodietje wat niet genoeg herhaald kan worden. In het refrein komt daar nog eens een goedlopende zangmelodie overheen. Shitload of Money gaat enigszins door in die rock-lijn, maar heeft een ironisch sfeertje en bepaalde hairmetal associaties zouden hier hun intrede kunnen doen. Persoonlijk vind ik het net even iets minder, doordat het net een grijpend melodietje mist of iets wat het verschil maakt en bovendien trekt het ietwat jolige cachet me ook niet zo. Dat laatste is iets wat je vaker kunt verwachten op SGHN, het sfeertje is af en toe een beetje losbandig.

Je krijgt de neiging al je conclusies te gaan trekken in de trant van hardrock. Zeker als je ook al de single I Have a Right hebt gehoord. Een nummer wat catchy probeert te zijn, maar waar ik op de een of andere manier toch een beetje zenuwachtig van wordt – vooral van het refrein. Als singlekeuze had ik Only the Broken Hearts verkozen boven deze. Verder is er het behoorlijke Alone in Heaven en The Day en de helft van het album is dan toch wel samen te vatten als rechtoe-rechtaan melodische hardrock/metal.

In de vorm van Losing My Insanity krijgt SGHN een lichte verwijzing naar powermetal met progressieve elementen. Het nummer is een cover van een Finse popzanger. Wanneer die informatie ontbeert, zou het gegeven eigenlijk nauwelijks opvallen. Ik vind het een melodieus nummer waar vooral de keyboardsolo’s goed geplaatst zijn. Geen hoogtepunt, maar Sonata Arctica maakt er een onderhoudende song van. Cinderblox is misschien het enige echt powermetal-nummer op het album. Het wordt wel op een vreemde manier gecombineerd met Amerikaanse country die me persoonlijk een beetje tegenstaat. Het is het meest treffende voorbeeld van het losbandige karakter dat het album heeft. In het geheel kan ik het nummer toch waarderen door het behoorlijke refrein. Toch zie ik de band liever ernstiger te werk gaan zonder afbreuk te doen aan een stukje luchtigheid.

Alone in Heaven is een soort semi-ballad, maar ligt toch tegen rock aan. De echt (beoogd) geruststellende ballad heet Don’t Be Mean. Kakko heeft mij bewezen dat hij uiterst sterke en eigenzinnige (semi)ballads weet te schrijven. Replica, Last Drop Falls, Shamandalie en In the Dark zijn voor mij voorbeelden van huzarenstukjes in het oeuvre van de Finnen. Don’t be Mean doet misschien verplicht aan, hoe gemeend en puur hij ook bedoeld zal zijn. Het is de enige ballad op het album en het lijkt als een pauzetje bedoeld te zijn voor we aan de twee Wildfire-epossen gaan aanvangen. Het nummer is wat mij betreft niet slecht te noemen; de aandacht ligt een beetje op de boodschap in de tekst en de sfeerzetting is gewoon mooi. Ach, eigenlijk hoort een dergelijk nummer ook gewoon thuis op iedere langspeler van de Finnen.

Wildfire II begint net als Cinderblox met banjo’s en violen en dan ga ik toch even billenknijpen of we niet weer een corny stamper a la Cinderblox krijgen. Als we vervolgen met bombastische klappen op de snare en een proggy vervolg te maken krijgen, is dat gevoel snel weg. Uiteindelijk kan ik het nummer na meerdere beluisteringen toch als mijn favoriet bestempelen. Het refrein komt erg intens tot me, met name door de emotionele zang van Kakko. Datzelfde refrein is duidelijk geïnspireerd op Wildfire van Reckoning Night. Toch is de sfeer net even anders door de afwezigheid van double-bass. Ook het ingetogen einde van het nummer zie ik als een fraaie afwerking.

Wildfire III is vooral retestevig met veel tempowisselingen, het klinkt soms futuristisch en kent hier en daar dissonantie. Het is het duidelijkste progmetal-wapenfeit op SGHN. Ik vind het een wisselvallig nummer en het legt het af tegen Wildfire II. Vooral het refrein vind ik een beetje storend. Het eindigt met een robotstem die nietszeggend zal zijn zonder nader in te gaan op de teksten. Ik sluit echter niet uit dat er volk is dat weg zal lopen met de song. Wildfire III is samen met Somewhere Close to You – mooiste songtitel naar mijn mening – de krachtpatser op het album. Laatstgenoemde is een hoogtepunt met vette riffs die soms nijgen naar thrash en een bevrijdend refrein die toch een bepaalde melancholie draagt. Vooral dit nummer doet sterk denken aan Unia. Het is mijn minst favoriete schijf van de band, maar een nummer als laatstgenoemde heeft toch het beste van complexiteit en power voor mij.

Met dit materiaal heeft Sonata Arctica wellicht heel zijn verleden gecomprimeerd in dit album kun je zeggen, of ze hebben juist alle mazen ingevuld die ontbraken op de vorige zes. Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die het werk met zijn mix van genres als nietszeggend zullen ervaren, maar ik denk dat Sonata Arctica toch een pakket van degelijke en diverse songs heeft gecomponeerd. Ik vind de kwaliteit in die veelzijdigheid zitten en Sonata Arctica doet weinig aan afgezaagde trucs of handreikingen naar een bepaald publiek - alleen de ballad Don’t Be Mean kan daarvoor doorgaan. Het album is interessant, leuk, bij vlagen spannend en ik kan er een goede score aan koppelen, maar de échte energie en spontaniteit van de eerste vier platen hecht ik nog altijd de voorkeur aan - zo eerlijk moet ik zijn. Voor de volgende keer wens ik een iets meer sober album en ik hoop toch stiekem dat die meer richting powermetal zal wenden. Dat laatste is persoonlijk en Sonata Arctica blijft voor mij een gedegen machine die metal en melodie van kwaliteit weet te produceren. Duimen omhoog hoor!

Zeer goede, eerlijke review, jasper1991!

Ik ga ook voor de 4 sterren, alleen geen zin in een uitgebreide recensie.

Mooi, zo wordt het gemiddelde wat meer appropriate.

Hier is het album te belusiteren:

SONATA ARCTICA - Stones Grow Her Name - ALBUM STREAM - media.nuclearblast.de

Ik heb net via de album stream (we houden het legaal e ) Only The Broken Hearts eens door mijn boxen laten knallen, wat een opener! Echt een heerlijk nummer toch!?

Kheb het moeilijk om te wachten met luisteren tot dinsdag..

Jasper, serieus:
Toffe recensie. Heb je snel gedaan zeg (na 2 dagen ofso?). Wel jammer dat je zegt dat Henrik Klingenberg minder dominant is als op The Days of Grays... ik vond juist die toetsenoverheersing één van de mooiste elementen van die plaat. Daarnaast hoor ik hem graag spelen. Liever dan Elias eigenlijk. Dan vond ik Liimatainen een betere duel-partner voor hem. Maar goed, hij heeft op zijn soloplaat eerder dit jaar natuurlijk al in de schijnwerpers gestaan.

Ik weiger te streamen! Het is zo verleidelijk, maar ik hou me in!

Ja, ik begon spontaan eens met tikken en opeens stond hij er.

In Losing My Insanity, de twee Wildfires en - de fraaiste - The Day vind je nog wel leadsessies van Klingelenberg. Hij doet heel duidelijk mee hoor, maar vooral op de achtergrond en op dat gebied had hij wat mij betreft ook wat terughoudender kunnen zijn. Ik weet overigens soms niet helemaal zeker of hij het is of dat het toevoegingen uit de studio zijn die je hoort...

Waar is dit album o.a. al te koop want ik kan echt niet meer wachten.

bol.com