Sonata Arctica - Stones Grow Her Name (2012)

De afgelopen jaren heb ik Sonata Arctica links laten liggen omdat ik lichtelijk het vermoeden had dat Tony Kakko teveel materiaal in 1 nummer probeerde te proppen. Gelukkig lijken de mannen met hun nieuwe plaat een andere weg te zijn ingeslagen, en zijn niet langer alle nummers voorzien van een complexe structuur. Het lijkt wel alsof ze hun hele euvre op een plaat hebben gezet. Dit zorgt er alleen voor dat de plaat niet als "een geheel" aanvoelt.

Het meest verrassende nummer dat bijzonder goed uitpakt met banjo is Cinderbox. Verder vind ik de twee nakomers van Wildfire ook wel een leuke bijkomstigheid. Only the Broken Hearts (Make You Beautiful) en The Day zijn weer typische Sonata nummers. Het nummer I Have a Right zou een songfestivalinzending kunnen zijn, maar is stiekem toch wel een verslavend nummer. Don't Be Mean is alleen wel een van de mindere ballads van hun volledige repertoire.

En stiekem mis ik een "wolfnummer" maar je kan niet alles hebben

Ik heb een erg uitgekeken naar het nieuwe album van Sonata Arctica, and here it is... Eerste luisterbeurt voldeed niet echt aan mijn verwachtingen helaas. Als eerst vond ik het album een beetje een onsamenhangend geheel, de nummers sluiten niet echt mooi op elkaar aan, in feite zijn het allemaal nummers op zich (lijkt in dat opzicht wat op een lange EP). Verder wist eigenlijk geen enkel nummer mij direct te grijpen, waar het bij andere albums (op Unia na) vaak wel het geval was. Toch vind ik dat er een paar best aardige nummers op dit album staan, met name Cinderblox verraste mij in positief opzicht. Alleen Shitload of Money vond ik een draak van een nummer.
Ik durf echter geen oordeel te vellen na deze eerste luisterbeurt, het gebeurt mij namelijk niet zelden dat ik mij compleet vergis in een album (Unia vond ik eerst helemaal niks). Ik zal het album de komende tijd nog wat luisterbeurten gunnen en ik hoop dat dat tot een wat positiever conclusie / oordeel leidt.

@zeedeveel: Wildfire III vindt ik juist het wolf&raven nummer.

Vindt dit zelf ook een erg fijn album, eerste album wat ik gekocht heb sinds reckoning night,

Ik heb hem net in huis en vind hem nu al vet erg aanstekelijke melodieen ik vind hem beter dan de vorige.

Volgens mij gaat dat niet over een wolf... ik weet het echter niet zeker. Ik kwam er niet helemaal uit, ook meelezend met de teksten.

Mocht hier geen Wolf-song opstaan zou wel een traditie zijn doorbroken.

Stond er op Unia dan ook een wolvennummer? Welke was dat?

It Won't Fade heb ik vernomen...

Oh ik dacht dat je bedoelde met een 'wolf' nummer, wat net zo stevig klonk als wolf & raven.

Dat kan wel kloppen maar ik vind deze cd toch wel de meest catchy melodieen bevatten.

Elk Sonata Arctica-album heeft een wolf-song en dat is gewoon puur omdat de thematiek wolven dekt.

Per album dus...;

Ecliptica: Full Moon
Silence: Wolf & Raven
Winterheart's Guild: The Cage
Reckoning Night: Ain't Your Fairytale
Unia: It Won't Fade
The Days of Grays: The Last Amazing Grays
Stones Grow Her Name: ???

En zit er een aansluitend verhaal in die Wolf-nummers ofzo? Heb daar eigenlijk nooit echt op gelet, dus als er nu geen Wolf-nummer inzit stoort dat me niet..

Lekker belangrijk allemaal.

Draait om de muziek en die valt hier zo de eerste keer toch best wat tegen.

Euhm, ja, ik vind dat best interessant, ja.

Viel mij ook nooit op dat het zo'n trend was geworden om wolven in de teksten te betrekken. Misschien viel het Kakko zelf ook niet zo op en is hij het dit keer gewoon vergeten?

Heb overigens mijn Stricty Limited Edition vandaag binnen! Moet wel even wennen nog hoor.

Volgens mij niet. Je bent wel bekend met de Caleb-trilogie? Caleb, Don't Say a Word en The End of this Chapter in die volgorde...

Ja, daar weet ik van. Juliet hoort normaal gezien ook bij dat verhaal, kan dat?

Daar weet ik dan weer niet van...

Ik dacht dat ik dat ooit eens ergens gelezen had..

even opgezocht: hier wordt erover gesproken.

Ik heb gelezen hier ergens dat Losing My Insanity een cover zou zijn, maar het boekje van de CD zegt duidelijk 'All Songs Written by Tony Kakko'. Nu ben ik benieuwd, is het toch een eigen werkje? Ik hoop van wel, want ik hou niet van covers midden op een plaat. Dat voelt gewoon niet goed vind ik.

Wel, hij heeft het nummer oorspronkelijk geschreven voor Ari Koivunen. Dusja, het is wel gedeeltelijk een cover, maar Tony schreef het wel, dus het blijft mijns inziens toch vooral zijn nummer..

En wie noemde Ari Koivunen een popzanger?
Maar, bedankt, dat vind ik wel een geruststelling, ook omdat juist dat nummer dicht bij de bekende SA sound aanlag. t Zou wat zijn als een andere songwriter dat beter kon doen dan Kakko zelf, niet?

't Blijft natuurlijk raar om een nummer voor iemand te schrijven om het dan even later zelf op uw album te zetten. Hoe ze dat afgesproken en financieel geregeld hebben weet ik niet. Maar gelijk hoe, voor Ari Koivunen is het goede reclame.

Hij heeft de Finse Idols gewonnen... Tja, ik had dit ook niet verwacht nu ik het filmpje bekijk. Mooie stem heeft hij trouwens.

Na 1 luisterbeurt ben ik licht tevreden. Kvind het een leuk klinkend album.

Sommige nummers zijn van de eerste luisterbeurt direct machtig goed: Only The Broken Hearts en Somewhere Close to You vooral. Cinderblox, Losing My insanity en Alone in Heaven ook. De Wildfires kan ik nog niet echt beoordelen, ook omdat ik veeleisender ben voor deze nummers.

Sommige nummers bevallen me echter helemaal niet na de eerste luisterbeurt. Don't be Mean is saai, net als Tonight I Dance Alone. Shitload of Money en I Have A Right zijn dan weer te repetitief. Maar misschien verandert mijn oordeel hierover nog.

Wat me érg bevalt op dit album is het gitaargeluid. Hoe vet klinkt die niet!

Somewhere Close to You

Voor de Sonata Arctica maatstaf is dit best een ruig/stoer album. (Vind ik) Want met name bij o.a. Somewhere Close to You valt dat best wel op!

Dit is stillekesaan een van mijn lievelingsalbums van SA aan het worden. Over Shitload of Money herzie ik mijn mening overigens. halfje erbij!

Stones Grow Her Name. Wederom een nieuw geluid, waarvoor respect. Na de koerswijziging ten tijde van Unia zijn ze een stuk progressiever geworden, en het werkte goed, vond ik. Het zou verleidelijk zijn om in dat nieuw geplaveide weggetje te blijven, maar Kakko blijft zijweggetjes aanleggen in het wegennet van Sonata Arctica en Stones Grow Her Name is een afslag die gedeeltelijk terugkeert naar het geluid van Unia en gedeeltelijk naar Reckoning Night, met nog steeds de drift om iets nieuws te creëren, wat m.i. ten dele lukt.

De drie openers van het album laten een oud vertrouwd geluid horen dat vele fans van de vroegere Sonata Arctica wel op prijs kunnen stellen, maar dat niet het geluid van Unia en The Days of Grays volledig ontkend. Wat direct opvalt is dat de productie veel meer gitaargericht is dan op voorgaande platen en dat ook de nummers zelf zich hiernaar gaan gedragen. Toch denk ik dat het drieluik Only the Broken Hearts (Make You Beautiful), Shitload of Money en Losing My Insanity de grote zwakte is van deze plaat. Naar mijn mening drie middelmatige liedjes die erop waren gekwakt puur om weer een beetje als vanouds te klinken. Shitload of Money doet overigens denken aan The Gun, destijds uitgegeven op Takatalvi.

Het is echter het vijftal nummers dat hierop volgt dat Stones Grow Her Name betekenis geeft. Het chaotische, zware en tóch mooie Somewhere Close to You trapt het feest af, om te eindigen met Cinderblox; bij uitstek hét hoogtepunt van de plaat. Kakko forceert hier een experiment tussen country en power metal. Zoiets kan alleen maar óf heel goed gaan, óf faliekant de mist in gaan, en het is hier uitstekend uitgewerkt. Het verbaast me nog hoe zeer de elementen van beide genres overeind blijven, van de country/bluegrass baslijntjes en samenzang tot aan de power metal snelheden en dubbele basdrum toe. Alone in Heaven is een prachtige, rustige meezinger met een rake, leuk gevonden tekst. De single I Have a Right is wederom een hoogtepunt, met een refrein dat nooit verveeld, hoe repetitief het ook is. Bij The Day moest ik meerdere malen fronsen voordat ik het door had, maar dit is een experimentele Sonata Arctica op zijn best.

De afsluiters zijn een geval apart. Don't Be Mean wordt bijna overal afgedaan als saaie en voorspelbare ballade, en ik zal niet ontkennen dat het voorspelbaar is, maar het is vakkundig uitgevoerd en een mooi rustpuntje tussen Cinderblox en de Wildfires in. Dan de twee Wildfires. Deel één op Reckoning Night vond ik een sterk nummer, maar de intro gaf mij altijd kippenvel omdat ik dat soort intro's nou eenmaal niet vind kunnen. Dat het leuke country-getinte introotje van Wildfire II dan weer wordt onderbroken door die rare fluisterstem (gelukkig kort), geeft wél de nodige sfeer en link naar deel één, maar daar blijft het ook bij. Daarbij moet ik toegeven dat ik meer verwacht had van deze twee lange, progressieve en loodzware nummers en juist waar je gaat linken naar oude nummers ontstaan grote verwachtingen. Deel twee, One With the Mountain, is een wat epischer nummer met veel toffe melodieën en concept-gewijs goed te volgen, maar deel drie, Wildfire Town Population: 0, vind ik te druk, te chaotisch en hoe goed ze het ook bedoelen, geen touw aan vast te knopen. Als die rare fluisterstem aan het einde nog wat zegt, hoe irritant het ook klinkt, is de boodschap mooi en zet je zeker aan het denken, gezien de rest van het verhaal.

Tonight I Dance Alone sluit mijn versie mooi af met een (te) kort, maar pakkend rustpunt. Mijn verwachtingen waren hoog na het uitstekende The Days of Grays, en misschien wel te hoog, waardoor ik met een welverdiende vier sterren toch ietwat teleurgesteld ben. Ik heb de afgelopen week veel verwachtingen moeten laten gaan, en dat deed het middensectie van de plaat toch stijgen in mjin achting, en misschien groeit de rest nog, maar misschien is Stones Grow Her Name bewust een stapje terug en wordt de volgende plaat weer een topper.

Mooi helder verhaal!

Wat je conclusie betreft; dat krijg je altijd wanneer een, in jouw ogen, meesterwerk opgevolgd wordt: de kans is klein dat deze benaderd of overtroffen wordt. Ik denk niet dat Sonata Arctica met de handrem dit album heeft gemaakt. Ik geloof altijd wel dat Sonata Arctica gewoon doet waar het zin in heeft.

Daar heb je wellicht helemaal gelijk in, maar toch vind ik het zo voelen. Nét nu ze zo lekker complex bezig zijn gaan ze n stel feelgood nummers op de plaat gooien. Kan me voorstellen dat ze daar zin in hebben na die Wildfires, om maar wat te noemen, maar ik heb dan toch liever meer nummers als The Day, I Have a Right of Cinderblox.