Passenger - All the Little Lights (2012)

Het is af en toe wat te zoet naar mijn smaak, maar de teksten zijn bij vlagen zo lekker vuig en venijnig dat ik hier ook wel weer om kan lachen. Zeker het laatste nummer is zo'n typisch nummer wat je wel wilt horen in de Ierse pub.
Toch zeker een voldoende waard.

En een tip aan Kos: Waarom luister je in Dylan's naam naar de radio als je ook een plaat op kan zetten? Desnoods op je iPod of Smartphone?

Zelf kan ik absoluut niet zingen. Misschien dat ik daardoor ook wel hou van mensen waarbij het stem-geluid een beetje… uhm… anders is. Janis Joplin heeft een heerlijke ruige schuur-papier stem. Jeff Mangum (die van Neutral Milk Hotel) zit de hele tijd op of over het randje van vals, wat perfect past bij de muziek. De associatie die ik bij Passenger heb is vooral zeurderig. Nu vroeg ik op Facebook welk album ik moest recenseren en kwam Ilona (hallo zusje!) met deze aan zetten. Tsja… ben je lekker mee.

Het eerste nummer begint dan al niet echt hoopgevend. Rustig, strijkertje er bij en volop ruimte voor de stem... brr. Bij het begin van het 3e nummer heb ik even het gevoel dat ik dit nog wel leuk ga vinden. Dan komen de strijkers er weer bij en wordt het toch wat gezapig. Doe dat nou gewoon niet!
Dit blijft het grootste mankement gedurende de rest van het album. Aan zijn stem raak ik wel gewend, maar het blijft allemaal zo … saai.

Waar vergelijkbare artiesten als Ben Howard en Ed Sheeran nog wel eens de bocht uit willen vliegen, of een poging doen tot, blijft dit maar netjes binnen de lijntjes. Hierdoor luistert het allemaal wel prima weg, maar wordt mijn aandacht nooit echt getrokken. Tot het laatste nummer dan. Humoristische tekst en een lekker la-la-la refreintje. In mijn ogen het leukste nummer van het album.

Nu ging ik niet geheel onbevooroordeeld dit album in, maar ik moet zeggen dat het me eigenlijk nog wel mee valt. Het blijkt niet de stem die me het meest tegenstaat, maar het gebrek aan spanning. Eind conclusie: prima achtergrond muziek voor een avondje met bezoek, maar niet om 45 minuten met de koptelefoon op naar te luisteren op de bank.

Overgenomen van mijn blog: pat-sounds.blogspot.nl

Aardige muziek, maar (te) veel van hetzelfde. Let Her Go is an sich een mooi nummer, maar nadat alle Nederlandse radiostations deze plaat gingen zwartdraaien was ik em ook zat.
Positieve uitschieters zijn dan nog Holes, en de opener van deze plaat.
Een krappe voldoende