Manfred Mann's Earth Band - Somewhere in Afrika (1982)

Briljant goed album van Manfred Mann's Earth Band. Op Somewhere in Afrika worden rock en traditionele Zulu muziek zeer knap en mooi gecombineerd. Redemption Song bezorgt mij kippenvel en is het hoogtepunt van dit album. Demolition Man is een goed steviger rocknummer. Brothers and Sisters of Azania en Brothers and Sisters of Africa daarentegen zijn weer nummers waar de sfeer van Zuid-Afrika prachtig naar boven komt. Kortom, echt vakwerk van deze band, die oorspronkelijk uit Zuid-Afrika komt maar het niet eens was met het toenmalige apartheidsregime in Zuid-Afrika en daarom naar Groot-Brittannië emigreerde. Een gewetensvolle band dus ook nog.

Is Demolition Man een cover van The Police? En zo ja, klinkt het nog een beetje?

Ik vond Manfred Mann altijd erg sterk in het coveren van bekende nummers: Blinded by the Light van Springsteen of Father of Night van Dylan (om er maar een paar te noemen).

Sluit me geheel bij dynamo d aan. Geweldig album. Krijgt van mij de volle mep. Het is alleen wel Mann zelf die is geboren en opgegroeid in Zuid Afrika en dat is natuurlijk het brein achter dit bijzonder sterk geinspireerde meesterwerk.

Ik had hier nog niet gestemd, sluit mij echter helemaal aan bij Bluebird en Dynamo d.

Gewéldig album, heerlijke combinatie tussen MM rock en de Zulumuziek, zoals Dynamo dat noemt.

Erg emotioneel ook, zeker voor die tijd toen apartheid nog een belangrijke rol speelde in de wereld. Het emotionele zie je ook terugkomen in de uitvoering van één van mijn meest favoriete nummers ooit, deze versie van Redemption song.

Als Bob Marley het had mogen meemaken, was dit waarschijnlijk ook zijn favoriete uitvoering geweest.

Maar de cd staat vol met prima muziek, Tribal statistics, Brothers and sisters of Africa. De opstandigheid, de oproep haast tot revolutie. Kippenvel inderdaad, Dynamo.

En ook hier zie je dat, het bij de Police zelf nogal bekritiseerde, Demolition man bij Manfred Mann's earth band uitgroeide tot een fantastisch nummer, helemaal op zijn plaats. En wat te denken van de huiveringwekkende uitvoering van Eyes of Nostradamus van Al Stewart, dat had hij zelf niet kunnen bedenken.

Vijf harde sterren en de oproep aan hen die deze muziek nog niet kennen (waarschijnlijk vaak jonge musicmeters): maak er kennis mee, het zal je niet teleurstellen.

De platen tot en met de voorganger Chance, die heb of ken ik, maar dit hier heb ik nooit onder ogen gekregen.... Dus dit is nog wat?
Raar, want die vorige platen, die circuleerden allemaal onder vrienden, iedereen in mijn kennissenkring en vriendenkring leek die elpees destijds te hebben, maar blijkbaar ging er vanaf dit album iets fout?

Ik wist zelfs niet van het bestaan van deze plaat af, destijds, ja, nu is het makkelijk met internet, dat is zo, maar ik heb deze plaat dus nooit echt gezien, laat staan gehoord....???

Als ik musician's en de eerdere berichtjes lees, dan heb ik hier iets gemist, nou, mocht ik het eens goedkoop kunnen op de kop tikken, ik onthou de hoes nu wel...

Je ziet ook de reakties van anderen: voor Manfred Mann's earth band fans kán de cd niet teleurstellen. Niet goed, geld terug van Musician garantie.

Ja, je moet waarschijnlijk wel even moeite doen om er nog aan te komen maar dat zal toch wel lukken?

Na Chance is dit een zeer frisse plaat... een zeker "jaren 80" geluid stormt je oren in met Tribal Statistics. Gek genoeg werkt de kruising van progrock met de Afrikaanse traditionals enorm goed. Alleen jammer dat deze plaat zo kort is. Of misschien voelt dat gewoon zo.

Hoogtepunten voor mij zijn eigenlijk Eyes Of Nostradamus, Third World Service en Redemption Song. En natuurlijk is de Africa suite ook zeer de moeite waard.

Het enige wat ik niet snap aan dit album, is de hoes. Wat heeft die met Afrika te maken en wat doen die mensen daar toch?

Hé hé. Ik dacht al, wanneer is Somewhere in Afrika eindelijk aan de beurt?

Geweldig album, al genoeg bewierrookt. Ik ben eigenlijk benieuwd naar de mening(en) over de bonustracks, die ontbeert mijn cd.

Eigenlijk heb ik een hele rare Somewhere in Afrika.

Ik heb hem in het prille cd tijdperk gekocht in Frankrijk (uiteraard bij de FNAC) en toen bleek opeens dat Fransen een geheel eigen voorkeur hadden inzake de nummer volgorde. Het blijft een tegendraads volk, uiteraard.

Die volgorde volgens de Franse decreten werd dus:

1 Redemption song
2 Somewhere in Africa
3 Tribal statistics
4 Africa suite (is track 6,7,8 en 9)
5 Eyes of Nostramus
6 Demolition man
7 Third world service
8 Brothers and sisters of Azania

Heel anders dan mijn oude LP, die bovenstaande tracks uiteraard had. Maar ik ben er uiteindelijk aan gewend geraakt en nu weet ik niet beter.

Maar bijzonder is het, ik ben zoiets eigenlijk nooit meer tegengekomen.

Hier is, om de verwarring even te stimuleren, nog een andere volgorde te vinden. Kennelijk waren alle volken onderling het gewoon niet eens.

Ik heb niets gezegd over de Fransen

Maar één ding weet ik wel: Runner en Rebel horen zéker niet thuis op de oorspronkelijke Somewhere in Afrika. Die nummers zijn gewoon veel later opgenomen en hebben bovendien niets van doen met het thema.

Sorry jongens, ik verveelde me helaas net bij het grootste deel van deze plaat, die ik al 20 jaar in de kast heb maar nooit goed geluisterd. En dat terwijl ik van de week nog weer eens "Solar Fire" (1973) opzette en dacht: goh, toch wel erg goed die Mann!

Een positief punt: Brothers and Sisters of Africa ervaar ik als heel mooie mix van symfonische en afrikaanse sferen.

Wel mooi dat deze blanke Zuidafrikaan zo m.i. een klein steentje bijdroeg aan het wegvallen van de officiele apartheid. Benieuwd of zijn platen ook door donkere mensen werden/worden gedraaid !

Halfjaartje later: vind de plaat nu boeiender! Haha, kan gek lopen. Redemption song deed me eerst teveel aan Bob Marley denken maar nu kon ik m meer op zich luisteren. Halfje erbij.

IJzersterke plaat met covers van Police, Al Stewart en Bob Marley. Ik ben wel liefhebber van afrikaanse pop/rock/fusion en op deze plaat is genoeg te beleven.

Nee dit is ém niet helemaal. Enkele nummers kunnen mij boeien en omdat het de MMEB is krijgt hij nog 3.0, maar eigenlijk zet ik liever Watch of Nightgales op..(om maar twee prima voorbeelden te noemen)

Waanzinnig goed, verrassend, origineel, pittig, niet tijd gebonden meesterwerk van MMEB, gevolgd door een superconcert.

Was dit juweeltje helemaal vergeten. Mijn vinyl archief staat te verstoffen...

Jammer dat Spotify de verkeerde titels heeft staan bij de nummers en de volgorde inderdaad afwijkt aan die van het album. Die had toch een betere flow. Ook de twee bonusnummers zijn beduidend minder gelukkig komen dan 3 singles achteraan.

Lang voordat Paul Simon op de proppen kwam zetten met Graceland, was er al deze plaat van MMEB. Toch is deze plaat minder goed houdbaar gebleken dan de klassieker van Simon. Best aardig om keer gehoord te hebben, maar heel memorabel is het album niet, daarvoor missen de songs domweg de pure kwaliteit. 2,5 ster

Gelukkig zijn er ook heel wat muzikale getuigenissen.
Zoals van de blanke Zuidafrikaan Manfred Mann.
Hoog tijd dat in ieder geval voor veel inwoners van de VS het album opnieuw wordt uitgebracht.
Want hoe was het ook alweer.
Misschien kan Mann nog eens een gesigneerde versie opsturen aan Donald Trump en Elon Musk.
Verdrukte herinneringen teruggehaald. Opdat we met z'n allen niet vergeten. Dat geldt ook voor de blanke Zuidafrikanen die nu zijn verzocht hun toevlucht te zoeken in de VS.

Mijn eerste kennismaking met Manfred Mann's Earth Band was als prille tiener in augustus 1977 toen Davy's on the Road Again een hit werd. Sindsdien een favoriet van me. Nooit schafte ik een plaat van ze aan, tot ik afgelopen juli in Antwerpen toevallig tegen een platenzaak in het centrum aanliep. Daar kwam ik net zo toevallig dit Somewhere in Afrika tegen. Die elpee schafte ik aan, vooral uit nieuwsgierigheid.

De spelling van 'Afrika' laat al zien dat hiermee Zuid-Afrika wordt bedoeld, het land waar Mann oorspronkelijk vandaan komt. Al in 1961 vestigde hij zich, toen nog jazzpianist, in Londen. Daar begon hij een journalistieke carrière om spoedig muzikant in de ontluikende beatscene te worden.
Ik heb wel wat met Zuid-Afrika (als ik tijd heb bezoek ik zelfs het jaarlijkse optreden van Fokofpolisiekar in de Melkweg) en uit nieuwsgierigheid kocht ik deze van de Earth Band.

Net als op de kennismakingshit is Chris Thompson zanger, waarbij Steve Waller en Shona Laing regelmatig bij de microfoon aanschuiven. Zijn rauwe stem is passend op dit album dat vijf jaar later verscheen. Hoorbaar is dat de wereld van digitale toetsen in 1983 in beweging was, door Manfred Mann geïntegreerd in de klassieke rock die zijn groep speelt.

Qua teksten gaat het over zijn moederland en ik kan me voorstellen dat de rechtse regering aldaar niet vrolijk werd van zijn duidelijke afkeer van apartheid, zelfs al legt hij zijn kritiek er niet duimendik bovenop: het gaat om de muziek. Maar de teksten - en titels - van composities als Tribal Statistics of de cover van Bob Marleys Redemption Song, hier met de ondertitel No Kwazulu, spreken boekdelen. De hoestekst achterop (linksonder) is bovendien niets verhullend.
Ze vertellen een boodschap waarvoor menig witte criticaster destijds in een psychiatrische inrichting werd weggestopt. Ik kan me voorstellen dat het tot 1990 heeft geduurd - op 11 februari dat jaar werd Nelson Mandela vrijgelaten van Robbeneiland - voordat Mann weer terug kon naar Johannesburg.

Sommige zangpartijen werden in Zuid-Afrika opgenomen en later in de studio in Londen aan de muziek toegevoegd. Het resulteert in een kruisbestuiving tussen (Zuid-)Afrikaanse traditionele muziek en westerse rock. De ervaren muzikanten zijn lenig op hun instrumenten, wat resulteert in een album dat een soort voorloper lijkt van Paul Simons succesplaat Graceland van vier jaar later.

Bij Manfred Mann's Earth Band ligt echter de nadruk op rock, die soms op het randje van symfonische rock balanceert en dat bevalt mij prima. De muziek groeit bij vaker draaien, melodieën worden steeds sterker en dit alles is vernuftig in elkaar gezet.
Sterkste voorbeeld hiervan is de uit vier delen bestaande Africa Suite die kant 2 opent (track 6 - 9), maar ook de verafrikaanste Redemption Song is knap gedaan. Een plaat die steeds weer op de draaitafel landt.