Jefferson Starship - Freedom at Point Zero (1979)

Redelijke elpee van Jefferson Starship. Vooral het nummer Jane is bekend geworden door het vele draaien bij Alfred Lagarde (Beton uur). Persoonlijk vind ik het nummer Awakening het "hoogtepunt" (3*)

Een van mijn meest favoriete AOR jaren 80 albums. "Awakening is een gigantisch nummer, maar de andere songs zijn op goed niveau.

Dan moet je AOR / jaren '80 liefde niet echt groot zijn, als je favoriet uit 1979 komt.

Stuk leuker dan wat Starship later deed, maargoed dat was ook een heel andere band. Just the Same is lekker, het titelnummer heeft een geweldig intro en Awakening is helemaal geweldig.

Beste lp van hun aor/rock tijdperk. Jane is een klassieker natuurlijk. Door het verdwijnen van Grace Slick zijn gelukkig de oude hippie invloeden nog minimaal. Vrijwel alle track zijn redelijk tot goed behalve girl with ....

Mickey thomas is mi een erg onderwaardeerde zanger, maar is wmb van hetzelfde kaliber als Brad Delp (boston)

Door het lage eindcijfer wordt de indruk gewekt dat dit een slechte plaat is.
Misschien omdat de muziek wordt vergeleken met de psych-rock waar de band mee is bekend geworden?

Hoe dan ook; dit is stevige AOR in het verlengde van Heart, Foreigner, Boston en Journey.
Dik aan elkaar getrommeld door Aynsley Dunbar, waar door het toch echt een hardrock-gevoel meekrijgt.

Ik snap niks van de hele chaos die Jefferson Airplane/Jefferson Starship/Starship creëert.
Maar zo slecht als ik dat ik dacht dat het zou zijn, is het absoluut niet.

Een welverdiende 3,5* omdat het gewoon lekker in elkaar steekt.

Wet Hot American Summer heeft Jane als showtune en ik ben er stiekem helemaal weg van. Ik voel liefde voor dit genre aankomen.

Opmerkelijk dat hier zo'n lage waardering wordt gegeven. Hoewel dit nietecht mijn genre is waar ik van houd ,kan ik ik hier toch wel een 3 ster voor geven. Dan zouden de echte liefhebbers van A.O.R toch zeker een hoger cijfer moeten geven.

De Jefferson Starship plaat met de mooiste hoes en de slechtste muziek. Helaas ook zonder Grace Slick.

In 1979 begon het KRO-hardrockprogramma Stampij met Hanneke Kappen. Ik herinner me nog haar afkondiging van een bepaald plaatje, omdat ik die in de kerstvakantie van dat jaar van de radio had opgenomen en vervolgens in mijn geheugen opsloeg dankzij het vele draaien: "Dat was Jefferson Starship en het mooie liedje Jane".
Je hoort dit nummer in Nederland nooit meer op de radio en afgelopen augustus in forum 'Greatest hits of' bleek bij de verkiezing van de beste aor, georganiseerd door 50tracks, dat dit liedje geen enkele kans maakte, al droeg gigage het wel aan. Voor liefhebbers van aor en melodieuze hardrock in klassiek-Amerikaanse stijl is er met Freedom at Point Zero een meer dan aardig pareltje dat kennelijk in de vergetelheid is geraakt.
Ik kocht de elpee in de week vóórdat die verkiezing startte, maar had toen nog problemen met de versterker, die niet matchte met mijn nieuwe platenspeler. De kennismaking kwam pas in november.

Een hiaat in mijn kennis was dat ik dacht dat Grace Slick Jane zong. Maar neen. Sterker nog, ten tijde van Freedom at Point Zero maakte ze geen deel uit van de groep. De hoge stem is van Mickey Thomas, die ik pas in 1985 bij We Built This City van Starship bewust zou ontwaren.
Tweede ontdekking was dat ik destijds ook het slotlied van kant 1 moet hebben gehoord, want Awakening herkende ik vaag; nooit geweten dat het van hetzelfde sterrenschip is.

Opvallend is het drumwerk van Aynsley Dunbar. Zijn naam kende ik vooral als componist, te vinden op het debuut van Black Sabbath dat in 1970 diens Warning coverde. Een drummer in de bluestraditie, van dezelfde generatie als Mick Fleetwood, die net als hij bij John Mayall speelde. Die ging met Fleetwood Mac de popkant op, Dunbar werd een rockdrummer, onder meer als de Aynsley Dunbar Retaliation en vanaf 1970 bij Frank Zappa. Verder speelde hij bij vele andere namen, zoals in '76 bij Sammy Hagar en in 1987 bij Whitesnake.
Zijn werk op Freedom at Point Zero is práchtig! Het zit 'm niet in grootse drumsolo's maar in de fraaie breaks en fills, die in de productie van Ron Nevison heerlijk vol klinken.

De andere twee nummers van kant 1 Lightning Rose en Things to Come bevatten stevige poprock in de richting van Toto en bovendien klinkt een saxofoon. Met Awakening keert weer de aor/hardrock (waar ligt de grens?) terug, vergelijkbaar met werk van Boston of Styx. Hierbij een hoofdrol voor de lange gitaarlijnen van Paul Kanter. Het nummer belandde in mijn playlist met honderd favoriete gitaarsolo's.
Op kant 2 meer van dit fraais, met daarbij een aanstekelijk popachtig refrein in Rock Music (vreemd genoeg geen klassieker in rockland geworden) en als minpunt de ballade Fading Lady Light. Gelukkig is het slot ijzersterk dankzij het stevige titellied met een korte drumsolo als intro.

Jammer dat mijn exemplaar geen binnenhoes meer heeft; daardoor mis ik de nodige informatie. Van Billboard leer ik dat Jane in de VS januari 1980 op #14 piekte, de elpee kwam er een maand later tot #10. Een album dat groeit bij vaker draaien dankzij de talrijke sterke details. Zo heb ik ze graag.