Dire Straits - Alchemy (1984)

Na vier klasse albums (vooral Making Movies) de live dubbelaar Alchemy. De live versies voegen veel toe, de uitgesponnen nummers lieten horen hoe goed de mannen live waren. Hierna werd het helaas m.i. een stuk minder. Maar dit album is voor de eeuwigheid.

Ik weet wel een heeeeele goede reden om de net nieuw uitgebrachte dvd versie heeeeel snel te kopen: de fantastische geluidsmix. De 5.1 DTS mix is werkelijk subliem. Ik wist niet wat ik hoorde!

In de jaren '80 was ik helemaal lijp van dit geweldige concert en van het Paris concert van Supertramp. Wat een intense muziek, alle echt geweldige nummers van Dire Straits en dat allemaal met veel passie en vakmanschap uitgevoerd en neergezet. Absoluut hoogtepunt voor mij is Telegraph Road, hoewel Romeo & Julliet, Tunnel of Love en Once Upon the Time in the West ook briljant zijn. Gelukkig hebben ze niet iets nieuwers uitgebracht: dit is Dire Straits op zijn absolute hoogtepunt.
Ik vind deze anno 2010 geremasterde geluidsmix in Stereo en DTS dan ook echt heel bijzonder. Je weet toch niet wat je hoort? En dan bedoel ik natuurlijk de geluidskwaliteit, want van dit concert ken ik vrijwel elk toontje, elke gil, elke switch.

En dan de beeldkwaliteit: dat is die van een concert opgenomen in de jaren '80. Gek he? Wat verwacht je dan? Overigens vind ik het juist prima: je zit naar een tijdsdocument te kijken en vooral dus te luisteren. En dat luisteren is nog nooit zo prettig geweest.

We welcome to the stage: Dire.. Straits!

Mijn geschiedenis
Aldus de opening van het beste live-album van ’s werelds beste band. Hoe begin je een review van zo’n album? Velen kennen hier mijn voorliefde voor de band, maar hoeveel weten hoe het zo gekomen is? Medio 2007 had ik een torrent binnengehaald met de “Nummer 1-1000 van de Radio 2 Top 2000”. Dag in dag uit skipte ik door de nummers en pikte de beste er zo uit. Ironisch genoeg skipte ik ook een boel nummer die ik tegenwoordig tot de beste ooit beschouw. Daarentegen was Sultans of Swing wel een nummer dat de ‘cut’ haalde. Hoe het er precies van gekomen is, weet ik niet, maar inmiddels zo’n 3 jaar geleden vond ik het blijkbaar nodig om Dire Straits & Mark Knopfler - The Best of Dire Straits & Mark Knopfler (2005) te zoeken. Misschien wel mijn beste muzikale zet. Er waren tijden dat ik dit album dagelijks een keer of 2 à 3 draaide. Wel op de shuffle, maar toch. Niet zo gek ook dat de helft van dit album tot mijn 50 meest gedraaide nummers aller tijden behoort. Zou ik van mijn huidige top 25 meest afgespeelde nummers uitgaan, dan staat daar 5x Dire Straits, met Sultans of Swing ver bovenaan (en dat nog zonder al die live-uitvoeringen!). Ietwat weinig, maar ik ben ooit mijn iTunes-statistieken kwijtgeraakt. Mijn nummer 1 staat nu op ruim 200x afgespeeld, terwijl dat aantal minimaal 3 of 4 keer hoger moet liggen. Ik dwaal weer af…
Nadat ik die verzamelaar had, ben ik me verder gaan verdiepen. De discography was al gauw binnen. Toch heeft het nog een tijd geduurd, voordat ik echt alle albums beluisterd had. Meestal koos ik zelf de nummers en beluisterde niet de albums. Ook Alchemy heb ik pas wat later ontdekt, maar dat Dire Straits live steengoed was, wist ik al. Ik kende On The Night al (die DVD hadden wij toen al wel) en Live in Basel (nog altijd hun beste concert) had ik ook al gevonden.

Alchemy
Alchemy vond ik altijd net iets minder, vanwege nummers als Expresso Love en Solid Rock. Want eerlijk is eerlijk, die nummers hebben niet de impact van een Sultans of Swing of een Telegraph Road. Desondanks is dit nog de echte Dire Straits. De echte bezetting met de echte concerten. Plezier in het spel, nog niet de grote stadions en bovenal nog een echt rockende band. Iedere keer als ik Live in Basel kijk, zie ik dat Mark er genoeg van heeft en dat het gauw over zal zijn. Helaas. Daarom moet je ook luisteren naar Live in Basel (bootleg heet Ticket to Heaven).
Alchemy wordt bij iedere luisterbeurt beter. Maar met name kijken naar dit concert is echt een genot. Hierboven noemde ik het al: De rare dansjes van John en Hal, Terry die door het drumstel heen wil slaan, Alan die zijn keyboard naar de voorgrond weet te drukken en Mark die er, van links naar rechts lopend, weer eens een nieuwe gitaarsolo uitperst. Waarmee Mark zijn zang’talent’ ruimschoots compenseert.
Eerder noemde ik Expresso Love als een struikelblok naar het hoogste podium. Inmiddels ben ik daar al lang en breed op teruggekomen. Een prima nummer en met name live uitmuntend gespeeld.
Ook Once Upon a Time in the West en Tunnel of Love zijn niets minder dan geniaal. Beiden een minuut of 7 opgerekt en daar merk je niks van. Tunnel of Love met één van de beste intro’s die ik ken en Once Upon a Time in the West met die heerlijke drumopening.
Had ik het eerder over plezier hebben in het spelen. Two Young Lovers is daar het perfecte voorbeeld van. Als reactie op Love Over Gold ontstond Dire Straits - ExtendeDancEPlay (1983). Op MuMe een onbegrepen plaat. Voor mij des te begrijpelijker. Two Young Lovers is een concertklassieker en het is geweldig om de mannen het te zien spelen. Kent men ook deze versie? Waarin Mark zijn nagel breekt en Jack Sonni er rustig op los jamt. “Just do it in the raw!”
Bij deze versie komt Mel Collins even meedoen. Dat doet hij geweldig.
Even tussendoor nog Romeo and Julliet. Helaas het enige nummer op dit album waar ik geen lovende woorden over heb. Ik vind het een prima nummer, maar niet te veel. Ooit vond ik het één van hun sterkste nummers. Nu vind ik het een redelijk nummer, als ik het maar niet te vaak hoor.
Vandaag precies een week geleden gebeurde het. Tijdens mijn examenuitreiking vond iemand het nodig om Private Investigations te monteren onder de oude foto’s. Ik kon het niet laten om kippenvel te krijgen. En heel zachtjes meezingen uiteraard. Zelf prefereer ik de studioversie iets boven de live-versies. De studioversie brengt de boodschap iets beter over. Wat niet wil zeggen dat dit een matige versie is. Hell no.
Solid Rock is net als Two Young Lovers een echte concertklassieker. In de studioversie niet zo heel erg imponerend. Als live-uitvoering des te meer. Een heerlijke rocker. Geen gezeik, gewoon laten ronken die gitaar.
Dan houden we twee nummers over: Telegraph Road en Going Home. Voor Telegraph Road verwijs ik graag naar mijn recensie bij Love Over Gold op 4 april dit jaar. Samen met Sultans of Swing het pronkstuk van dit album.
Over Going Home (Theme from ‘Local Hero’) wil ik graag wat kwijt, want ik vind het jammer dat het meestal dit nummer is wat bekend is bij iedereen. Luister eens naar Wild Theme van het verder niet zo boeiende Local Hero. Helaas niet op YouTube te vinden (wat al aangeeft hoe onbekend het is), maar dat maakt niet uit, want de ultieme versie staat er wel. Namelijk het slotstuk van On The Night. YouTube die versie eens. Die laat Going Home achter als een derderangs straatmuzikant in de Kalverstraat in Amsterdam. Erg negatief, maar dat zegt alles over de kwaliteit van Wild Theme. Hoewel ik me zeker realiseer dat een dergelijk nummer niet in dit concert had gepast en de keuze voor Going Home bijzonder begrijpbaar is. Het is evenmin een prachtig nummer.

Epiloog
Kortom: Eén gewoon nummer, twee langgerekte, maar nimmer saaie nummers, twee concertklassiekers, twee uitmuntend nummers, twee wereldnummers en een prachtige afsluiter.
Conclusie: *****; zonder twijfel.

Prima liveplaat van The Dire Straits. Vooral Mark Knopfler laat horen wat voor een geweldige gitarist hij is. Nog meer dan op de studio albums van The Dire Straits. Mooie uitvoeringen van "Private Investigations", "Sultans of Swing" (die gitaarsolo blijft prachtig), "Tunnel of Love" en "Telegraph Road".

Ik heb wel wat moeite om de hele plaat mijn aandacht vast te houden. Dat komt met name door de stem van Mark Knopfler, die me gedurende de plaat toch wat monotoon begint te klinken en soms zelfs wat zeurderig overkomt. Ook heb ik het gevoel dat hij niet altijd even zuiver bij stem is.

3,5 sterren, met name door het goede gitaarspel van Knopfler en de mooie sfeer van een aantal nummers.

Door het topic de stap genomen om het album zelf aan te schaffen. Thuis bij mijn ouders regelmatig beluisterd, maar ik had nog niet de stap genomen om het album zelf in huis te nemen.

Een goede jaren tachtig productie. De liveregistratie opgenomen in de legendarische Rolling Stones Mobile vrachtwagenstudio. Alhoewel niet alle nummers van de Dire Straits mij kunnen bekoren, hoor ik hier een band in vorm. Het langzame, broeierige en spannende once upon a time in the west, heerlijk hoe uitgerekt en afwijkend het van de studioversie is. Sultans of Swingss allemachtig wat een prachtige spetterende versie. Een versie van een gitaarnummer dat bij iedere gitaarliefhebber in de smaak behoort te vallen, of je nu van hardrock of softrock houdt. De stapsgewijze versnellende opbouw naar de grote finale is om te smullen. Stilzitten is onmogelijk.

Het dubbelalbum is een goede weergave van een jaren tachtig band in vorm. Knopfler laat zijn kunsten om elektisch en akoestisch gitaar horen. De keyboardgeluiden, The War on Drugs weet waar ze hun inspiratie vandaan hebben gehaald. En dan diende het klapstukalbum Brothers in Arms nog gemaakt te worden.

In 1984 was ik nog niet zo bezig met Dire Straits ( debuutplaat uitgezonderd ).
Deze live plaat eigenlijk structureel links laten liggen tot ik onlangs de dubbel CD voor € 2,00 bij de kringloop zag liggen.
Na ruim 38 jaar na dato kan ik toch wel concluderen dat ik hier een vergissing mee heb gemaakt.
Geweldig gitaarspel van Knopfler en prachtige uitvoeringen van Romeo & Juliet, Sultans Of Swing, Tunnel Of Love & Telegraph Road.
Enkel de rockende Dire Straits is niet aan mij besteed.
Two Young Lovers & Solid Rock vind ik beduidend minder indrukwekkend.