Dire Straits - Love Over Gold (1982)

Ik vermoed dat jij nogal een hekel hebt aan commercieel klinkende albums (afgaande op je opmerkingen). Dat wil niet zeggen dat die albums niet goed zijn! Ik hou juist erg van commercieel klinkende liedjes en albums dus een Brothers in arms kan ik zeker wel waarderen. Ik ben trouwens wel benieuwd welke albums van Bruce niet hadden gehoeven van jou maar dat is misschien niet gepast in dit topic.

Misschien weer ff on topic, want het gaat nu alleen nog maar over Brothers in Arms

Je hebt helemaal gelijk . Ik ben hem nu aan het draaien . Wat een album .
Op het eind van TR heb je zin om de gitaar uit de kast te pakken .

Hoezo op het einde pas? Al na de eerste noot!

Klopt maar ik heb geen gitaar .

Ik ook niet, daarom pak ik altijd de luchtgitaar uit mijn broekzak.

Paar berichten verwijderd. Laten we het over dit album hebben, de discussie over Brothers in Arms kan verder bij dat album gevoerd worden.

Love Over Gold heeft zojuist de eer gehad om als 6e studioalbum de volle mep te krijgen van mij.
Industrial Disease en It Never Rains zijn goed gevallen toen ik dit album een paar uur geleden weer eens opzette.

Er zijn ook maar 6 reguliere studio albums van Dire Straits .
Nu nog die 6 studio albums van Knopfler solo de volle mep .

Misschien in de toekomst. Hoewel ik alleen Brothers In Arms en Alchemy eventueel een 5,0* zie krijgen. Mark Knopfler moet ik nog ontdekken, maar als die albums net zo saai zijn als Local Hero.

Sailing To Philadelphia en met name What It Is vind ik geweldige nummers, dus daar zal ik dan ook mee beginnen.

Wat een heerlijk album is dit toch. Vooral de eerste twee nummers zijn niets minder dan episch.

Dit blijft mijn favoriet onder het DS materiaal. De gelijkgestemden hebben hier alles al over gezegd dus dat bespaart me weer een hoop tiepwerk.

hahaha, nee die komen echt niet aan zoveel sterren bij me.
Ga er wat herbeluisteren na je tips van gisteren bij een soloplaat van hem.

Een ontzettend sterk album. Er staat alleen één minpunt op, namelijk Industrial Disease. Dat nummer verpest de hele sfeer op het album. iet dat het een erg slecht nummer is, maar hij past er gewoon niet tussen. Zonder dat nummer had dit album van mij vijf sterren gekregen en misschien zelfs een top 10 notering.

Nou laat maar, dat ene minpuntje mag ik niet over zeuren . Hij krijgt die vijf sterren gewoon.

beetje vreemde eend in de bijt inderdaad, begrijp ook niet echt waarom deze op de plaat moest. En omdat er weinig nummers op het album staan valt het extra op...

De enige reden die ik kan bedenken is dat het onder druk van de platenmaatschappij op het album terecht is gekomen. Het is nogal een typische single zeg maar. Catchy en commercieel dus vanuit het oogpunt van een maatschappij uiterst geschikt om op de radio gedraaid te worden. Leuk detail is dat het nooit een grote hit is geworden.

Ik zou hem kunnen missen in ieder geval. Er hoeft ook niet iets voor in de plaats trouwens, de rest van de nummers staan als een huis.

Ik vind het een erg lekker nummer, zou het zonde vinden als hij er niet op zou staan.

Het is ook wel een lekker nummer, maar het verpest zo verschrikkelijk de sfeer.

Dat is misschien vanwege het contrast tussen Private Investigations en Industrial Disease.

Mwah, niet mee eens. Er is natuurlijk wel een groot verschil tussen Private Investigations en Industrial Disease, maar ik vind de sfeer van dit album redelijk consistent.

Gisteren weer eens beluisterd. Wat een geweldig album toch. Niets dan toppers.
Ook Industrial Disease heeft gisteren definitief mijn ziel gewonnen. Prachtige tekst ook.

Eind vorig jaar heb ik dit album de volle mep gegeven. In de loop der maanden is het al opgeklommen naar de 3e plek in mijn top 10 (wat na deze luisterbeurt best wel eens een plaatsje hoger zou kunnen zijn). Het meest complete, interessante en geniale album van mijn lievelingsband. Wat wil je nog meer?

Telegraph Road is hun beste nummer. Weliswaar met een intro waar ik niet altijd op zit te wachten, maar ach, dat ene minuutje. Het begint prachtig. Er wordt langzaam opgebouwd door Mark en co. Rustige zang, rustige instrumentale stukken. Steeds sneller komt het nummer op gang. Steeds harder en steeds beter. Alan ramt op de piano alsof hij de toetsen door de piano heen wil drukken. Withers speelt een geweldig stukje drumwerk. Weliswaar niet ingewikkeld, maar wel uiterst effectief. Hij sluipt door het nummer heen. Zelfde geldt voor Illsley op de bas. Ze sluipen door het nummer heen. Pas als je goed luistert, merk je hoe geweldig en compleet dit nummer eigenlijk is.
Nog even een rustige solo tussendoor, maar dan komt het, na dit couplet gaat het volume op maximaal en wordt het 5 minuten lang een explosie van gitaargeweld. Als een schreeuw in de nacht, bijna jankend (13:37), bespeelt Mark zijn gitaar. Alsof de instrumenten kapot moeten. De ultieme climax. Om vervolgens rustig uit te faden.

Private Investigations is met afstand hun duisterste nummer. En daarom ook zo geweldig. Die grimmige sfeer is wat mij betreft onovertroffen. Wederom prachtig (ditmaal akoestisch) gitaarspel van Mark. Maar wat me vooral trekt in dit nummer is de tekst. Dit zijn de nummers waardoor Mark wat mij betreft ook één van de beste songwriters is.
Het erbij halen van Mike Mainieri is overigens ook een uitstekende zet. Als een soort rode draad gaat hij rustig door het nummer heen. Prachtig.

En net zoals bij Telegraph Road weer een ultieme climax. Alsof de instrumenten kapot moeten. Ook dit nummer werkt alleen echt als je het op vol volume hoort.

Industrial Disease duurde het langst, voordat ik dat nummer echt kon waarderen. Maar dat was het waard. Wel opmerkelijk dat dit vrolijke nummer direct na het duistere Private Investigations komt. Het is een contrast wat hoogst opmerkelijk is. Maar het werkt wel. Wat een enorm aanstekelijk nummer is het toch. Met name het orgelspel van Alan is erg catchy. Het prijsonderdeel van dit nummer is toch wel de tekst. Als ik de tekst erbij pak vind ik elke keer weer dat ze een heel sterk staaltje lyrics hebben gemaakt. Zonder twijfel een vreemde eend in de bijt, maar daarom niet minder goed. Ieder nummer op deze plaat heeft zo’n unieke eigenschappen en dat is tevens ook de kracht van Love Over Gold

Love Over Gold heb ik altijd al een zwak voor gehad. Het is zeker geen nummer dat ik vaak opzet (veelal omdat er weinig tempo in zit), maar zeker in de context van deze plaat is het een prachtig nummer. Dit nummer, dat waarschijnlijk over Mark’s ex-vriendin gaat, zweeft voort. Wederom een uistekende keus om Mainieri erbij te halen (ditmaal op de vibrafoon). Ondanks de relatief lange speelduur voor een nummer als deze, voelt het absoluut niet aan als 6 minuten. Door zijn eenvoud een ontzettend sterk nummer.

It Never Rains is het derde nummer dat hij over zijn ex-vriendin schreef. Buiten het eerdergenoemde Love Over Gold schreef hij ook (surprise, surprise) Romeo and Juliet over Holly Vincent. Op een Dylanesque manier brengt Mark zijn gevoelens naar buiten. Dit zal ook het laatste nummer over haar zijn. Waarschijnlijk was zij uit zijn systeem na dit nummer. Ik vind het een meer dan uitstekend met wederom een schitterende tekst en een geweldige slotsolo. Rare akkoorden vind ik het wel, maar het werkt. Een hele mooie afsluiter van een nog mooier album.

Laat ik dan toch nog maar eens kijken of dit album opnieuw vijf sterren van mij mag krijgen.

Oké, ondanks dat ik Industrial Disease nog steeds een buitenbeentje vind, is dit album toch wel mooi genoeg voor vijf sterren. Ook Industrial Disease swingt wel lekker, dus geef ik die het voordeel van de twijfel.

Deze straits opent met 2 klassiekers daar is niets op aan te merken. Prachtige nummers punt. Industrial geen barst aan bijna net zo erg als walk of life of twisting by the pool. En ditmaal ook nog eens 5 minuut 49. Ik heb er nooit iets van begrepen dat straits dit soort crap schreef en ook nog eens opnam. Blijkbaar word mijn smaak gelogenstraft omdat dit soort nummers het bij de straits liefhebbers goed tot redelijk doen! Plus dat dire met walk en pool ook nog eens redelijke hits scoorde. Dus wie ben ik? Helaas voor mij blijf ik ze tenenkrommend vinden. Love over gold goed nummer niet zo goed als de eerste 2 . It never rains kan mij niet geheel overtuigen klinkt al met al aardig.
De lengte van de nummers staan mij ietswat tegen. Bij de eerste 2 nummers blijft mijn aandacht geheel gekluisterd bij de prachtige muziek,sfeer maar ook de emotie van de vocals die knopfler er weet in te leggen ze zijn gewoon van de buiten categorie. Bij love over gold vind ik het al wat minder interessant worden. En industrial heb ik net nog eens dubbel goed beluisterd maar nee dit is niks voor mij.
Net 3,5 pingel

Zoals meerderen zeggen vind ik Industrial Disease ook een buitenbeentje. Ik sla hem het liefst over en hij had van mij niet op dit album hoeven staan. Dit album was met de overige vier nummers beter geweest dan nu, vind ik.

Ondanks dat krijgt hij nog steeds 5 sterren en dat komt dus vooral doordat de rest van het album zo ijzersterk is.

Denk dat je door die 4 enorme reuzen Klein Duimpje over het hoofd ziet om het maar even mooi te verwoorden...

Wat kan ik over de eerste twee nummers nog zeggen wat nog niet gezegd is? Niets denk ik, gewoon fenomenaal.

Love over Gold trok eerder niet direct mijn aandacht maar heeft de laatste tijd veel aan terrein gewonnen. Het is namelijk gewoon een prachtig nummer en doet niet veel onder voor de openingsnummers. It Never Rains vind ik ook een heerlijk nummer met een lekkere riff en een geweldige gitaarsolo.

Zonder Industrial Disease was dit album in mijn top 10 beland en voor de rest ben ik het ook met Choo Choo eens.

Mooi dat ik je heb kunnen overtuigen om het album ook daadwerkelijk 5 sterren te geven!

Ik las net al dat je het er over had, maar toch zag ik nog steeds 4,5 staan!