Dire Straits - Alchemy (1984)

Dat is geen officiele uitgave, dat is het concert live at Rockpalast uit 79. Is ook een bootleg die gek genoeg te koop is via de officiele winkels. Feitelijk blijft het een illegale persing.

Dit is voor mij het beste album van Dire Straits, alleen draai ik hun studio albums een stuk vaker, waarschijnlijk omdat het wat compacter is gehouden. Dit is een album waar je rustig voor moet gaan zitten, maar dan krijg je ook iets. Ik vind de nummers hierop nog een stuk beter dan de gelijknamige studio versies. Opmerkelijk is dat hier met name nummers opstaan van Love Over Gold en Making Movies, en bijna niets van de eerste 2 albums. Zou de band hun eerste 2 albums dan toch minder vinden dan hun 2 albums erna? Want het is niet een live album van een wereldtour volgens mij, want deze kwam 2 jaar na Love Over Gold. i.p.v een studio album uit te brengen kwamen ze met een live album op de proppen. Jammer dat ze dit album een jaar te vroeg uitgebracht hebben, want met het nummer Brothers In Arms er nog op had je een perfect samengestelde live verzamelaar gehad.

Hoewel ik meestal wat zwaardere soorten rockmuziek luister, vind ik dit toch wel een erg lekkere cd met uitstekend gitaarwerk.

En natuurlijk ook een stukje jeugsentiment

Zojuist voor de miljoenste keer Sultans of Swing opgezet. Regulier, live met Dire Straits, live solo, live door een willekeurige artiest, 6 minuten, 10 minuten, 17 minuten. Het maakt niet uit. Dit nummer staat in elk mogelijk uitvoering op onsterfelijke hoogte.

‪Dire Straits - Sultans Of Swing (Alchemy Live)‬‏ - YouTube
Luister vanaf 5:40
Luister vanaf 6:56
Luister vanaf 7:33
Luister vanaf 8:23
Luister vanaf 9:24
Luister verdomme dat hele nummer en je snapt wat ik bedoel.
Hoor het publiek dat snapt dat ze hier helemaal uit hun dak moeten gaan.

Zie op 9:29 een band die plezier heeft in het spelen en weet hoe je de pannen van het dak moet spelen. Zie op 7:25 en 7:44 de dansjes die je tegenwoordig nooit meer zult zien, omdat het plezier waarmee zij speelden nog altijd ongeëvenaard is. En dan te bedenken dat het allemaal geïmproviseerd is. Op 8:50 denkt Terry dat hij door het drumstel heen kan slaan. Op 9:19 zie je een publiek dat onder de drugs niet, niet van hallucineerde middelen, maar van een porsie ongekend goede muziek. Op 6:05 weet Alan zelfs een keyboard een rockgeluid te geven.

Ik zou over iedere seconde wel iets kunnen waar ik kippenvel van krijg. En iedere muziekliefhebber met een gezond stel oren. En dat is dan pas 1 van de 10 nummers.

Nee, dit is nog altijd (veruit) de beste band ever.

We welcome to the stage: Dire.. Straits!

Mijn geschiedenis
Aldus de opening van het beste live-album van ’s werelds beste band. Hoe begin je een review van zo’n album? Velen kennen hier mijn voorliefde voor de band, maar hoeveel weten hoe het zo gekomen is? Medio 2007 had ik een torrent binnengehaald met de “Nummer 1-1000 van de Radio 2 Top 2000”. Dag in dag uit skipte ik door de nummers en pikte de beste er zo uit. Ironisch genoeg skipte ik ook een boel nummer die ik tegenwoordig tot de beste ooit beschouw. Daarentegen was Sultans of Swing wel een nummer dat de ‘cut’ haalde. Hoe het er precies van gekomen is, weet ik niet, maar inmiddels zo’n 3 jaar geleden vond ik het blijkbaar nodig om Dire Straits & Mark Knopfler - The Best of Dire Straits & Mark Knopfler (2005) te zoeken. Misschien wel mijn beste muzikale zet. Er waren tijden dat ik dit album dagelijks een keer of 2 à 3 draaide. Wel op de shuffle, maar toch. Niet zo gek ook dat de helft van dit album tot mijn 50 meest gedraaide nummers aller tijden behoort. Zou ik van mijn huidige top 25 meest afgespeelde nummers uitgaan, dan staat daar 5x Dire Straits, met Sultans of Swing ver bovenaan (en dat nog zonder al die live-uitvoeringen!). Ietwat weinig, maar ik ben ooit mijn iTunes-statistieken kwijtgeraakt. Mijn nummer 1 staat nu op ruim 200x afgespeeld, terwijl dat aantal minimaal 3 of 4 keer hoger moet liggen. Ik dwaal weer af…
Nadat ik die verzamelaar had, ben ik me verder gaan verdiepen. De discography was al gauw binnen. Toch heeft het nog een tijd geduurd, voordat ik echt alle albums beluisterd had. Meestal koos ik zelf de nummers en beluisterde niet de albums. Ook Alchemy heb ik pas wat later ontdekt, maar dat Dire Straits live steengoed was, wist ik al. Ik kende On The Night al (die DVD hadden wij toen al wel) en Live in Basel (nog altijd hun beste concert) had ik ook al gevonden.

Alchemy
Alchemy vond ik altijd net iets minder, vanwege nummers als Expresso Love en Solid Rock. Want eerlijk is eerlijk, die nummers hebben niet de impact van een Sultans of Swing of een Telegraph Road. Desondanks is dit nog de echte Dire Straits. De echte bezetting met de echte concerten. Plezier in het spel, nog niet de grote stadions en bovenal nog een echt rockende band. Iedere keer als ik Live in Basel kijk, zie ik dat Mark er genoeg van heeft en dat het gauw over zal zijn. Helaas. Daarom moet je ook luisteren naar Live in Basel (bootleg heet Ticket to Heaven).
Alchemy wordt bij iedere luisterbeurt beter. Maar met name kijken naar dit concert is echt een genot. Hierboven noemde ik het al: De rare dansjes van John en Hal, Terry die door het drumstel heen wil slaan, Alan die zijn keyboard naar de voorgrond weet te drukken en Mark die er, van links naar rechts lopend, weer eens een nieuwe gitaarsolo uitperst. Waarmee Mark zijn zang’talent’ ruimschoots compenseert.
Eerder noemde ik Expresso Love als een struikelblok naar het hoogste podium. Inmiddels ben ik daar al lang en breed op teruggekomen. Een prima nummer en met name live uitmuntend gespeeld.
Ook Once Upon a Time in the West en Tunnel of Love zijn niets minder dan geniaal. Beiden een minuut of 7 opgerekt en daar merk je niks van. Tunnel of Love met één van de beste intro’s die ik ken en Once Upon a Time in the West met die heerlijke drumopening.
Had ik het eerder over plezier hebben in het spelen. Two Young Lovers is daar het perfecte voorbeeld van. Als reactie op Love Over Gold ontstond Dire Straits - ExtendeDancEPlay (1983). Op MuMe een onbegrepen plaat. Voor mij des te begrijpelijker. Two Young Lovers is een concertklassieker en het is geweldig om de mannen het te zien spelen. Kent men ook deze versie? Waarin Mark zijn nagel breekt en Jack Sonni er rustig op los jamt. “Just do it in the raw!”
Bij deze versie komt Mel Collins even meedoen. Dat doet hij geweldig.
Even tussendoor nog Romeo and Julliet. Helaas het enige nummer op dit album waar ik geen lovende woorden over heb. Ik vind het een prima nummer, maar niet te veel. Ooit vond ik het één van hun sterkste nummers. Nu vind ik het een redelijk nummer, als ik het maar niet te vaak hoor.
Vandaag precies een week geleden gebeurde het. Tijdens mijn examenuitreiking vond iemand het nodig om Private Investigations te monteren onder de oude foto’s. Ik kon het niet laten om kippenvel te krijgen. En heel zachtjes meezingen uiteraard. Zelf prefereer ik de studioversie iets boven de live-versies. De studioversie brengt de boodschap iets beter over. Wat niet wil zeggen dat dit een matige versie is. Hell no.
Solid Rock is net als Two Young Lovers een echte concertklassieker. In de studioversie niet zo heel erg imponerend. Als live-uitvoering des te meer. Een heerlijke rocker. Geen gezeik, gewoon laten ronken die gitaar.
Dan houden we twee nummers over: Telegraph Road en Going Home. Voor Telegraph Road verwijs ik graag naar mijn recensie bij Love Over Gold op 4 april dit jaar. Samen met Sultans of Swing het pronkstuk van dit album.
Over Going Home (Theme from ‘Local Hero’) wil ik graag wat kwijt, want ik vind het jammer dat het meestal dit nummer is wat bekend is bij iedereen. Luister eens naar Wild Theme van het verder niet zo boeiende Local Hero. Helaas niet op YouTube te vinden (wat al aangeeft hoe onbekend het is), maar dat maakt niet uit, want de ultieme versie staat er wel. Namelijk het slotstuk van On The Night. YouTube die versie eens. Die laat Going Home achter als een derderangs straatmuzikant in de Kalverstraat in Amsterdam. Erg negatief, maar dat zegt alles over de kwaliteit van Wild Theme. Hoewel ik me zeker realiseer dat een dergelijk nummer niet in dit concert had gepast en de keuze voor Going Home bijzonder begrijpbaar is. Het is evenmin een prachtig nummer.

Epiloog
Kortom: Eén gewoon nummer, twee langgerekte, maar nimmer saaie nummers, twee concertklassiekers, twee uitmuntend nummers, twee wereldnummers en een prachtige afsluiter.
Conclusie: *****; zonder twijfel.

Tja niet mijn favoriete Straits album , wel erg goed natuurlijk maar ik vind bv Sultans Of Swing later beter uitgevoerd en dan met name de versie op Swingin Golden Hearts en de versie op het Mandela Tribute , maar smaken verschillen nu eenmaal .
Ik kijk nog steeds met veel plezier naar de dvd van Alchemy en jammer dat het allemaal zo donker is opgenomen , doet natuurlijk niets af aan de kwaliteit van de muziek .
Blijft een goed concert , 5*

Hoe kan dit album nu in godsnaam niet in de top 50 beste live-albums staan in Mume!

Een zeer goed live album , een mooie lange versie van Sultans of swing , een zeer overtuigende tunnel of love en de gigantische telegraph road.
Ik vond Mark hier deze nummers het meest overtuigend spelen van alle live-albums.
Ook wil ik aangeven dat op dit album buiten Mark nog een bandlid extreem goed bezig was
en dat is de drummer.
Terry Williams vond ik met afstand de beste drummer die de Straits ooit heeft gehad.

De versie van Sultans Of Swing vind ik later in 1996 beter uitgevoerd .

Mark Knopfler - "Sultans of Swing" (Royal Albert Hall, May 23. 1996.) - YouTube

één van de saaiste platen die ik ken , oeverloos getokkel dat nergens naar toe gaat , nee , hoor liever hun studio platen !

Zozo, dat lees ik niet vaak. Er zijn wel muziekliefhebbers die inderdaad het origineel/ studio beter vinden klinken en niet houden van de long versions zoals Once upon en Sultans of Swing. Ik vind het overigens te ver gaan om het "oeverloos getokkel" te noemen . Mark Knopfler... of all people... getokkel?

Ik snap de opmerking wel. Kijk, Knopfler is een begenadigd gitarist maar echt flitsend is het allemaal niet. Hij legt veel gevoel in z'n spel waardoor het een soort 'laid back' feel krijgt. Daardoor kan ik de term 'tokkelen' wel enigszins plaatsen.

Als je nu Calling Elvis op On The Night oeverloos noemt ok. Op deze plaat kan ik dat echter niet terugvinden of het moet het middenstuk zijn van Sultans Of Swing, wat ik zelf overigens geweldig vind.

Ach ja , als je voor Live Rockpalast zelfs maar 2 sterren geeft dan hoor je denk ik liever helemaal niks van deze band.
Als je Rockpalast `79 al niet kan waarderen , tja dan hou maar op en ga kippewitten.
Of je hebt een hekel aan live albums

Ieder z'n keus Ruud en ik kan me daar ook niet veel bij voorstellen. Mijn ouders houden ook totaal niet van Dire Straits live, maar zijn helemaal gek (positief gezien) van hun studio albums. Als ik bijvoorbeeld Tunnel of Love of het sublieme Romeo & Juliet van dit album beluister, dan kan ik alleen maar diep buigen voor de Straits voor hun fantastisch gevoel voor muziek.
Het enige dat ik minder vind is Solid Rock en (het door mij al vaker aangegeven) Going Home. SR is nooit echt mijn nummer geweest.

Natuurlijk is het ieders eigen keus en gelukkig dat we dat hebben allemaal .
Ik kan het alleen niet bevatten dat iemand de studio albums goed kan aanhoren en dezelfde nummers live er een diepe onvoldoende voor geeft .

Dat is voor mij ook een raadsel inderdaad!

Yep en ik heb al menig discussie met mijn ouders hierover gevoerd . Als ik ze bijvoorbeeld Love over gold live en studio laat horen, grijpen ze toch weer naar het studio. Laat ik ze Telegraph Road horen, dat voor mij hét nummer is om live te horen, dan is het toch weer het studio album.
Onbegrijpelijk (als fan)...

Het is wel enigzins te verklaren . Dire Straits speelt hier beduidend drukker en steviger dan op de studioalbums . Dit kom mede door drummer Terry Williams (ex Rockpile.)
Deze had vrij vlot na Love Over Gold Pick Whiters vervangen .
Die had een prettige laidback feel met een fijne swing , terwijl Williams een echte rockdrummer is met veel fills en een pittige strakke stijl .
Het geeft de band wel de nodige ballen , maar ik vind het ook niet overal even geslaagd .
Het verfijnde is een beetje weg . Daarintegen zijn de nuanches in de songs wel treffend .

De studioversies zijn relaxer en meer laid-back . Dus ik vermoed dat het daar mee te maken heeft .
Dire Straits komt hier over als een echte rockband .

Eerder onbegrijpelijk, omdat de live-versies over het algemeen weinig verschillen van de studioversies (betreffend Telegraph Road). Wellicht dat zijn stem ze niet aanstaat.

Lekkere live cd is dit, maar het studio werk is minstens zo goed.
Deze is live, dus anders, sfeervoller.
Studio is uiteraard gepolijster.

4*

Dat vind ik nu van toepassing op Neck And Neck .

En dat bevalt mij dan weer uitstekend! Wat meer 'ballen' dan de studioalbums. Die vind ik wel lekker wegluisteren op een zondagochtend maar over het algemeen toch iets te lief.

Het heeft absoluut aan kracht gewonnen , maar ik weet niet zo goed wat ik prettiger vind om naar te luisteren .
Met name hun prille albums kenmerken zich door een prettige transpirantheid . Een unieke soort laid back sfeer , waar de gitaar van Knopfler wel de dienst uit maakt , maar de begeleiding zwoeler en swingender is .
Alchemy scoort evengoed bij mij vrij hoog , omdat ik de sfeer goed gevangen vind en er sterk gemusiceerd wordt + de dat de (meeste songs) composorisch prima zijn .
Maar het is wel een beetje van dik hout zaagt men planken . De drums in Sultans Of Swing zijn ietwat te overheersend . Hoe knap Williams zich hier ook door heen slaat , maar het wordt ontiegelijk vol getimmert . Zo ook de toetsen die een vrij prominente rol zijn gaan spelen .
Het is anders , en een definitieve start naar een grootsere sound .

Klopt, je omschrijft het perfect wat mij betreft! Ik kan beide stijlen ook prima waarderen hoor. Alleen hou ik iets meer van de zoals jij het zegt 'van dik hout zaagt men planken' aanpak. Uitgezonderd de zondagochtenden uiteraard

Prima liveplaat van The Dire Straits. Vooral Mark Knopfler laat horen wat voor een geweldige gitarist hij is. Nog meer dan op de studio albums van The Dire Straits. Mooie uitvoeringen van "Private Investigations", "Sultans of Swing" (die gitaarsolo blijft prachtig), "Tunnel of Love" en "Telegraph Road".

Ik heb wel wat moeite om de hele plaat mijn aandacht vast te houden. Dat komt met name door de stem van Mark Knopfler, die me gedurende de plaat toch wat monotoon begint te klinken en soms zelfs wat zeurderig overkomt. Ook heb ik het gevoel dat hij niet altijd even zuiver bij stem is.

3,5 sterren, met name door het goede gitaarspel van Knopfler en de mooie sfeer van een aantal nummers.

Ik kan me jouw argument wel voorstellen , ik heb hetzelfde met Dylan`s stem waar ik niet graag naar luister en Dylan`s stem is op dit moment helemaal om te janken misschien heeft hij een abbonement afgesloten bij simpel . Bel je schor .

Zeg he... da's vloeken in de kerk om Knopflers stem met die van Dylan te vergelijken

Heerlijke liveplaat maar deze live-versie van Telegraph Road blijft de beste die ik ooit heb gehoord. Wild, wild wild. De apotheose van een rijkgevulde carrière.

YouTube - Telegraph Road - AMAZING AUDIO!! - Mark Knopfler - Live 2005

Van de Shangri-La tour .