Dire Straits - Love Over Gold (1982)

Misschien wel het meest sfeervolle album van DS met Telegraph Road en Private Investigations als uitschieters (op LP-formaat beslaan beide nummers de volledige A-kant). Een album met slechts 5 songs dat in NL maar liefst 500.000 maal over de toonbank vloog.

Een paar jaar nadat dit album was verschenen kon je hem zelfs bij je oudtante in de kast vinden. Het leek wel of iedereen deze elpee had. Ik kan het kwalitatief niet echt "rubbish" vinden, maar ik heb dit onderhand zoveel gehoord dat ik er nu altijd een beetje van ga braken.
Maar goed, smaken verschillen. Kan me voorstellen dat als je het album nu pas ontdekt dat je het misschien wel okay vind.
Ik associeer Dire Straits altijd met middle-of-the-road. Muziek voor Sky radio.

Niets van waar wat wackyboy zegt!

Totaal niet mee eens!
Ik vind het supermuziek! En ik ga 16 april 2005 naar concert van Mark Knopfler, waar ie ongetwijfeld de oude dire straits klassiekers uit z'n gitaar tovert

jammer dat mensen muziek ook al in een hokje gaan zitten doen. Beste cd van de groep. Het titelnr. is mijn favoriete nr.

"Braken" dus voor u is dit kotsmuziek, waauw. ik heb zo mijn eigen idee over kotsmuziek, het situeert zich tussen smurfenmuziek en kerkmuziek. Dus u moet wel een erg fijnzinnige muziekkenner zijn om dit als "braakmuziek" te omschrijven. Proficiat.

'Private Investigations', 'Brothers Of Arms', ik ken enkel de tijdloze nummers van stubru.
Maar daar wordt een mens nu stil van ze. Die subtiliteit, van de gitaren, zelden gehoord.Art

Ik ben niet zo gek op de rock 'n roll-nummers van Dire Straits zoals Sultans of Swing, Tunnel of Love, etc. maar Private Investigations vind ik geniaal.
Love over Gold is zo'n album, dat trouwens erg mooi zou klinken in surround sound. Helaas is dit echter (nog) niet op SACD of dvd-audio uitgebracht. Brothers in Arms is overigens wel al op SACD verkrijgbaar.

dynamo hoe vind jij Sultans of Swing live? Van het album Alchemy? (zelfde geldt voor Tunnel of Love)

"Private Investigations" en "It never rains" zijn natuurlijk prachtig. Telegraph Road vond en vind ik een langdradig nummer, wat me dus totaal helemaal niet boeit. 3*

Metname 'Telegraph Road' vind ik een meesterlijk stuk muziek. Ik kan me voor stellen dat sommige mensen dit niet met me eens zijn, en vinden het langdradig. Je moet er ook wel voor in de stemming zijn en even lekker op je gemakje naar dit nummer luisteren want de opbouw van het nummer duurt inderdaad nogal lang, maar ik vind het toevallig erg goed. De rest van de nummers vind ik ook geniaal, wel vind ik dat 'Industrial disease' een beetje uit de toon springt bij de andere nummers op deze cd maar toch ook zeker goed.
Ik vind "Love over gold" dan ook zeker één van de meesterwerkjes van Dire Straits, en heb deze metname vroeger helemaal grijs gedraaid.

Ik had vroeger de lp. Heb m nog steeds trouwens.
Kant 1 vond ik prachtig. Kan de twee lange nummers ook vandaag de dag nog goed aanhoren. Goed gedaan.Maar kant 2 is helaas heel slap. Heb me er niet toe kunnen zetten de cd te kopen.

Ook ik vind de eerste twee nummers de hoogtepunten van deze lp/cd.

Geweldig album. Prachtig Telegraph Road, klassieker Private Investigations, mooi Love Over Gold... eigenlijk allemaal steengoede nummers. 4,5*

mooi album alle nummers zijn prachtig,maar 1 nummer schiet er echt bovenuit en dat is privat investigations

Telegraph Road en Private Investigations zijn toppers..

dit is mijn favorite DS plaat, vooral omdat telegraph road erop staat. track 2,3 en 4 zijn ook zeer mooi, de afsluiter It Never Rains is dan een beetje slap, maar dat alleen omdat de vier voorgaande nummers zo perfect zijn.

Als ik aan Dire Straits denk, denk ik aan mijn jeugd. Mijn jeugd in de zin van een jaar of 12 jaar oud. Een jaar of 3 lang heb ik gedacht dat er echt niks beters was dan Dire Straits. Alle platen (ja, de cd-speler hadden we nog niet) die ik kocht waren van Dire Straits. Veel platen had ik dan ook niet, maar het waren er genoeg. Iets beters was er tenslotte toch niet te krijgen.

Toen de cd kwam en de platenspeler opgeruimd werd, voelde ik me min of meer verplicht de platen ook op cd aan te schaffen.

En daar ben ik niet rouwig om. Ook al draai ik het niet vaak meer, als ik het luister voel ik me weer even 12.

Telegraph Road geeft mij zo'n gevoel van iets wat maar eindeloos door kan gaan en dat gaat het ook een hele tijd. Heel mooi. Het gitaarspel is smaakvol, de timing in de solo's fraai. Het drumgeluid misschien iets te dof. Mooi wordt op het eind toegewerkt naar een steeds voller geluid, zonder dat het te vet klinkt. Ik word hier door meegesleept. Jammer dat het geluid uitfadet aan het eind. Wel vaker een minpunt op het einde van Dire Straits-nummers.

Private Investigations heeft een beetje het probleem dat ik en vele met mij, het al te vaak gehoord heb. Ik vind het wel een erg origineel nummer. In gedachte is dit nummer al zo mooi dat ik het eigenlijk niet meer hoef te horen. Maar ik gun hem nu toch weer een luisterbeurt. De stem van Mark Knopfler is quasi-ongeïnteresseerd, maar schijn bedriegt hier wat mij betreft. Het geeft het nummer iets berustends mee. Halverwege het nummer begint het alom bekende door bas en hihat ondersteunde stuk. Hier boet het wat aan sfeer in vind ik, is het weer iets bedachter. Het slot waarbij het dit keer wel functioneel wegsterft is weer wel passend.

Vroeger moest ik nu de plaat omdraaien, nu gaat ie zomaar uit zichzelf verder.

Industrial disease heeft niet veel om het lijf. Is dit een poging van Mark om 'cool' te zijn? Het lijkt er soms een beetje op, hij is het niet.

Het titelnummer heeft weer dat mooie droge geluid. Somberheid troef hier. Weer dat gevoel van berusting wat ik eerder ook al voelde. Berusting die over gaat in hoop. Hoop die over gaat in bevrijding. Ja, mooie opbouw.

Met It never rains is het weer wat moeilijker. De zang vind ik hier zeurderig, de eerste minuten zijn ronduit saai. Vanaf een minuut of 2 en een half begint het interessanter te worden. Ik word meegezogen in een molen die niet meer lijkt op te houden met draaien. Nog meer dan bij Telegraph road krijg ik hier het idee dat dit nooit meer gaat stoppen. Erg fijn weer.

Al met al erg leuk dit album weer eens wat beter te beluisteren na al die tijd. Het minpunt van het album vind ik de drum, het pluspunt de sfeer. De sfeer wordt wellicht versterkt door mijn associaties met vroeger. En dat is nou juist zo mooi aan muziek. Soms brengt het je naar plekken waar je lang niet geweest bent. Zo denk ik nu aan die platenwinkel op de Nieuwe Binnenweg, we waren net op bezoek geweest bij mijn oma die daar in een verpleeghuis zat. Ik had 25 gulden gespaard en kocht een plaat van Dire Straits. Ik kon niet wachten tot we weer thuis waren.

maanden geleden kende ik alleen nog Private Investigations van dit album..mede omdat ik zo'n 'sfeer'-liefhebber ben, en ik het stuk van Jazper heb gelezen..ben ik zeer geinteresseerd geraakt in deze plaat. Ik kon me er veelal in vinden, Telegraph Road lijkt inderdaad eindeloos maar schitterend...Industrial Disease vind ik geen slecht stuk muziek, maar ik vind hem niet op dit album passen, ik plaats hem nameljik in de trand van nummers zoals Heavy Fuel, Sultans of Swing en Money for Nothing die wat meer tempo en swing erin hebben zitten... die valt inderdaad beetje buiten de boot. Love over gold vond ik op Alchemy echt prachtig (al is hij daar veel korter) maar daar gold hij prima als bruggetje (al doet dat misschien wat eer af).. It never Rains moet ik nog steeds beluisteren, ik owu dat ikh et hele album ergens kon vinden, maakt dat ik er een wat compacter beeld over kan geven

Over niet op het album passen gesproken, MK schreef in deze periode ook 'Private Dancer'. Die paste niet op deze plaat dus gaf ie deze aan Tina Turner.

en tina heeft er miljoenen mee verdient

Hij kan bij mij weer een half puntje omhoog, ik heb hem nu zelf en het is een prachtplaat.. Telegraph Road is meer dan een meestwerk, het is uitgekiend, doordacht en werkelijk briljant gemaakt, het zijn de werken zoals ze in die tijd alleen nog gemaakt werden, tegenwoordig zie ik ze zo niet meer zoveel... ik laat bij Telegraph Road geheel mijn eigen interpretatie los..voor mijn gevoel gaat het over de opbouw van Amerika als staat, ik weet niet of ik gelijk heb maar dat is de indruk die ik krijg als ik voor de zoveelste keer Telegraph Road bewandel... Private Investigations toch ook maar weer uit de kast getrokken en het blijft ook weer schitterend uitgekiend en geproduceerd, machtig wat die man toch altijd met zijn gitaar kan doen en hoe hij zijn bandleden meesleurt naar een niveau wat voor mijn gevoel hierna niet meer herhaald zou worden (jawel dit album is bij mij Brothers in Arms gepasseerd).. Industrial Disease is wat geminderd, een beetje saai ook.. Love over Gold is een wat zeurderig lied op het eerste gezicht maar daar zit ook weer het gevoel in wat ik bij Private Investigations heb, hij is net iets minder denk ik... It never Rains was tot nog toe het enige nummer wat ik niet had, en ik vind dit toch wel mooi gedaan, het valt mij vooral af dat er een soort van symmetrie in het album zit, dat ik in It Never Rains stukken tegenkom die op Telegraph Road lijken en hetzelfde bij de nummers 2 en 4..jammer dat Industrial Disease dan een beetje buiten de boot valt, vandaar ook dat ik het niet helemaal een geweldig album vind, maar het is me toch een stel topmuzikanten die daar bezig zijn geweeest!

*4,5

wat mij betrefd, dire straits in notedop, 4 nummers:

sultans of swing
telegraph road
private investigations
brothers in arms

voor de rest muzikaal volstrekt irrelevant

Joy

Genoteerd.

*zucht* nja je zal er wel goed over na hebben gedacht

Hier mij reactie op Van Kesterens vraag waarom ik dit album (slechts) drie sterren geef

Joy weet hier al het goede van Dire Straits in vier nummers te noemen, waarbij ik mij (hoewel Money for Nothing ook niet misplaats is) kan aansluiten. Ooit (tot ongeveer een half jaar geleden) was ik ook zeer onder de indruk van Mark Knopflers gitaarwerk. Echter, naarmate ik meer en meer geïntresseerd ben geraakt door andere bands/artiesten zijn de Dire Straits meer op de achtergrond geraakt, tot ik er simpelweg niet meer naar luisterde. Toen DS me nog wel (lichtelijk) kon boeien poste ik hier al een bericht. Voor mij is DS een band waar je met plezier naar kan luisteren, zolang je maar geen wil hebt andere muziek te ontdekken.

Voor mij blijft Telegraph Road wel een onverwoestbaar nummer, het gaat eindeloos door, zonder dat het eigenlijk verveelt (hoewel, je moet het niet twee keer na elkaar gaan luisteren). Private Investigations is een prachtig nummer dat in de eerste helft lijkt te overstromen van subtiliteit en in de tweede helft prachtig opgeboud naar zijn climax. Industrie Ziekte wordt stoer/sarcastisch gezongen door MK, wat het nummer niet echt ten goede komt. Voor Love over Gold en It Never Rains around here heb ik destijds ook moeite moeten doen, het goed te vinden, maar naderhand kan ik niet zeggen wat deze nummers anders/specialer maken dan andere (DS) nummers.

Vooralsnog drie sterren voor de eerste twee nummers.

Ik vind Telegraph Road echt super super super goed

vorig jaar knopfler nog gezien in Ahoy. Super. telegraph road stond nog steeds als een huis

Klassieker en wat mij betreft het beste Dire Straits album
In de top 250 ermee zeg ik en haal desnoods "Brothers in arms" eruit. (.........alleen als het echt nodig is hé.)

Daar kan ik me volledig bij aansluiten, dit is het beste studioalbum van Dire Straits... ik twijfel alleen of ik Alchemy niet beter vind, aangezien bij mij de Straits hun reputatie hebben te danken aan het geweldige live-werk

"Alchemy" is idd hun allerbeste live-album en omdat er heel wat meer nummers op staan dan op "love over gold" zal deze voor veel mensen een stuk interessanter zijn om aan te schaffen denk ik.