Dire Straits - Love Over Gold (1982)

Als ik aan Dire Straits denk, denk ik aan mijn jeugd. Mijn jeugd in de zin van een jaar of 12 jaar oud. Een jaar of 3 lang heb ik gedacht dat er echt niks beters was dan Dire Straits. Alle platen (ja, de cd-speler hadden we nog niet) die ik kocht waren van Dire Straits. Veel platen had ik dan ook niet, maar het waren er genoeg. Iets beters was er tenslotte toch niet te krijgen.

Toen de cd kwam en de platenspeler opgeruimd werd, voelde ik me min of meer verplicht de platen ook op cd aan te schaffen.

En daar ben ik niet rouwig om. Ook al draai ik het niet vaak meer, als ik het luister voel ik me weer even 12.

Telegraph Road geeft mij zo'n gevoel van iets wat maar eindeloos door kan gaan en dat gaat het ook een hele tijd. Heel mooi. Het gitaarspel is smaakvol, de timing in de solo's fraai. Het drumgeluid misschien iets te dof. Mooi wordt op het eind toegewerkt naar een steeds voller geluid, zonder dat het te vet klinkt. Ik word hier door meegesleept. Jammer dat het geluid uitfadet aan het eind. Wel vaker een minpunt op het einde van Dire Straits-nummers.

Private Investigations heeft een beetje het probleem dat ik en vele met mij, het al te vaak gehoord heb. Ik vind het wel een erg origineel nummer. In gedachte is dit nummer al zo mooi dat ik het eigenlijk niet meer hoef te horen. Maar ik gun hem nu toch weer een luisterbeurt. De stem van Mark Knopfler is quasi-ongeïnteresseerd, maar schijn bedriegt hier wat mij betreft. Het geeft het nummer iets berustends mee. Halverwege het nummer begint het alom bekende door bas en hihat ondersteunde stuk. Hier boet het wat aan sfeer in vind ik, is het weer iets bedachter. Het slot waarbij het dit keer wel functioneel wegsterft is weer wel passend.

Vroeger moest ik nu de plaat omdraaien, nu gaat ie zomaar uit zichzelf verder.

Industrial disease heeft niet veel om het lijf. Is dit een poging van Mark om 'cool' te zijn? Het lijkt er soms een beetje op, hij is het niet.

Het titelnummer heeft weer dat mooie droge geluid. Somberheid troef hier. Weer dat gevoel van berusting wat ik eerder ook al voelde. Berusting die over gaat in hoop. Hoop die over gaat in bevrijding. Ja, mooie opbouw.

Met It never rains is het weer wat moeilijker. De zang vind ik hier zeurderig, de eerste minuten zijn ronduit saai. Vanaf een minuut of 2 en een half begint het interessanter te worden. Ik word meegezogen in een molen die niet meer lijkt op te houden met draaien. Nog meer dan bij Telegraph road krijg ik hier het idee dat dit nooit meer gaat stoppen. Erg fijn weer.

Al met al erg leuk dit album weer eens wat beter te beluisteren na al die tijd. Het minpunt van het album vind ik de drum, het pluspunt de sfeer. De sfeer wordt wellicht versterkt door mijn associaties met vroeger. En dat is nou juist zo mooi aan muziek. Soms brengt het je naar plekken waar je lang niet geweest bent. Zo denk ik nu aan die platenwinkel op de Nieuwe Binnenweg, we waren net op bezoek geweest bij mijn oma die daar in een verpleeghuis zat. Ik had 25 gulden gespaard en kocht een plaat van Dire Straits. Ik kon niet wachten tot we weer thuis waren.

Wauw.
Wat is dit een gigantsich steengoed album. Ik ben hem een paar dagen geleden voor het eerst gaan luisteren en hij wordt alsmaar beter. Telegraph Road - ik kende het nummer niet eens - is echt schitterend, zowel muziek als tekst. Doorgaans houd ik niet van lange nummers, maar dit stoort totaal niet. Private Investigations vond ik al goed, net als Love Over Gold. Industrial Disease is inderdaad een beetje melig, maar ook wel weer lekker.
Wauw.

Je zult me vaak 'Brothers in Arms' horen noemen wanneer ik de beste plaat van de Dire Straits zou moeten noemen. Ik weet zelf echter dat ik dit de beste vind. Waarom ik deze vaak vergeet weet ik niet, jammer is het wel.
De plaat heeft maar 5 nummers, wat toch een beetje uniek is voor de Dire Straits, denk ik dan. Ik heb ook altijd het gevoel dat dit een plaat is van een andere Dire Straits. In de zin van: je hebt die andere platen, en deze. Niet dat die andere platen allemaal iets voorstellen, maar deze is gewoon anders.
Dat geeft misschien ook wel de klasse aan van deze plaat. Hij stijgt boven alle anderen uit, juist omdat hij zo anders is.


Telegraph Road is het langste nummers dat de Dire Straits ooit gemaakt hebben, maar ook meteen het mooiste. Het nummer verveeld geen moment en blijft intrigerend.
Private Investigations is ook werkelijk prachtig. De heerlijke rust die van het nummer straalt, doet mij beseffen dat ik de plaat alweer veel te lang niet geluisterd heb. Prachtig om naar die voortkabbelende gitaar te luisteren, en helemaal weg te dromen in de muziek.

Daarna komt het up-tempo Industrial Disease. Weer heel anders, beetje funky zou ik het zelfs wel willen noemen. Hoewel het minder is dan de vorige nummers, blijft het een lekker vrolijk nummer. De plaats waar het nummer op de plaat staat, doet het nummer denk ik wel goed. Het nummer valt zo in ieder geval wel op. Ook verschijnt er altijd wel een glimlach op mijn gezicht, bij het luisteren naar de tekst.

Love Over Gold is dan weer een rustiger nummer. Aan dit nummer moet ik altijd even wennen. Net op het moment dat ik zoiets heb van: 'Nee, dit is niet leuk', pakt het me toch. Feit blijft echter dat ik het het minste nummer van het album vind. Bij dit nummer begin ik altijd weer even te denken aan die andere albums, en voor mij is dat negatief.

It Never Rains is dan de afsluiter, en is zeer aardig. Het is volgens mij altijd een beetje het buitenbeentje, maar ik vind hem werkelijk prachtig
Een waardige afsluiter!

Al met al een plaat die zeer goed is dus, maar die voor mij zeker niet tussen de andere Dire Straits-platen past. Maar ach, we beoordelen dan ook gelukkig platen en geen discografieën

4,5*

Dire Straits zijn altijd al een band geweest van verkeerde tijd, verkeerde plaats. Toen in 1982 Love Over Gold verscheen was het niet anders.

Waar de lang uitgesponnen, symfonische composities uit de jaren '70 al lang verdrongen waren door snelle, korte, puntige punkliedjes leverden de mannen van Knopfler een album met vijf nummers met een totale lengte van drie kwartier en waarvan openingstrack Telegraph Road met dik 15 minuten de kroon spant. Hoezo uit de mode.

En toch liep de wereld warm voor dit album. De personeelswisselingen binnen de groep hadden een raak effect. Mark Knopfler's jongere broertje David (slaggitaar) had de band verlaten en was vervangen door Hal Lindes en met de virtuoze Alan Clark op toetsen werd er een sterk element aan de muziek toegevoegd. Het samenspel van Knopfler en Clark is fantastisch.

In Private Investigations en titelsong Love Over Gold smelten klassieke gitaar en piano op hemelse wijze samen. Als oefenstof voor klassieke gitaarintro’s kreeg Stairway To Heaven met het briljante Private Investigations een serieuze concurrent.

Dire Straits klinken op dit album als een echte groep, niet als de begeleidingsband van Mark Knopfler. It Never Rains is zo'n nummer waarin alle registers opengaan en iedereen excelleert, maar het beste voorbeeld is Telegraph Road: een fantastische epic met een gitaarsolo die iedere andere solo overbodig maakt.

Wel jammer van het ietwat gezapige Industrial Love (single in de USA), maar Love Over Gold blijft een mooie plaat. Eentje die nu nog even mooi klinkt als in 1982.

Ik heb helemaal niks met Dire Straits.
Brothers In Arms vind ik een slaapverwekkend sereen resultaat.
Mark Knopfler klinkt als een saaie, slechte zanger.
Natuurlijk kan hij goed gitaar spelen.
Die stem, daar kan ik dus niks mee.

Maar………

Een ander verhaal.
Genaamd Private Investigations.
Alleen thuis.
Wachtend op iets wat niet zal komen.
Treurende gitaarklanken verwoorden het gevoel van een bedroefde man.
Gevoel bedrogen te worden.
Dagboeken gevonden die niet op hem gericht waren.
Flink aan de drank doet Mark zijn beklag.
Heb medelijden met deze man.
Probeer je in te leven.
Hartslagen doen alles verstillen.
Opkomende kwaadheid.
IJsberen door de kamer.
Deur achter zich dichtslaan.
Voetstappen in het grint.
Kluizenaar alleen naar buiten.
Privé onderzoek.
Lange eenzame weg naar de minnaars.
Agorafobie in de desbetreffende wijk.
Traptreden naar boven.
Knipperende neonlichten.
Het woord motel lacht je toe in de dreigende duisternis.
Crime Passionel.
Koelbloedig en doelbewust de relatie beëindigen.
De moordenaar is terug voor middernacht.
Hij trekt zijn laarzen uit.
Zet een heerlijk kopje thee.
Gaat verder met het dagelijkse leven alsof er niks is gebeurd.
Typisch Brits.

Vanwege dat ene nummer heeft Dire Straits zich voor mij op de kaart gezet.
Albumhoes van Love Over Gold verraad zich al.
Nacht onderbroken door bliksemstralen.
Voor de een ultieme schoonheid.
Voor de ander angst.
Wolken die uiteen gescheurd worden.
Hopend op enig zonlicht.
Zodat de dag weer kan beginnen.
En het gevaar verdreven lijkt te zijn.

Eind vorig jaar heb ik dit album de volle mep gegeven. In de loop der maanden is het al opgeklommen naar de 3e plek in mijn top 10 (wat na deze luisterbeurt best wel eens een plaatsje hoger zou kunnen zijn). Het meest complete, interessante en geniale album van mijn lievelingsband. Wat wil je nog meer?

Telegraph Road is hun beste nummer. Weliswaar met een intro waar ik niet altijd op zit te wachten, maar ach, dat ene minuutje. Het begint prachtig. Er wordt langzaam opgebouwd door Mark en co. Rustige zang, rustige instrumentale stukken. Steeds sneller komt het nummer op gang. Steeds harder en steeds beter. Alan ramt op de piano alsof hij de toetsen door de piano heen wil drukken. Withers speelt een geweldig stukje drumwerk. Weliswaar niet ingewikkeld, maar wel uiterst effectief. Hij sluipt door het nummer heen. Zelfde geldt voor Illsley op de bas. Ze sluipen door het nummer heen. Pas als je goed luistert, merk je hoe geweldig en compleet dit nummer eigenlijk is.
Nog even een rustige solo tussendoor, maar dan komt het, na dit couplet gaat het volume op maximaal en wordt het 5 minuten lang een explosie van gitaargeweld. Als een schreeuw in de nacht, bijna jankend (13:37), bespeelt Mark zijn gitaar. Alsof de instrumenten kapot moeten. De ultieme climax. Om vervolgens rustig uit te faden.

Private Investigations is met afstand hun duisterste nummer. En daarom ook zo geweldig. Die grimmige sfeer is wat mij betreft onovertroffen. Wederom prachtig (ditmaal akoestisch) gitaarspel van Mark. Maar wat me vooral trekt in dit nummer is de tekst. Dit zijn de nummers waardoor Mark wat mij betreft ook één van de beste songwriters is.
Het erbij halen van Mike Mainieri is overigens ook een uitstekende zet. Als een soort rode draad gaat hij rustig door het nummer heen. Prachtig.

En net zoals bij Telegraph Road weer een ultieme climax. Alsof de instrumenten kapot moeten. Ook dit nummer werkt alleen echt als je het op vol volume hoort.

Industrial Disease duurde het langst, voordat ik dat nummer echt kon waarderen. Maar dat was het waard. Wel opmerkelijk dat dit vrolijke nummer direct na het duistere Private Investigations komt. Het is een contrast wat hoogst opmerkelijk is. Maar het werkt wel. Wat een enorm aanstekelijk nummer is het toch. Met name het orgelspel van Alan is erg catchy. Het prijsonderdeel van dit nummer is toch wel de tekst. Als ik de tekst erbij pak vind ik elke keer weer dat ze een heel sterk staaltje lyrics hebben gemaakt. Zonder twijfel een vreemde eend in de bijt, maar daarom niet minder goed. Ieder nummer op deze plaat heeft zo’n unieke eigenschappen en dat is tevens ook de kracht van Love Over Gold

Love Over Gold heb ik altijd al een zwak voor gehad. Het is zeker geen nummer dat ik vaak opzet (veelal omdat er weinig tempo in zit), maar zeker in de context van deze plaat is het een prachtig nummer. Dit nummer, dat waarschijnlijk over Mark’s ex-vriendin gaat, zweeft voort. Wederom een uistekende keus om Mainieri erbij te halen (ditmaal op de vibrafoon). Ondanks de relatief lange speelduur voor een nummer als deze, voelt het absoluut niet aan als 6 minuten. Door zijn eenvoud een ontzettend sterk nummer.

It Never Rains is het derde nummer dat hij over zijn ex-vriendin schreef. Buiten het eerdergenoemde Love Over Gold schreef hij ook (surprise, surprise) Romeo and Juliet over Holly Vincent. Op een Dylanesque manier brengt Mark zijn gevoelens naar buiten. Dit zal ook het laatste nummer over haar zijn. Waarschijnlijk was zij uit zijn systeem na dit nummer. Ik vind het een meer dan uitstekend met wederom een schitterende tekst en een geweldige slotsolo. Rare akkoorden vind ik het wel, maar het werkt. Een hele mooie afsluiter van een nog mooier album.

Dit is een hele mooie sfeervolle plaat van Dire Straits. "Love over Gold" gaat niet voor de standaard hapklare radioliedjes, maar voor mooie uitgesponnen muzikale tripjes, waarin alle kenmerkende Dire Straits elementen voorbijkomen. De diepe warme donkere stem van Mark Knopfler en zijn kenmerkende gitaarspel. De twee openingstracks "Telegraph Road" en "Private Investigations" zijn de beste nummers van het album. Al moet ik zeggen dat ik het afsluitende "It Never Rains" ook erg mooi vind, en dan met name de uitgerekte gitaarsolo aan het eind. "Industrial Disease" had er wat mij betreft niet opgehoeven. Dit nummer past qua sfeer totaal niet in het concept van "Love over Gold". Los daarvan is "Love over Gold" een prachtige, veelal ingetogen album en een van mijn favorieten als het om Dire Straits gaat.

Sinds LOG uitkwam is hij deel gaan uitmaken van mijn dna zou ik haast willen zeggen. Ik ken iedere noot van deze prachtplaat bijna uit mijn hoofd. Ik ben redelijk spaarzaam met de term 'meesterwerk' maar dit is er eentje. Wat een sfeer wordt hier neergelegd, tekstueel heel sterk en instrumentaal al even goed. Prijsnummer is natuurlijk It Never Rains, met name het instrumentale outtro vind ik subliem. Zelf Industrial Disease past om reden die chevy93 hierboven al schreef. Kom aub niet aanzetten met loze kreten als 'saai' en 'slaapverwekkend', dit rockt hard waar het kan en zacht waar het moet, alles klopt, alles past en geen noot is teveel.

Ik ben geen grote Dire Straits liefhebber, al vind ik wel heel wat nummers van de band goed tot erg goed. Het live album Alchemy, waar juist die nummers worden gespeeld, kan ik ook enorm waarderen. Ook, want boven alles uit stijgt deze fantastische plaat: Love Over Gold. Eigenlijk had deze plaat Telegraph Road moeten heten, want het eerste nummer biedt alles wat rockmuziek te bieden heeft en zelfs nog meer. Er zit een schitterende opbouw en variatie in, er wordt buitengewoon sterk gespeeld en ook het verhaal van de song is fraai en sluit aan bij de muziek (of andersom). De afwisseling tussen rustige haast klassieke stukken en geweldige heftiger gitaarstukken zijn fantastisch. Uiteindelijk explodeert het nummer in een fantastische finale met gitaar, piano en drums: briljant!

Private Investagtions: toen ik het nummer voor het eerst hoorde, was ik al diep onder de indruk. Subliem gespeeld, met een mooie spanningsopbouw, wat alweer explodeert in de inzet van the electric guitar. Het is tegelijkertijd ook een erg mooi nummer.
Industrial Disease is het minst bijzondere nummer, maar toch een lekkere en cynische Dire Straits song. Maar dan titelsong Love Over Gold: een pracht van een nummer, wat in stijl en sound ook mooi aansluit bij de eerste twee nummers. It Never Rains loopt op één of andere manier lekker, de tekst wordt ook mooi neergezet, het orgeltje is erg prettig, net als de piano en natuurlijk de gitaar, zeker de lange eindsolo.

Love Over Gold is een fantastische plaat. Dat vond ik al in 1982 en dat vind ik nu, in 2014, nog steeds. Het is simpelweg een meesterwerk.

Ik heb dit album op één gezet ipv hun debuutalbum.
Dit kan zo weer veranderen want beide vind ik ze nummer 1 waardig, maar ik wil ook andere artiesten in de top 10 houden.

Kant A en daarmee bedoel ik natuurlijk Telegraph Road & Private Investigations zijn heerlijke nummers, lekker lang uitgerekt en wat mij betreft mocht Private Investigations wel de zelfde speeltijd krijgen als Telegraph Road want ze volgen elkaar werkelijk perfect op!
Kant B doet mij wat minder maar is nog steeds erg fijn om te luisteren.

4 sterren zijn op zijn plaats.

Vermoedelijk het beste album van Dire Straits. Al verdient Making Movies die kwalificatie ook. LOG is Mark Knopflers uitstapje richting de progressieve rock en hij doet dat op zijn minst verdienstelijk.

LOG is een ietwat vreemd album. Kant A bevat de absolute parels Private Investigations en Telegraph Road, waarvan de laatste wat mij betreft het beste nummer aller tijden is. Wat een intro, wat een opbouw, wat een verhaal, wat een diepgang, wat een solo's en vooral: wat een outro! Na ruim 14 minuten is het jammer dat het nummer 'al' is afgelopen. Verder is Private Investigations waarschijnlijk één van de meest onwaarschijnlijke nummer 1-hits in de Nederlandse Top 40, met zijn dominante rol voor de klassieke gitaar en een songtekst die wordt uitgesproken in plaats van gezongen.

Dan kant B. Het titelnummer is best aardig, maar haalt het niet bij de eerste twee nummers van dit album. Industrial Disease is qua tekst dan nog wel interessant, maar het irritante synthesizerdeuntje detoneert en doet daarmee afbreuk aan de kwaliteit van deze plaat. En dan is er nog It Never Rains. Niet echt bijzonder, maar niettemin redelijk aanstekelijk. Wat het nummer interessant maakt, is de vrij lange gitaarsolo waarin Knopfler een wah wah-pedaal gebruikt. Opvallend, want in het Dire Straits-oeuvre is het het enige nummer waarin hij dat effect gebruikt (in Money For Nothing gebruikt hij het ook, maar wordt het pedaal niet bediend, maar alleen gebruikt als een soort tone filter).

Knopfler is op dit album duidelijk aan het experimenteren. Jammer dat hij uit de bocht vliegt met Industrial Disease en dat It Never Rains niet verder komt dan een interessant niemendalletje. Kant A maakt goed wat kant B tekortkomt. Daarom wat mij betreft 4 sterren.

Hier begint dan eindelijk het kwartje te vallen wat Dire Straits betreft. Voor mij niet toevallig het moment waarop Mark Knopfler van het gebaande pad treedt en komt met een prachtig nummer dat ruim 14 minuten klokt. Prachtig hoe het kalm en sereen opent, maar toewerkt naar een lekker (voor Dire Straitsbegrippen) stevige finale. Geen last van de outro hier. Voor mij gaat het naadloos over in het eveneens prachtige Private Investigations en Industrial Disease. Die laatste is wat jolig, maar voor mij werkt het.

Kijk, en dan vind ik het niet erg dat de laatste twee songs iets minder interessant zijn. Een volle plaat met dat soort songs kwalificeer ik snel als achtergrondmuziek. Nu is het een leuk einde van een prima album. Ik ben in elk geval blij dat ik niet nog meer albums weg hoef te doen.

Tussenstand:
1. Love Over Gold
2. Dire Straits
3. Communiqué
4. Making Movies

Mooi weer hoor. De weg die de band vanaf Making Movies is ingeslagen (minder rootsrock, beduidend vlottere pop/rock) bevalt me echt prima. Opener Telegraph Road kan wat mij betreft met zijn speelduur, opbouw en uiteindelijke virtuositeit met gemak in het rijtje Stairway To Heaven, Hotel California, Child In Time en Bohemian Rhapsody. Weergaloos hoe het nummer steeds een klein stukje sneller en intenser tegen het einde wordt. Nummer 1 hit Private Investigations vond ik als tiener in vergelijking met de vlottere hits echt helemaal niets, maar nu is het een prachtig melancholisch werkje. Industrial Disease heeft een hilarische tekst en veert het album weer een stukje weg van de omschrijving 'neerslachtig' na de wat serieuzere openers. Op Love Over Gold hoor ik de zanglijnen van Knopfler's aan Tina Turner geschonken Private Dancer voorbij komen, al heb ik geen idee of dit bewust is? Afsluiter It Never Rains intrigeert heel erg met de finale waar het geheel bewust niet helemaal clean gespeeld lijkt te worden en daarmee het nummer een erg spannende vibe geeft. Geen kritiek behalve dat de A-kant beduidend beter is dan de B-kant. Wederom een erg fijn album.

Tussenstand:
1. Love Over Gold
2. Making Movies
3. Communiqué
4. Dire Straits

Ik weet nog dat ik vroeger in de winkel stond met de CD van Love over Gold en bij mezelf dacht "Wat, maar 5 tracks? En dat voor een volledige CD?!" Wist ik toen veel dat opener Telegraph Road al bijna een kwartier duurt en dat je met Private Investigations en It Never Rains ook al twee nummers van 7 minuten of meer hebt. Less is more en in het geval van Love over Gold is dat een waarheid als een koe. Een album waarbij je ook goed merkt dat Knopfler en co goed nadachten over de opbouw van het album (het heerlijk swingende Industrial Disease zit perfect tussen de andere zwaargewichten en ik applaudisseer voor elk nummer dat het woord disease kan laten rijmen met de knieën van Bette Davis) maar bovenal is dit toch ook een album met een aantal nummers van ongekende schoonheid op. Bij de openingszinnen van Telegraph Road zie je meteen een man met een knapzak op zijn rug door één of ander stoffig westernstadje kuieren en ik heb altijd een enorm zwak gehad voor nummers met regen in de tekst. Er is toch ook gewoon iets enorm poëtisch aan een zin als Oh and it never rains around here / It just comes pouring down. Een flard tekst die altijd in mijn hoofd schiet wanneer het pijpenstelen regent. Ooh ja, voor ik het vergeet: die opbouw in Private Investigations is trouwens toch ook echt geniaal. Het klinkt eenvoudig, geen idee of het effectief zo is, maar het klinkt o zo goed.

Dire Straits had zich, voordat "LOVE OVER GOLD" op 20 september 1982 verscheen, een vaste plaats veroverd in de muziekwereld. Nederland was in 1978 het eerste land dat de kwaliteiten van het Engelse viertal herkende, "SULTANS OF SWING" kwam in augustus 1978 in de Top 40 en bereikte een tiende plaats. In oktober van dat jaar volgde het debuutalbum, "DIRE STRAITS".

Mark Knopfler als zanger en lead gitarist, zijn broer David op slaggitaar, bassist John Illsley en drummer Pick Withers lieten een nieuw geluid horen op het door Muff Winwood geproduceerde album. Een combinatie van rootsrock, blues en songs in de stijl van J.J. Cale, vermengt met new-wave elementen. De negen nummers laten een interessante diversiteit horen en zetten Knopfler als gitarist meteen op de kaart. De opvolger "COMMUNIQUE" verschijnt binnen jaar, in juni 1979 en laat een zelfde stijl horen. Van dat album wordt "LADY WRITER" een hit in Nederland. Iets meer dan een jaar later komt "MAKING MOVIES" uit. Een album dat een iets ander geluid laat horen. "TUNNEL OF LOVE" komt in een ingekorte versie op single, de albumversie klokt ruim acht minuten. Op één of andere manier klinkt het geheel gelikter, met meer pop invloeden, of moet ik commerciëler zeggen? Hoe dan ook, ook dat album is weer een succes. Het duurt twee jaar alvorens de Engelsen weer iets van zich laten horen. Er is wat betreft bezetting wel wat gebeurt. David Knopfler heeft de band in aanloop naar "MAKING MOVIES" verlaten, Hal Lindes is op dit album zijn vervanger. Om het bandgeluid completer te maken, is Alan Clark aangetrokken. De toetsenist laat zich op het vierde album meteen gelden.

Voorafgaand aan de release van "LOVE OVER GOLD", komt de single "PRIVATE INVESTIGATIONS" uit en wordt de eerste, en tot nu toe enige Nederlandse nummer 1 hit. Het album duurt net iets meer dan 41 minuten en gaat van start met het beste nummer, wat mij betreft, dat Dire Straits gemaakt heeft, “TELEGRAPH ROAD”. Het is een soort schilderij dat gedurende ruim 14 minuten geschilderd wordt, laag voor laag, emotie over emotie. Prachtige solo’s op gitaar, akoestisch, maar zeker ook elektrisch, Alan Clark heeft een prominente rol, zijn pianospel geeft het nummer precies de juiste lading mee. De opbouw is ook geweldig, die zorgt ervoor dat de spanningsboog gespannen blijft…wat een fantastisch nummer. “PRIVATE INVESTIGATIONS” is een korte speelfilm, bekeken vanuit het oogpunt van de privé detective. Rustige opbouw, waarin je de spanning voelt en in het tweede deel wordt het iets ruiger, zonder dat het over de top gaat. Klasse song, waarin Knopfler laat horen een briljante gitarist te zijn.

“INDUSTRIAL DISEASE” is een uptempo rocker, lekker gitaarwerk, mooie toetsenwerk en een pakkend ritme. In het titelnummer “LOVE OVER GOLD” komen de sferen van de eerste twee nummers op sublieme wijze samen. Pianospel, akoestische en elektrische gitaar, prominent drumwerk van Withers en een prachtige melodie. Bijna acht minuten klokt de afsluiter, “IT NEVER RAINS”, een rocker waarin Knopfler op een Bob Dylan achtige manier zingt. Het orgelspel van Clark is prachtig en ook hierin kun je weer genieten van een geweldige gitaarsolo.

“LOVE OVER GOLD” was de volgende stap in de ontwikkeling van Dire Straits, die wilden voorkomen in herhaling te vallen en dat is met dit album gelukt. Begin 1983 bracht de band de swingende rocker "TWISTING BY THE POOL" uit, top 10 in Nederland en begin 1984 kwam het prachtige live album "ALCHEMY" uit. In 1985 traden ze definitief toe tot de groten der aarde dankzij de millionseller "BROTHERS IN ARMS". Met "ON EVERY STREET" uit 1991 kwam een einde aan Dire Straits. Er volgde na dit album een uitgebreide wereldtournee, maar daarna ging Mark Knopfler solo en is er, tot op dit moment, geen nieuw Dire Straits album meer verschenen. "LOVE OVER GOLD" was volgens mij een soort opmaat tot het mega succes van de tweede helft van de jaren tachtig. Een prachtig album met enkele nog steeds glimmende juweeltjes.