Paradise Lost - Tragic Idol (2012)

Crucify klinkt alvast erg lekker! In het verlengde van de vorige cd, maar dat is geen probleem. Ben benieuwd naar de rest

Clip van Honesty in Death staat op Youtube.
Weet niet precies wat ik er mee moet. Klinkt aardig, maar aan de andere kant is het (net als bij de meeste nummers die PL sinds Symbol of Life heeft uitgebracht) gevoel dat de band tam en uitgeblust klinkt, niet ver weg

Dat gevoel van tam en uitgeblust herken ik eigenlijk niet. Beide tracks (Crucify en Honesty In Death) klinken erg goed. Nergens schokkend of vernieuwend, maar wel erg Paradise Lost. En dat is goed genoeg voor mij, laat maar komen deze cd.

Eén van hun mooiste hoezen ooit als je't mij vraagt!
Blinde aanschaf voor mij.

Elke Paradise Lost cd is een blinde aanschaf. Een van de weinige bands waar ik alles blind van koop.

Overigens, laatste nummer getiteld The Glorious End? Zou dat hinten naar een afscheid?

De laatste paar albums lieten al een voorzichtige terugkeer naar het geluid van weleer horen. De band doet er nu nog een schepje bovenop; dit album klinkt als de ontbrekende schakel tussen Shades Of God en Icon. Dat betekent dus lekker zware en vooral sfeervolle melancholische metal. De melodielijnen zijn nog steeds even fraai als altijd, net als de zang van Nick Holmes. Het songmateriaal is daarnaast unaniem sterk, ondanks dat alles duidelijk voorborduurt op eerder werk. De beste songs bevinden zich halverwege de plaat, met Honesty In Death en Theories From Another World als positieve uitschieters. Afsluiter The Glorious End is ook erg mooi. Verplichte aanschaf voor fans van de band.

Erg sterke cd dit. De laatste 3 cd's waren natuurlijk alweer een goede stap in de goede richting, maar deze cd benadert wel heel aardig het niveau van een icon of draconian times wat mij betreft. De zang van Holmes is weer ouderwets goed, net als de melancholische gitaarpartijen. Heerlijke cd met voor mij als uitschieters In this we dwell, Tragic Idol en The Glorious end.

Prachtige plaat die inderdaad het zelfde niveau haalt als Icon en Draconian Times.

Wederom hebben de heren van Paradise Lost een fantastische plaat afgeleverd.
Ik volg deze band al vanaf hun eerste plaat en elk album wat hun hebben uitgebracht is anders.
Dat ze na zo’n lange tijd nog zo’n goed album eruit halen is toch een top prestatie.
Uitschieters op deze plaat zijn toch wel Crucify, Fear Of Impending Hell en Theories From Another World.
De rest van de nummers zijn ook heel goed en er staan geen vullers op.
Op naar de volgende klassieker!

Het experimenteren hebben ze achterwege gelaten. Wel heeft Paradise Lost weer een stapeltje geweldige tracks tussen de groeven weten te krijgen.

Ik heb Tragic Idol iets uitgebreider voor WingsOfDeath besproken.

Nou nou, dat is wat overdreven. Tragic Idol is een prima plaat geworden. Vergelijkbaar niveau als In Requim en Faith Divides Us... Maar net als met die twee platen staan er op Tragic Idol geen nummers van het niveau Embers Fire of True Belief. Dat is niet erg. Tragic Idol is meer dan behoorlijk, maar het niveau van de door jou aangehaalde platen worden mijns inziens niet meer gehaald door de heren.

Nee, er staan niet van die nummers op die direct in je ziel gekerfd worden. Maar Tragic Idol staat wel bol van kwaliteit gelijkwaardig aan de overige nummers op een Icon.
Vind ik dan. Ik ben er erg mee in mijn nopjes in elk geval.

Hier wordt het album gestreamd door Decibel Magazine.

Mooie review, Edwynn!
Ik heb de deluxe edition via de lokale platenboer besteld en hoop 'm morgen af te halen.
Uiteraard zal ik de schijf hier kwoteren en bespreken na de nodige rondjes.

De nieuwe CD van Paradise Lost is altijd iets om naar uit te kijken. Ze hebben er weer een mooi werkstuk van gemaakt. Greg Mackintosh is in topvorm en laat zijn gitaar weer kreunen en steunen. De rest van de band doet prima mee en het titelnummer bijvoorbeeld klinkt mij geweldig in de oren. Reden genoeg om de band te blijven volgen, want deze heren zitten in een goede fase van hun carriere.

Twee fijne bonustracks ook, vooral Ending Through Changes, die niet onderdoet voor de rest van de nieuwe songs. De cover Never Take Me Alive (het origineel is van de engelse new wave-band Spear Of Destiny) mag er ook zijn. Sterk album, groeit nog steeds na een aantal draaibeurten.

Hoor ik daar in de verte ook wel eens wat "Gothic" geluiden?
Verder kan ik alleen maar aansluiten met dat het wel richting de "Icon"en "Draconian" periode neigt, maar haalt het er net niet bij, al vond ik "Draconian" ook al wat matjes. Geen problemen mee dus. Terugkeer naar "Shades" zal er niet meer in zitten, dan is dit het maximale wat er in zit, en hier is werkelijk helemaal niets mis mee.
Puike cd die echt op momenten wel vlamt (Crucify! en "Dwell!), waar ik zelfs Holmes weer echt voel, dit lukte hem echt niet op de vorige cd's.

De deluxe-uitvoering is écht wel prachtig.
Mooi artwork, glossy digipack en een heerlijk ruikend booklet.
Enige minpuntje: de sticker achteraan de box was schuin gekleefd.
Heb 'm er toch maar voorzichtig afgehaald.
En dan nu eindelijk de eerste luisterbeurt.

Dat wordt nog een lastige keuze, om een cd van het jaar uit te gaan kiezen. Dit is dus een van de kanshebbers, wat een geweldige cd.

Duidelijk in het verlengde van de laatste cd's, en af en toe wat hintjes naar Draconian Times. Allemaal geweldig dus!! Nick is geweldig bij stem, vraag me af hoeveel moeite het hem kost om dit op de plaat te krijgen?

Misschien zijn In This We Dwell en Fear of Impending Hell dit wel !

Met Tragic Idol snoert Paradise Lost alle criticasters en fans die de band de rug toekeerden na hun experimentale fase (die begon met One Second) snoeihard de mond.
Wie had durven dromen dat ze na Host ooit nog een nummer als In This We Dwell zouden maken? De vorige drie albums toonden al een gedeeltelijke terugkeer naar de hoogdagen van Icon en Draconian Times. Gedeeltelijk, want op al die albums staan er wel nummers die nog onder de noemer "experimenteergedrag" vallen. Bovendien was de kwaliteit van de nummers afzonderlijk niet altijd even sterk. Op Tragic Idol is dat anders. Enkel opener Solitary One boeit me minder, dit komt voornamelijk door het saaie refrein. Vanaf Crucify barst de Hel dan eindelijk wel los en vanaf dat moment tot en met de laatste tonen van The Glorious End (what's in a name) is het een feest van herkenning: de echo's van Icon en Draconian Times klinken door in alle nummers, meer zelfs:
een nummer als (persoonlijke favoriet) Honesty In Death had zeker niet misstaan op één van deze klassiekers. De vocals van Nick zijn een mooie symbiose van zwaar en melodieus.
Het titelnummer onderstreept dit nog maar eens: wat een wereldzanger!
Het is moeilijk om niet positief te zijn over dit album. Waar In Requiem en FDU...DUU nog klonken als een geforceerde terugkeer naar hun vroegere sound, lijkt het op Tragic Idol allemaal te kloppen en niet geforceerd te klinken. Prachtplaat !

Wat zijn we allemaal weer eensgezind hier

Ik vind overigens In Requiem en Faith Divides Us.. helemaal niet geforceerd. Paradise Lost is vanaf In Requiem alweer in de jas terecht gekomen die het beste past. Af en toe duiken er wat wave invloeden op maar dat vind ik helemaal niet erg.
Overigens is die Spear Of Destiny cover die als bonustrack terug te vinden is op de luxere versies wel weer helemaal in die Symbol Of Lifestijl geperst.

Op zich zijn dat 2 sterke albums, alleen vind ik dat Tragic Idol "vlotter" overkomt.
Ik weet niet hoe dat komt, ik had gewoon een ander gevoel na beluistering.
Misschien waren mijn verwachtingen minder dan bij die 2 albums.
Ik vind trouwens hun experimentele albums ook erg goed, maar geef de voorkeur aan deze stijl.

Nou, laat ik dan eens zeggen dat ik er tot nu toe nog weinig aan vind.

Ik vind het ook weinig toevoegen aan het oeuvre van Paradise Lost. Recensie volgt tzt.

Misschien voegen ze ook niks meer toe aan hun al bestaand oevure, feit is wel dat Tragic Idol weer een Paradise Lost laat horen die er zin in heeft. Gelukkig liggen de dagen van Believe In Nothing waar ze uitgeblust voor de dag kwamen ver achter ons.
Gisteren nog eens gedraaid, en hij blijft erg sterk klinken. Meestal is er bij nieuwe albums toch steeds die "new release-roes" die na een paar luisterbeurten weg-ebt. Niet bij deze.
Het halfje gaat er (nog) niet bij omdat het album toch net dat tikkeltje mist dat Draconian Times wel had. Om nog even terug te komen op Paradise Lost en hun covers: ik zou het geweldig vinden mochten ze ooit eens The Cure's "Prayers For Rain" brengen.

Ja, Mind Ruler. Paradise Lost heeft er weer zin in. De stijl van Draconian Times en Icon wel opgezocht. Zolang dat op een enthousiaste manier gebeurt, hoor je mij niet klagen. De albums waarop ze experimenteerden zijn door menigeen verguisd. Toch klinken links en rechts nog wel wat van die wave elementen door. Veel minder dan op In Requiem maar toch. Tragic Idol voegt wat dat betreft geen compleet nieuw hoofdstuk toe, maar biedt wel een hele berg sterke songs vind ik. De impact van de illustere albums uit de jaren 90 wordt niet geëvenaard maar het niveau wel wat mij betreft. Net zoals op haar twee voorgangers. Gewoon lekker somberen zoals dat alleen met Paradise Lost kan. Die jankende gitaar van Mackintosh en de getormenteerde vocalen van Holmes klinken zoals in hun beste dagen. Kom op, dat is toch waar het bij deze heren uit Halifax om draait?
Ik weet het, ik ben een beetje een fanboy maar als ik moet kiezen tussen Believe In Nothing of Tragic Idol, valt mijn keuze zonder nadenken op Tragic Idol.

Of het wat toevoegt aan het oeuvre van de band kan me eigenlijk niet zo veel schelen, ik vind het tot nu toe eigenlijk gewoon een beetje saai.

Ja, dat is lekker makkelijk vergelijken als je het dieptepunt als referentiepunt neemt. Wat als je moet kiezen tussen dit album enerzijds en Icon, One Second of Symbol of Life anderzijds?

Ok, het was de meest extreme vergelijking die ik maken kon. Maar volgens jouw scenario zou Icon het winnen op nostalgie. Tragic Idol zou het winnen van One Second en Symbol Of Life.
Gelukkig hoef ik niet te kiezen. Elk Paradise Lost album heeft wel wat waarde voor me. Believe In Nothing is in mijn optiek de enige echte zwakke plaat. Maar ook daar staat ten minste één nummer op dat ik niet had willen missen.