Paradise Lost - Tragic Idol (2012)

De laatste paar albums lieten al een voorzichtige terugkeer naar het geluid van weleer horen. De band doet er nu nog een schepje bovenop; dit album klinkt als de ontbrekende schakel tussen Shades Of God en Icon. Dat betekent dus lekker zware en vooral sfeervolle melancholische metal. De melodielijnen zijn nog steeds even fraai als altijd, net als de zang van Nick Holmes. Het songmateriaal is daarnaast unaniem sterk, ondanks dat alles duidelijk voorborduurt op eerder werk. De beste songs bevinden zich halverwege de plaat, met Honesty In Death en Theories From Another World als positieve uitschieters. Afsluiter The Glorious End is ook erg mooi. Verplichte aanschaf voor fans van de band.

Wederom hebben de heren van Paradise Lost een fantastische plaat afgeleverd.
Ik volg deze band al vanaf hun eerste plaat en elk album wat hun hebben uitgebracht is anders.
Dat ze na zo’n lange tijd nog zo’n goed album eruit halen is toch een top prestatie.
Uitschieters op deze plaat zijn toch wel Crucify, Fear Of Impending Hell en Theories From Another World.
De rest van de nummers zijn ook heel goed en er staan geen vullers op.
Op naar de volgende klassieker!

Aangezien ik bijna alle albums van Paradise Lost in huis heb (alleen Lost Paradise heb ik niet wegens niet goed, maar het is jaren geleden dat ik dat album voor het laatst hoorde), is het vooruitzicht van een nieuwe release nooit verkeerd.
Het meest recente werk (vanaf het titelloze album uit 2005) is degelijk, en vertoonde een stijgende lijn, zij het slechts langzaam stijgend. Elke keer bleef er bij mij toch een beetje teleurstelling hangen. Tragic Idol is daarop geen uitzondering geworden. Ik ga hier niet elk nummer bespreken, maar een paar woorden die bij me opkwamen tijdens het luisteren van dit album.

Herhaling. Zoals ik in een eerder post hier al eens gezegd heb, was het interessant om de muziek van Paradise Lost te ontdekken, omdat elk album een eigen gezicht en geluidt heeft. Sinds In Requiem is dat steeds minder zo. Sindsdien lijkt elk album een beetje op het vorige in de zin dat het vooral metalalbums zijn, ontdaan van de meeste electronica. Qua geluid veelal ergens in de buurt van Icon of Draconian Times, maar zonder het niveau van die albums te benaderen, laat staan te evenaren. Kortom, de spanning is er een beetje af. Omdat de albums terug doen denken aan de glorietijd in het verleden stellen ze licht teleur.
Nogmaals herhaling. Ikzelf ga hier ook in herhaling vallen door dit album nogmaals met In Requiem en Faith Unites Us etc. te vergelijking, maar dat is niet anders. Net als op die albums lijken de nummers onderling allemaal redelijk op elkaar. Er is niks dat echt slecht is, maar er is ook weinig dat boven de massa uitsteekt. Ik zou het album bij wijze van spreken in een random volgorde af kunnen spelen, zonder verbaasd te zijn dat er een ander nummer volgt dat ik niet had verwacht.
Krachteloos. De vocalen van Nick Holmes zijn over de gehele linie niet slecht, maar tijdens sommige uithalen lijkt zijn stem weinig kracht meer te hebben, en in sommige stukken klinkt hij alsof het geluid uit de tenen moet komen. Dat zijn stem verandert met de tijd, is natuurlijk logisch, kan de beste man ook niks aan doen. Maar de nummers worden er niet altijd sterker van.
Mat. Ik weet niet wat het is, maar de productie van Jens Bogren klinkt net zo vitaal als een doodgereden egel op de snelweg. Er zit weinig lucht in, en al helemaal geen emotie.

Is het dan alleen maar ellende?
Nee. De nummers zijn degelijk, Greg Mackintosh’ gitaar huilt weer zoals vroeger en dit album heeft een aantal knallers in de vorm van In this we dwell en To the darkness (waarna het album ook als een nachtkaars uitgaat, overigens).
Paradise Lost levert weer de kwaliteit die we van de band gewend zijn. Ik ben er alleen wel klaar mee, vrees ik.

Cijfer: 3.5

Van de drie 'terugkeer naar gothic/doom'-albums, is dit toch mijn favoriet. Heeft tevens met Theories From Another World een van de meest agressieve songs tot nog toe, maar ook In This We Dwell stampt goed door. Dan heb je met Fear Of Impending Hell een van mijn favorieten onder de melancholische PL-tracks, terwijl ook Honesty In Death me lekker wilt laten meeschreeuwen. Slechts de titeltrack doet me dan iets minder, maar met zo'n afsluiter als het toepasselijk getitelde The Glorious End sluit het alsnog goed af.

Tragic Idol speelt bij vlagen ook met de sound van de meer epische doom metal kant. Mackintosh is non-stop op de voorgrond en Holmes heeft de perfecte middenweg tussen zingen en schreeuwen te pakken. Het album klinkt vertrouwd en toch fris en modern en is wat mij betreft met gemak een van de hoogtepunten uit de discografie van deze band. Beter nog dan Icon.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Tragic Idol
3. Icon
4. Faith Divides Us - Death Unites Us
5. Gothic
6. In Requiem
7. Symbol Of Life
8. Shades Of God
9. Paradise Lost
10. Believe In Nothing
11. One Second
12. Host
13. Lost Paradise

Daar is hij dan toch! De eerste plaat van Paradise Lost die ik indrukwekkend vind. De keuze om electronische muziek verder te verdringen ten faveure van doom in een lichtelijk epische variant. Dat juich ik uiteraard toe. Toch zijn er wel meer albums van Paradise Lost die goed beginnen, maar uiteindelijk beginnen te vervelen. Dat is hier dan gelukkig niet het geval. Ik zal wel toegeven dat het interessantste spul op de eerste helft staan. Solitary Man hakt er al goed in en zet de toon. Het meer slepende Fear Of Impending Hell is het eerste echte hoogtepunt van dit album en Theories From Another World een goede tweede. Het niveau blijft toch wel hoog. Ook als de Britten met minder interessante songs komen, blijft de muziek heerlijk intens en valt steeds maar weer het smaakvolle gitaarwerk op. Zij het in de duidelijke lagen, maar ook gewoon qua sterke solo's en riffs.

Tussenstand:
1. Tragic Idol
2. Shades Of God
3. In Requiem
4. Draconian Times
5. Gothic
6. Icon
7. Symbol Of Life
8. Faith Divides Us - Death Unites Us
9. Lost Paradise
10. Believe In Nothing
11. One Second
12. Paradlist Lost
13. Host