Warsaw - Warsaw (1994)

Aardige verzamelaar van de band die later als Joy Division bekend zou worden. Grappig om ruwe versies van albumtracks als Shadowplay en Transmission te horen. Het leukste vind ik de tracks die ook op Still en Substance te horen zijn, zoals bv. Novelty (een van mijn favoriete Joy Division tracks), Ice Age en They Walked In Line. Desalniettemin mist de muziek hier nog wel de oerkracht die je later wel terug hoort bij Curtis cs.

Dit zijn opnames uit mei 1978 voor wat het debutalbum van Joy Division had moeten worden. Interessant hebbedingetje maar meer ook niet. Het is maar goed dat dit debut er nooit gekomen is. Het is kwalitatief toch wel onder de maat. En het zou mi ook afbreuk hebben gedaan aan het echte debut 'Unknown Pleasures' dat destijds - terecht - insloeg als een bom. Maar goed, het laat wel mooi de ontwikkeling horen die de band in zeer korte tijd doormaakte. Ook is goed te horen dat er al een donkere, dreigende atmosfeer in de muziek zat.

Wat je hier hoort is nog niet echt post-punk, maar trage industriële punkrock. Echter ook met wat vroege post-punk tracks, zoals 'Novelty', 'No Love Lost' en een mooie trage versie van 'Transmission', die overigens wordt verkloot door het knullige gebruik van een synth die is toegevoegd door de producer, maar zeer tegen de zin van de band die vond dat daardoor hun reputatie als punkband zou worden aangetast. Mede vanwege onvrede met het eindresultaat en de belabberde voorwaarden van het platencontract, is het album er (gelukkig) nooit gekomen.

'Transmission' en 'Interzone' zijn vlak voor de opnames van het album geschreven. 'Transmission' opent met een citaat uit 'The Book of Thot' van Alistair Crowley. 'Interzone' is gebaseerd op de backing-track van F. Porter's single 'Keep On keepin' On'. De producer - een zekere Anderson die aan het hoofd stond van het soullabel Grapevine Records en zich voornamelijk toelegde op soul muziek - had de band dit nummer aan de hand gedaan met de suggestie er een eigen nummer van te maken. 'Interzone' zou later alsnog op 'Unknown Pleasures' verschijnen evenals het machtige 'Shadowplay' waarvan op dit album al een mooie donkere versie is te horen.

Tracks 12 t/m 17 behoren niet tot het oorspronkelijke album.

'As You Said' is in maart 1980 opgenomen en verschenen als de b-kant van de 'Komakino'-flexidisc. Het is een niemandalletje, maar laat al wel mooi zien dat de band een interesse voor electronica begon te ontwikkelen die verder ging dan het standaard synth-gebruik.

Tracks 13 t/m 16 betreffen de eerste demo van de band toen zij nog Warsaw heette en is opgenomen op 18 juli 1977. De bandnaam Warsaw is ontleend aan het nummer 'Warszawa' van het in juni 1977 uitgebrachte album 'Low' van David Bowie. Daarvoor luisterde de band naar de naam The Stif Kittens (opgericht december 1976 naar verluid op de avond van een optreden van de Sex Pistols in Manchester). De bandnaam Warsaw heeft overigens maar kort dienst gedaan (zie hierna).

Zoals Flipman terecht constateert had deze CD niet onder de naam Warsaw uitgebracht mogen worden. Zoals gezegd stammen de opnames voor dit album uit mei 1978. De band had zich toen al hernoemd tot Joy Division. Alleen tracks 13 t/m 17 zijn Warsaw-opnames.

Eind 1977 wijzigde de band haar naam in Joy Division. Reden daarvoor was dat er in Londen een band actief was onder de naam Warsaw Pact. Deze band had net hun debutalbum uitgebracht. Als volgende stap richting een platencontract was Warsaw van plan om in Londen een aantal optredens te doen. De gelijkenis tussen de bandnamen zou echter tot onnodige verwarring kunnen leiden. Vandaar dat besloten werd de bandnaam te wijzigen in Joy Division. Achteraf bleek dit een gouden zet te zijn.

P.S.: overigens is dit bij mijn weten geen officiële uitgave, maar een min of meer "gedoogde" bootleg. Het fijne weet ik er niet van. De LP-versie van deze CD (zonder tracks 13 t/m 17 en met een andere hoes) stamt al uit 1989 en kende twee versies een zonder en een met de track 'As You Said'. En als ik mij niet vergis is de CD-release van 1995 (en niet van 1994).

Leuk om dit te horen, hoe de band evolueerde vanuit de vijf demo's via de EP An ideal for living naar een eerste versie van een plaat die later in een verbeterde produktie een klassieker zou worden. Die eerste vijf nummers klinken nog vrij doorsnee-punky, niet beter maar zeker ook niet slechter dan vele tijdgenoten, en met één nummer (At a later date, zeer catchy refrein) waarvan ik het net als Flipman jammer vind dat het geen tweede leven op de latere albums heeft gekregen. De EP toont dan voor het eerst een eigen gezicht, en de elf nummers van Warsaw van nog geen half jaar later zitten dan opeens barstensvol belofte. Des te verrassender dat er slechts twee daarvan op Unknown pleasures terecht zijn gekomen – kennelijk was er in de tussentijd zóveel inspiratie voor nieuwe nummers dat ze het zich konden permitteren om van hun "oude voorraad" alleen de hoogtepunten te gebruiken. En op Unknown pleasures kun je dan ook nog eens horen hoeveel een professionele (en zeer eigenzinnige) produktie kan schelen (hoewel ik het leuk vond om te merken dat dat "Brrrr!"-effect ook al op deze vroege versie van Interzone aanwezig is).
        Toch komt dit album bij mij maar zelden uit de kast, vermoedelijk omdat ik wel genoeg heb aan de betere of "verbeterde" versies van de tien nummers die later op Unknown pleasures, Still en Substance terecht zijn gekomen. Maar ja, wat niet is kan nog komen, misschien dat ik voor dit vroege werk in de toekomst ook nog wel eens warm ga lopen, at a later date. (Overigens, wellicht algemeen bekend, desalniettemin door niemand hier vermeld dus doe ík het maar even: de demo van The kill die hier als bonustrack op het album staat is een totaal andere compositie dan de gelijknamige track op Still.)

Dit album altijd links laten liggen om de een of andere reden. Kwam nu de 2024 vinyl reissue tegen met een prachtige hoes voor een heel klein prijsje. Gewoon meegenomen voor de gein en om de verzameling compleet te maken. Ik ben vanaf den beginne altijd meer een (vroege) New Order dan een Joy Division liefhebber geweest en ben JD later wat meer gaan waarderen mede door mijn vriendin die weer meer van J.D houdt dan van N.O.

Anyway, dit is eigenlijk best wel een prettige eye-opener moet ik bekennen, het rammelt aan alle kanten maar het is veel beter dan wat ik verwacht had. Heeft wat meer pit en is wat meer punky dan het latere JD werk en het doet mij ook erg denken aan Adrian Borland's (Pre Sound) Outsiders project. Ook kun je hier goed horen waar een band als Spasmodique haar invloeden vandaan haalde. Leuke verassing dit!