menu

The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

mijn stem
4,15 (745)
745 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Blues
Label: Decca

  1. Sympathy for the Devil (6:18)
  2. No Expectations (3:56)
  3. Dear Doctor (3:22)
  4. Parachute Woman (2:20)
  5. Jigsaw Puzzle (6:06)
  6. Street Fighting Man (3:16)
  7. Prodigal Son (2:52)
  8. Stray Cat Blues (4:37)
  9. Factory Girl (2:09)
  10. Salt of the Earth (4:47)
totale tijdsduur: 39:43
zoeken in:
avatar van lennert
3,5
Ik vind de gemiddelde score persoonlijk ook wat aan de hoge kant. Niet dat het een slecht album is en in de vorm van Sympathy For The Devil, Jigsaw Puzzle en Street Cat Blues staan er een drietal monsterlijke tracks op, maar voor de rest vind ik het best wel wat voortkabbelen. Helemaal na de iconische opener zijn songs als Dear Doctor en Parachute Woman in mijn oren wat gezapig en duf. Street Fighting Man is daarna gelukkig weer een stuk beter en ook Salt Of The Earth bevalt best wel, maar Prodigal Song vind ik eveneens niets.

Beggars Banquet is prima uit te zitten, maar voor mij te wisselvallig in kwaliteit en muzikaal spektakel om echt heel erg sterk te zijn. Op naar de volgende!

Tussenstand:
1. Their Satanic Majesties Request
2. Beggars Banquet
3. Aftermath
4. Between The Buttons
5. 12x5
6. Out Of Our Heads
7. The Rolling Stones No. 2
8. The Rolling Stones

avatar van Jelle78
5,0
Dat het na Their Satanic zo niet verder kon, vonden de Stones zelf gelukkig ook. Eén zo'n psychedelisch album was leuk, maar als ze op die weg waren doorgegaan hadden de Stones het niet lang meer gered. Dus werd er weer een producer aangetrokken (Jimmy Miller) en keerden de Stones onder zijn leiding terug naar hun muzikale roots. Het eerste resultaat daarvan was Jumping Jack Flash en het contrast met Their Satanic kon bijna niet groter zijn.
Dat geldt ook voor Beggars Banquet. Rock, blues en country voeren de boventoon op dit album, waarop de Stones zoals we ze vandaag de dag kennen vorm hebben gekregen. Kant A en B openen met twee van de beste nummers die ze ooit hebben opgenomen en de overige nummers doen daar nauwelijks voor onder. Sympathy For The Devil (opener kant A) is het eerste (en misschien wel enige) rocknummer dat gedragen wordt door conga's en piano. En toch slagen ze erin dezelfde kracht en agressie vast te leggen als in een rocknummer met gitaren.
De eerste tonen van Street Fighting Man (opener kant B) geven me nog steeds kippenvel. De kracht en agressie die van dat nummer uitgaan vind ik echt ongekend. En dan te bedenken dat er geen elektrische gitaar aan te pas is gekomen bij het opnemen van dat nummer. No Expectations, waarop de laatste grote bijdrage van Brian Jones aan een Stonesnummer te horen is (de slide gitaar), is één van de mooiste ballads die de Stones ooit opgenomen hebben. De minder bekende nummers van dit album, zoals Dear Doctor en Jigsaw Puzzle heb ik altijd prachtige verhalende nummers gevonden. Opvallend is ook hoe akoestisch dit album is (alleen Parachute Woman en Stray Cat Blues worden gedragen door elektrische gitaren) en hoe het toch de typische kracht, energie en agressie heeft die de Stones kenmerken.
Ik kan er heel lang over doorgaan, maar dit is voor mij één van de beste albums die de Stones ooit hebben uitgebracht en daarmee is het voor mij ook één van de beste albums ooit. Het staat momenteel niet voor niks op 1 in m'n top 10. Voor het eerst vind ik alle nummers op een Stones-album geweldig. Zelfs een nummer dat in eerste instantie een beetje als een tussendoortje klinkt, zoals Factory Girl, ontpopt zich tot een prachtig en gevoelig countrynummer. Hier kan ik niks anders dan 5 sterren aan toekennen.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Aftermath: 4,5*
3. The Rolling Stones: 4*
4. Their Satanic Majesties Request: 4*
5. Out Of Our Heads US: 4*
6. The Rolling Stones Now!: 3,5*
7. 12 X 5: 3,5*
8. The Rolling Stones No. 2: 3*
9. Between The Buttons: 2,5*
10. December's Children (And Everybody's): 2,5*

4,0
geplaatst:
lennon schreef:
Ik heb een originele lp, en de Abkco release uit 2003.
Nu kom er net achter dat er blijkbaar ongeveer 30 seconden verschil in de totale speelduur zit, doordat de originele lp's te langzaam op plaat gezet zijn, en dat die release uit 2003 de juiste snelheid bevat?

Ik hoor het verschil niet zo snel, maar zijn er punten waar dit goed te horen is?


De uitgave uit 2002 heeft "Beggars Banquet" op de snelheid zoals het bedoeld was in 1968. Die werd aangekondigd als de "speed corrected version". Alle eerdere uitgaven liepen iets trager.

avatar van nlkink
4,0
geplaatst:
De speed corrected version is vooral handig als je wat minder tijd hebt om naar muziek te luisteren.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:06 uur

geplaatst: vandaag om 03:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.