menu

The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

mijn stem
4,14 (730)
730 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Blues
Label: Decca

  1. Sympathy for the Devil (6:18)
  2. No Expectations (3:56)
  3. Dear Doctor (3:22)
  4. Parachute Woman (2:20)
  5. Jigsaw Puzzle (6:06)
  6. Street Fighting Man (3:16)
  7. Prodigal Son (2:52)
  8. Stray Cat Blues (4:37)
  9. Factory Girl (2:09)
  10. Salt of the Earth (4:47)
totale tijdsduur: 39:43
zoeken in:
avatar van Droombolus
4,5
bikkel2 schreef:
En dan hebben we het niet eens over Woodie gehad.
Die nog heel lang als gastmuzikant is uitbetaald..


Personeel dekt de lading beter in mijn gevoel, een gastmuzikant komt in 1 of 2 nummers een riedeltje doen en is dan weer weg waar Woody een integraal onderdeel van de band uitmaakt. En inderdaad, 25 jaar als ik het me goed herinner ....

Cured
Eerste volwassen en goed album van de Stones wat mij betreft, hoewel ik niet alle nummers even sterk vind. De sterkste en wat minder sterke , maar toch goed/ruim voldoende, wisselen elkaar af. Als geheel geef ik het toch 4 sterren.

avatar van Jaep
4,5
Droombolus schreef:
(quote)


Personeel dekt de lading beter in mijn gevoel, een gastmuzikant komt in 1 of 2 nummers een riedeltje doen en is dan weer weg waar Woody een integraal onderdeel van de band uitmaakt. En inderdaad, 25 jaar als ik het me goed herinner ....


Darryl Jones, de huidige bassist, niet te vergeten. Speelt ook al een kleine 25 jaar mee zonder 'lid' te zijn. Hij zal best fors betaald krijgen, en zijn inbreng in belangrijk materiaal is nihil, maar het komt toch een beetje raar over.

avatar van bikkel2
4,0
Droombolus schreef:
(quote)


Personeel dekt de lading beter in mijn gevoel, een gastmuzikant komt in 1 of 2 nummers een riedeltje doen en is dan weer weg waar Woody een integraal onderdeel van de band uitmaakt. En inderdaad, 25 jaar als ik het me goed herinner ....


Met je eens. Is dd een betere omschrijving.

avatar van Droombolus
4,5
Jaep schreef:
Darryl Jones, de huidige bassist, niet te vergeten. Speelt ook al een kleine 25 jaar mee zonder 'lid' te zijn. Hij zal best fors betaald krijgen, en zijn inbreng in belangrijk materiaal is nihil, maar het komt toch een beetje raar over.


Dat ligt toch anders in mijn gevoel. Hij staat nooit op offiesjele bandfoto's en is nooit als onderdeel van de band gepresenteerd. Als hij ooit te vrijpostig wordt huren ze zonder problemen een ander in. Da's meer vergelijkbaar met de rol van Pino Palladino en Zak Starkey bij de Who .........

avatar van lennon
4,5
Ik heb een originele lp, en de Abkco release uit 2003.
Nu kom er net achter dat er blijkbaar ongeveer 30 seconden verschil in de totale speelduur zit, doordat de originele lp's te langzaam op plaat gezet zijn, en dat die release uit 2003 de juiste snelheid bevat?

Ik hoor het verschil niet zo snel, maar zijn er punten waar dit goed te horen is?

avatar van henk01
4,0
Waarom staat deze afbeelding er bij?

avatar van nlkink
5,0
Dat is de hoesafbeelding waarin het album in 1968 verscheen. De hoesfoto met het smerige toilet waar jij hoogstwaarschijnlijk aan denkt The Rolling Stones - Beggars Banquet was weliswaar het oorspronkelijke ontwerp maar werd door Decca in eerste instantie afgekeurd. Later werd het album alsnog in die hoes uitgebracht.

avatar van henk01
4,0
Ok. Weer wat geleerd. Dank je wel

2,5
Ik kan er niet aan wennen. Wat mij betreft één van hun mindere albums.

avatar van Faalhaas
Gelink schreef:
Ik kan er niet aan wennen. Wat mij betreft één van hun mindere albums.


Echt? Ik vond hem in eerste instantie ook iets minder dan Let It Bleed en Sticky Fingers. Maar het is wel een groeiertje hoor.

avatar van nlkink
5,0
Zo'n roots-achtig album moet je liggen. Ik vind zo'n beetje alles uit de periode 1968-1972 mooi en zou v.w.b. de rest van het oeuvre tevreden zijn met een goede compilatie.

2,5
Faalhaas schreef:
(quote)


Echt? Ik vond hem in eerste instantie ook iets minder dan Let It Bleed en Sticky Fingers. Maar het is wel een groeiertje hoor.

Let It Bleed is ongeevenaard

avatar van nlkink
5,0
Gelink schreef:

Let It Bleed is ongeevenaard


Let It Bleed is voor een deel opgezet met materiaal dat overbleef na de sessies van Beggar's Banquet.

avatar van bikkel2
4,0
De produktie van Let It Bleed is beter, maar Beggar's is duidelijk wel een plaat die The Stones een soort van nieiuw smoelwerk gaf.
Hier doen ze duideijk wat ze echt ligt.
Rock, blues en country krijgen de ruimte en dat pakt prima uit.
De opmaat voor een reeks uitstekende albums.
Terecht wordt de periode 68/ 72 als hun beste gezien.
Beggar's is daar heel belangrijk in geweest.
De laatste ook met Brian Jones.

avatar van De buurman
4,5
bikkel2 schreef:

De opmaat voor een reeks uitstekende albums.
Terecht wordt de periode 68/ 72 als hun beste gezien.


Absoluut. Na Exile is deze mijn favoriet uit deze geweldige periode.

avatar van loneranger
De plaat met die 'smerige' hoes. Het album opent gelijk met misschien wel het beste nummer van de plaat: 'Sympathy for the devil'. Daarna het lekker bluesy 'No expectations'. Het luistert allemaal fijn weg: 'Street fighting man', 'Stray cat blues' en 'Salt of the earth' is een prima finale. Fijne plaat van de Stones.

Joezer49263
nlkink schreef:
De hoesfoto met het smerige toilet waar jij hoogstwaarschijnlijk aan denkt The Rolling Stones - Beggars Banquet was weliswaar het oorspronkelijke ontwerp maar werd door Decca in eerste instantie afgekeurd.

Dat klopt, en omdat Decca dat ontwerp afkeurde, hebben de Stones een paar jaar later hun platencontract met Decca ontbonden ( laten ontbinden ? ). En vandaar ook de start in 1971 van hun eigen label met de release van Sticky Fingers.

bikkel2 schreef:
...maar Beggar's is duidelijk wel een plaat die The Stones een soort van nieuw smoelwerk gaf.

De opmaat voor een reeks uitstekende albums.
Terecht wordt de periode 68/ 72 als hun beste gezien.
Beggar's is daar heel belangrijk in geweest.
De laatste ook met Brian Jones.

Inderdaad; na het door drugs, Sgt Pepper en andere gekkigheid bevlekte Their Satanic Majesties Request, werden de Stones weer zichzelf, en maakten hun n.m.m. beste plaat !
Geweldige productie van Jimmy Miller, en nummers als No Expectations, Street Fighting Man, Stray Cat Blues en Salt of the Earth vind ik tot hun allerbeste behoren.

Volgens Wiki is BB trouwens niet de laatste plaat waar Brian Jones op meespeelde.
Een groot deel van Let It Bleed is opgenomen toen Brian nog officiëel lid was van de RS.
Zo is hij als gitarist nog te horen op Midnight Rambler en You Got the Silver.

avatar van lennon
4,5
Na het concert van gisteren deze plaat maar weer opgezet. Vind het echt een top album uit de 60's periode.

No expectations blijft in mijn kop hangen, en ik vind 'm zo heerlijk traag! En die gitaar partij.. mooi!

avatar van nlkink
5,0
Het slidewerk van Brian Jones op No Expectations is een van de weinige dingen die hij heeft bijgedragen aan Beggars Banquet als je de verhalen geloofd maar toen hij ook eenmaal de geest had zette hij het fantastisch neer.
Enige nummer dat ik wel eens oversla is Sympathy For The Devil maar dat is omdat ik dat nummer misschien al te vaak heb gehoord.

avatar van bikkel2
4,0
Het was al zeuren met Brian Jones in deze periode.
Of Brian zat weer in de rechtbank voor een zoveelste drugsincident, of hij was simpelweg te stoned/dronken om iets te kunnen bijdragen.
Op spaarzame goede momenten bleek hij toch weer de muzikale alleskunner.
De slidepartij in No Expectations is met zoveel gevoel ingespeeld, dat pakt mij nog steeds bij de kladden.

Een enorm talent, eeuwig zonde dat het zo moest gaan met Brian Jones.

avatar van LucM
5,0
Brian Jones kon verschillende instrumenten bespelen en kleurde de Stones-songs (te vergelijken met George Harrison). Compositorisch bracht hij niets bij (of misschien werd dat belet door Jagger en Richards).

Tijdens de opnamen van dit album was er een hevige ruzie tussen The Stones met hun manager Klein en platenmaatschappij Decca. Niet alleen over de geplande hoes en de drugsverslaving van Brian Jones waardoor er rechtszaken volgden maar vooral over de royalities en auteursrechten over de songs. Allen Klein zou (buiten weten van the Stones) hebben geregeld dat Decca over de auteursrechten van the Stones-songs beschikte. Rolling Stones verbraken hun contract met Decca om een eigen label op te starten (mogelijk geïnspireerd door The Beatles die hetzelfde deden). Rolling Stones waren contractueel verplicht om nog 3 albums uit te brengen, dat werden deze Beggars Banquet, Let It Bleed en een live-album.

Verlost van de tijdsdruk en ook omdat Rolling Stones niet konden toeren door de drugsverslaving van Brian Jones konden ze zich volledig concentreren op hun albums met enkele meesterwerken als resultaat.

avatar van pmac
4,0
Er zit slechts twee jaar tussen Aftermath en Beggars maar het lijken er 10. De Stones zijn opgestaan uit hun ongelukkige 67 wannabe Kinks en psychedelica periode. Hier staat de definieve Stonessound. Rauwe volwassen rythm and blues. Zelfverzekerd en sterk.

avatar van lennon
4,5
En ook de 3 versie die ik inmiddels op vinly heb, is enorm genieten.

Dit betreft de mono versie. Officieel is dit album nooit in mono verschenen, maar ter gelegenheid van de mono box zijn deze en let it bleed er aan toe gevoegd.

De mono ervaring is echt super mooi. Sympathy for the devil is nog wel opgenomen voor mono, maar de rest dus niet. Maar meteen met No expectations hoor je de meerwaarde van deze techniek.

Ik geniet ervan, net als bij de stereo versie. Soms is mono gewoon echt beter dan stereo, of andersom. Bij dit album is beide super.

avatar van Axeqlusive
4,5
Ik ben opgegroeid met een vader (1947) met een zeer behoorlijke vinyl kast, met daaronder veel werk van de Stones, vooral alle albums uit de jaren zestig. Veel albums ken ik al mijn hele leven, maar omdat mijn vader zich niet meer zo interesseerde voor de Stones vanaf de jaren 80 was het blijkbaar minder interessant voor hem de oude albums weer eens op te zetten. Zo kwam de nadruk vooral te liggen op andere veelvuldige aanwezige artiesten/bands in zijn kast als The Beatles, Cliff Richard en The Doors.

Zelf had ik Aftermath al wel eens opgepikt en mij in verdiept, maar pas nu ik de 'In Mono'-box heb aangeschaft en in willekeurige volgorde de albums op mijn gemak aan het luisteren krijg ik (1982) een beter beeld. Zoals hierboven ook reeds gezegd wordt is het bijna bizar dat dit album maar twee jaar na Aftermath gemaakt is; wat een ontwikkeling!

Ik had zelf altijd het gevoel dat Let It Bleed het beste album van de Stones is, maar na mijn meest recente luisterbeurt van zowel dat album als deze ga ik daar toch aan twijfelen. Beide fenomenaal hoor, maar persoonlijk gaat mijn voorkeur dan toch uit naar deze. Natuurlijk trapt het album af met het legendarische en overbekende Sympathy for the Devil, maar ik werd verrast door meesterlijke tracks als No Expectations, Jigsaw Puzzle en het afsluitende trio Stray Cat Blues, Factory Girl en Salt of the Earth.

avatar van RuudC
2,5
Langzaamaan begin ik ervan overtuigd te raken dat ook de Stones niet mijn band is. Wat ik verder met onze marathons gemerkt heb, is wanneer ik echt goed ga zitten voor een plaat, dat er automatisch meer waardering komt voor bepaalde platen. Hier gebeurt eigenlijk het omgekeerde. Waar ik Sympathy For The Devil altijd wel geinig vond, merk ik nu dat ik me stoor aan de manier waarop Mick Jagger het ingezongen heeft en de valse, lelijke gitaarsolo. Dan blijven de karakteristieke wuuwuu koortjes over, maar daar ben ik toch al nooit kapot van geweest.

De songs die volgen, zullen me ook niet bijblijven. Er zitten wel mooie elementen in, maar The Rolling Stones mist toch vooral ballen. Iets wat ik wel hoor bij de grote bands van de jaren zeventig (Queen, Deep Purple, Led Zeppelin, Uriah Heep etc.). Op dit album hoor je duidelijk een zekere terugkeer naar de blues waar het mee begonnen is. Ook doordat er verzuimd wordt om echt indrukwekkende liedjes te schrijven. Alleen Stray Cat Blues heeft het in zich. Die sfeer zoek ik, maar vind ik zelden. En daarvoor moet ik me dan ook nog door middelmatigheid als Prodigal Son heen werken. Veel fans zullen het absoluut niet met me eens zijn, maar tegelijkertijd ben ik behoorlijk verbaasd over het gemiddelde dat hierboven staat.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Their Satanic Majesties Request
3. Aftermath
4. The Rolling Stones
5. The Rolling Stones No. 2
6. Out Of Our Heads
7. Between The Buttons
8. Beggars Banquet

avatar van heartofsoul
4,5
Waarschijnlijk zijn de Stones (zoals je zelf zegt) niet echt jouw band (smaken verschillen nu eenmaal), want anders had je niet zo'n lage score (2,5* is een onvoldoende) toegekend voor wat alom bekend staat als een meesterlijk album. Of is het wellicht mogelijk dat je er wel een beetje érg snel doorheen gaat? Al ben je dan nog zo'n geoefende muziekluisteraar...

avatar van RuudC
2,5
Dit album heb ik toch drie keer gedraaid, waar ik het doorgaans bij een enkele keer houd. Ik heb echt niet het gevoel dat ik iets mis. Gelukkig hoef je een album met een hoog gemiddelde niet per se goed te vinden. Het is niet voor me weggelegd. Dat is jammer, maar zo gaat dat soms nou eenmaal.

avatar van Lost
3,5
RuudC schreef:
Dit album heb ik toch drie keer gedraaid, waar ik het doorgaans bij een enkele keer houd. Ik heb echt niet het gevoel dat ik iets mis. Gelukkig hoef je een album met een hoog gemiddelde niet per se goed te vinden. Het is niet voor me weggelegd. Dat is jammer, maar zo gaat dat soms nou eenmaal.



Nog even vohouden: voor mij hun 3 beste moet je nog beluisteren:

Let it bleed met de fenomenale nummers als Gimme Shelter en Live with me. Benieuwd wat je daar van vindt. Album Black and blue, waar ik het meest naar luister en Sticky Fingers

avatar van Tony
3,0
RuudC schreef:
Gelukkig hoef je een album met een hoog gemiddelde niet per se goed te vinden.

En zo is het. Ik kan me helemaal vinden in je mening. Hoe vaak ik wel niet op basis van de hoge gemiddeldes de Stones albums maar weer opnieuw een kans heb gegeven. Om er toch iedere keer weer achter te komen dat ik ze met moeite uit kan zitten. Ik heb na een paar zeer middelmatige nummers, waar de Stones albums vol mee staan, altijd het sterke gevoel dat ik mijn tijd zit te verspillen en kan ik de neiging niet onderdrukken om naar goede muziek te gaan luisteren, voor mij dan.

avatar van lennert
3,5
Ik vind de gemiddelde score persoonlijk ook wat aan de hoge kant. Niet dat het een slecht album is en in de vorm van Sympathy For The Devil, Jigsaw Puzzle en Street Cat Blues staan er een drietal monsterlijke tracks op, maar voor de rest vind ik het best wel wat voortkabbelen. Helemaal na de iconische opener zijn songs als Dear Doctor en Parachute Woman in mijn oren wat gezapig en duf. Street Fighting Man is daarna gelukkig weer een stuk beter en ook Salt Of The Earth bevalt best wel, maar Prodigal Song vind ik eveneens niets.

Beggars Banquet is prima uit te zitten, maar voor mij te wisselvallig in kwaliteit en muzikaal spektakel om echt heel erg sterk te zijn. Op naar de volgende!

Tussenstand:
1. Their Satanic Majesties Request
2. Beggars Banquet
3. Aftermath
4. Between The Buttons
5. 12x5
6. Out Of Our Heads
7. The Rolling Stones No. 2
8. The Rolling Stones

avatar van Jelle78
5,0
Dat het na Their Satanic zo niet verder kon, vonden de Stones zelf gelukkig ook. Eén zo'n psychedelisch album was leuk, maar als ze op die weg waren doorgegaan hadden de Stones het niet lang meer gered. Dus werd er weer een producer aangetrokken (Jimmy Miller) en keerden de Stones onder zijn leiding terug naar hun muzikale roots. Het eerste resultaat daarvan was Jumping Jack Flash en het contrast met Their Satanic kon bijna niet groter zijn.
Dat geldt ook voor Beggars Banquet. Rock, blues en country voeren de boventoon op dit album, waarop de Stones zoals we ze vandaag de dag kennen vorm hebben gekregen. Kant A en B openen met twee van de beste nummers die ze ooit hebben opgenomen en de overige nummers doen daar nauwelijks voor onder. Sympathy For The Devil (opener kant A) is het eerste (en misschien wel enige) rocknummer dat gedragen wordt door conga's en piano. En toch slagen ze erin dezelfde kracht en agressie vast te leggen als in een rocknummer met gitaren.
De eerste tonen van Street Fighting Man (opener kant B) geven me nog steeds kippenvel. De kracht en agressie die van dat nummer uitgaan vind ik echt ongekend. En dan te bedenken dat er geen elektrische gitaar aan te pas is gekomen bij het opnemen van dat nummer. No Expectations, waarop de laatste grote bijdrage van Brian Jones aan een Stonesnummer te horen is (de slide gitaar), is één van de mooiste ballads die de Stones ooit opgenomen hebben. De minder bekende nummers van dit album, zoals Dear Doctor en Jigsaw Puzzle heb ik altijd prachtige verhalende nummers gevonden. Opvallend is ook hoe akoestisch dit album is (alleen Parachute Woman en Stray Cat Blues worden gedragen door elektrische gitaren) en hoe het toch de typische kracht, energie en agressie heeft die de Stones kenmerken.
Ik kan er heel lang over doorgaan, maar dit is voor mij één van de beste albums die de Stones ooit hebben uitgebracht en daarmee is het voor mij ook één van de beste albums ooit. Het staat momenteel niet voor niks op 1 in m'n top 10. Voor het eerst vind ik alle nummers op een Stones-album geweldig. Zelfs een nummer dat in eerste instantie een beetje als een tussendoortje klinkt, zoals Factory Girl, ontpopt zich tot een prachtig en gevoelig countrynummer. Hier kan ik niks anders dan 5 sterren aan toekennen.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Aftermath: 4,5*
3. The Rolling Stones: 4*
4. Their Satanic Majesties Request: 4*
5. Out Of Our Heads US: 4*
6. The Rolling Stones Now!: 3,5*
7. 12 X 5: 3,5*
8. The Rolling Stones No. 2: 3*
9. Between The Buttons: 2,5*
10. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 16:38 uur

geplaatst: vandaag om 16:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.