menu

The Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

mijn stem
4,14 (719)
719 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Blues
Label: Decca

  1. Sympathy for the Devil (6:18)
  2. No Expectations (3:56)
  3. Dear Doctor (3:22)
  4. Parachute Woman (2:20)
  5. Jigsaw Puzzle (6:06)
  6. Street Fighting Man (3:16)
  7. Prodigal Son (2:52)
  8. Stray Cat Blues (4:37)
  9. Factory Girl (2:09)
  10. Salt of the Earth (4:47)
totale tijdsduur: 39:43
zoeken in:
avatar van Droombolus
4,5
bikkel2 schreef:
En dan hebben we het niet eens over Woodie gehad.
Die nog heel lang als gastmuzikant is uitbetaald..


Personeel dekt de lading beter in mijn gevoel, een gastmuzikant komt in 1 of 2 nummers een riedeltje doen en is dan weer weg waar Woody een integraal onderdeel van de band uitmaakt. En inderdaad, 25 jaar als ik het me goed herinner ....

Cured
Eerste volwassen en goed album van de Stones wat mij betreft, hoewel ik niet alle nummers even sterk vind. De sterkste en wat minder sterke , maar toch goed/ruim voldoende, wisselen elkaar af. Als geheel geef ik het toch 4 sterren.

avatar van Jaep
4,5
Droombolus schreef:
(quote)


Personeel dekt de lading beter in mijn gevoel, een gastmuzikant komt in 1 of 2 nummers een riedeltje doen en is dan weer weg waar Woody een integraal onderdeel van de band uitmaakt. En inderdaad, 25 jaar als ik het me goed herinner ....


Darryl Jones, de huidige bassist, niet te vergeten. Speelt ook al een kleine 25 jaar mee zonder 'lid' te zijn. Hij zal best fors betaald krijgen, en zijn inbreng in belangrijk materiaal is nihil, maar het komt toch een beetje raar over.

avatar van bikkel2
4,0
Droombolus schreef:
(quote)


Personeel dekt de lading beter in mijn gevoel, een gastmuzikant komt in 1 of 2 nummers een riedeltje doen en is dan weer weg waar Woody een integraal onderdeel van de band uitmaakt. En inderdaad, 25 jaar als ik het me goed herinner ....


Met je eens. Is dd een betere omschrijving.

avatar van Droombolus
4,5
Jaep schreef:
Darryl Jones, de huidige bassist, niet te vergeten. Speelt ook al een kleine 25 jaar mee zonder 'lid' te zijn. Hij zal best fors betaald krijgen, en zijn inbreng in belangrijk materiaal is nihil, maar het komt toch een beetje raar over.


Dat ligt toch anders in mijn gevoel. Hij staat nooit op offiesjele bandfoto's en is nooit als onderdeel van de band gepresenteerd. Als hij ooit te vrijpostig wordt huren ze zonder problemen een ander in. Da's meer vergelijkbaar met de rol van Pino Palladino en Zak Starkey bij de Who .........

avatar van lennon
4,5
Ik heb een originele lp, en de Abkco release uit 2003.
Nu kom er net achter dat er blijkbaar ongeveer 30 seconden verschil in de totale speelduur zit, doordat de originele lp's te langzaam op plaat gezet zijn, en dat die release uit 2003 de juiste snelheid bevat?

Ik hoor het verschil niet zo snel, maar zijn er punten waar dit goed te horen is?

avatar van henk01
4,0
Waarom staat deze afbeelding er bij?

avatar van nlkink
5,0
Dat is de hoesafbeelding waarin het album in 1968 verscheen. De hoesfoto met het smerige toilet waar jij hoogstwaarschijnlijk aan denkt The Rolling Stones - Beggars Banquet was weliswaar het oorspronkelijke ontwerp maar werd door Decca in eerste instantie afgekeurd. Later werd het album alsnog in die hoes uitgebracht.

avatar van henk01
4,0
Ok. Weer wat geleerd. Dank je wel

2,5
Ik kan er niet aan wennen. Wat mij betreft één van hun mindere albums.

avatar van Faalhaas
Gelink schreef:
Ik kan er niet aan wennen. Wat mij betreft één van hun mindere albums.


Echt? Ik vond hem in eerste instantie ook iets minder dan Let It Bleed en Sticky Fingers. Maar het is wel een groeiertje hoor.

avatar van nlkink
5,0
Zo'n roots-achtig album moet je liggen. Ik vind zo'n beetje alles uit de periode 1968-1972 mooi en zou v.w.b. de rest van het oeuvre tevreden zijn met een goede compilatie.

2,5
Faalhaas schreef:
(quote)


Echt? Ik vond hem in eerste instantie ook iets minder dan Let It Bleed en Sticky Fingers. Maar het is wel een groeiertje hoor.

Let It Bleed is ongeevenaard

avatar van nlkink
5,0
Gelink schreef:

Let It Bleed is ongeevenaard


Let It Bleed is voor een deel opgezet met materiaal dat overbleef na de sessies van Beggar's Banquet.

avatar van bikkel2
4,0
De produktie van Let It Bleed is beter, maar Beggar's is duidelijk wel een plaat die The Stones een soort van nieiuw smoelwerk gaf.
Hier doen ze duideijk wat ze echt ligt.
Rock, blues en country krijgen de ruimte en dat pakt prima uit.
De opmaat voor een reeks uitstekende albums.
Terecht wordt de periode 68/ 72 als hun beste gezien.
Beggar's is daar heel belangrijk in geweest.
De laatste ook met Brian Jones.

avatar van De buurman
4,5
bikkel2 schreef:

De opmaat voor een reeks uitstekende albums.
Terecht wordt de periode 68/ 72 als hun beste gezien.


Absoluut. Na Exile is deze mijn favoriet uit deze geweldige periode.

avatar van loneranger
De plaat met die 'smerige' hoes. Het album opent gelijk met misschien wel het beste nummer van de plaat: 'Sympathy for the devil'. Daarna het lekker bluesy 'No expectations'. Het luistert allemaal fijn weg: 'Street fighting man', 'Stray cat blues' en 'Salt of the earth' is een prima finale. Fijne plaat van de Stones.

Joezer49263
nlkink schreef:
De hoesfoto met het smerige toilet waar jij hoogstwaarschijnlijk aan denkt The Rolling Stones - Beggars Banquet was weliswaar het oorspronkelijke ontwerp maar werd door Decca in eerste instantie afgekeurd.

Dat klopt, en omdat Decca dat ontwerp afkeurde, hebben de Stones een paar jaar later hun platencontract met Decca ontbonden ( laten ontbinden ? ). En vandaar ook de start in 1971 van hun eigen label met de release van Sticky Fingers.

bikkel2 schreef:
...maar Beggar's is duidelijk wel een plaat die The Stones een soort van nieuw smoelwerk gaf.

De opmaat voor een reeks uitstekende albums.
Terecht wordt de periode 68/ 72 als hun beste gezien.
Beggar's is daar heel belangrijk in geweest.
De laatste ook met Brian Jones.

Inderdaad; na het door drugs, Sgt Pepper en andere gekkigheid bevlekte Their Satanic Majesties Request, werden de Stones weer zichzelf, en maakten hun n.m.m. beste plaat !
Geweldige productie van Jimmy Miller, en nummers als No Expectations, Street Fighting Man, Stray Cat Blues en Salt of the Earth vind ik tot hun allerbeste behoren.

Volgens Wiki is BB trouwens niet de laatste plaat waar Brian Jones op meespeelde.
Een groot deel van Let It Bleed is opgenomen toen Brian nog officiëel lid was van de RS.
Zo is hij als gitarist nog te horen op Midnight Rambler en You Got the Silver.

avatar van lennon
4,5
Na het concert van gisteren deze plaat maar weer opgezet. Vind het echt een top album uit de 60's periode.

No expectations blijft in mijn kop hangen, en ik vind 'm zo heerlijk traag! En die gitaar partij.. mooi!

avatar van nlkink
5,0
Het slidewerk van Brian Jones op No Expectations is een van de weinige dingen die hij heeft bijgedragen aan Beggars Banquet als je de verhalen geloofd maar toen hij ook eenmaal de geest had zette hij het fantastisch neer.
Enige nummer dat ik wel eens oversla is Sympathy For The Devil maar dat is omdat ik dat nummer misschien al te vaak heb gehoord.

avatar van bikkel2
4,0
Het was al zeuren met Brian Jones in deze periode.
Of Brian zat weer in de rechtbank voor een zoveelste drugsincident, of hij was simpelweg te stoned/dronken om iets te kunnen bijdragen.
Op spaarzame goede momenten bleek hij toch weer de muzikale alleskunner.
De slidepartij in No Expectations is met zoveel gevoel ingespeeld, dat pakt mij nog steeds bij de kladden.

Een enorm talent, eeuwig zonde dat het zo moest gaan met Brian Jones.

avatar van LucM
5,0
Brian Jones kon verschillende instrumenten bespelen en kleurde de Stones-songs (te vergelijken met George Harrison). Compositorisch bracht hij niets bij (of misschien werd dat belet door Jagger en Richards).

Tijdens de opnamen van dit album was er een hevige ruzie tussen The Stones met hun manager Klein en platenmaatschappij Decca. Niet alleen over de geplande hoes en de drugsverslaving van Brian Jones waardoor er rechtszaken volgden maar vooral over de royalities en auteursrechten over de songs. Allen Klein zou (buiten weten van the Stones) hebben geregeld dat Decca over de auteursrechten van the Stones-songs beschikte. Rolling Stones verbraken hun contract met Decca om een eigen label op te starten (mogelijk geïnspireerd door The Beatles die hetzelfde deden). Rolling Stones waren contractueel verplicht om nog 3 albums uit te brengen, dat werden deze Beggars Banquet, Let It Bleed en een live-album.

Verlost van de tijdsdruk en ook omdat Rolling Stones niet konden toeren door de drugsverslaving van Brian Jones konden ze zich volledig concentreren op hun albums met enkele meesterwerken als resultaat.

avatar van pmac
4,0
Er zit slechts twee jaar tussen Aftermath en Beggars maar het lijken er 10. De Stones zijn opgestaan uit hun ongelukkige 67 wannabe Kinks en psychedelica periode. Hier staat de definieve Stonessound. Rauwe volwassen rythm and blues. Zelfverzekerd en sterk.

avatar van lennon
4,5
En ook de 3 versie die ik inmiddels op vinly heb, is enorm genieten.

Dit betreft de mono versie. Officieel is dit album nooit in mono verschenen, maar ter gelegenheid van de mono box zijn deze en let it bleed er aan toe gevoegd.

De mono ervaring is echt super mooi. Sympathy for the devil is nog wel opgenomen voor mono, maar de rest dus niet. Maar meteen met No expectations hoor je de meerwaarde van deze techniek.

Ik geniet ervan, net als bij de stereo versie. Soms is mono gewoon echt beter dan stereo, of andersom. Bij dit album is beide super.

avatar van Axeqlusive
4,5
geplaatst:
Ik ben opgegroeid met een vader (1947) met een zeer behoorlijke vinyl kast, met daaronder veel werk van de Stones, vooral alle albums uit de jaren zestig. Veel albums ken ik al mijn hele leven, maar omdat mijn vader zich niet meer zo interesseerde voor de Stones vanaf de jaren 80 was het blijkbaar minder interessant voor hem de oude albums weer eens op te zetten. Zo kwam de nadruk vooral te liggen op andere veelvuldige aanwezige artiesten/bands in zijn kast als The Beatles, Cliff Richard en The Doors.

Zelf had ik Aftermath al wel eens opgepikt en mij in verdiept, maar pas nu ik de 'In Mono'-box heb aangeschaft en in willekeurige volgorde de albums op mijn gemak aan het luisteren krijg ik (1982) een beter beeld. Zoals hierboven ook reeds gezegd wordt is het bijna bizar dat dit album maar twee jaar na Aftermath gemaakt is; wat een ontwikkeling!

Ik had zelf altijd het gevoel dat Let It Bleed het beste album van de Stones is, maar na mijn meest recente luisterbeurt van zowel dat album als deze ga ik daar toch aan twijfelen. Beide fenomenaal hoor, maar persoonlijk gaat mijn voorkeur dan toch uit naar deze. Natuurlijk trapt het album af met het legendarische en overbekende Sympathy for the Devil, maar ik werd verrast door meesterlijke tracks als No Expectations, Jigsaw Puzzle en het afsluitende trio Stray Cat Blues, Factory Girl en Salt of the Earth.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:47 uur

geplaatst: vandaag om 09:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.