Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

dat zal hier mee te maken hebben (zoals gijs van e schreef):
Het was alleen stom dat ze de WC cover weigerden bij Decca & London Records

De plee hoes geeft aan de titel van de plaat natuurlijk ook een heel andere.. eh ...lading

Prachtig bluesy album, samen met Let it Bleed van het allerbeste wat de Stones wisten te creeëren.
Bakken van de beste BLues en 2 instant klassiekers van formaat : het samba-achtige Sympathy for the Devil met prachtige gitaarsoli en het lekker vuilbekkende Street Fighting Man !
Topalbum en voor de twijfelaars; een groeialbum, hoe vaker je het draait, hoe lekkerder !
4.5 sterren voorlopig, misschien dat ik later toch nog 5 geef ! **** 1/2

Hartstikke sterk album. Ik zit te twijfelen of ik deze plaat nou beter vind dan 'Let it bleed' en andersom.
Als lp heb ik die gecensureerde hoes: wit met sierlijke letters en de cd heeft die plee-hoes.
Ik moet gelijk aan dat witte album van The Beatles uit hetzelfde jaar denken.
De tekst en muziek van 'Sympathy for the devil' waren voor die tijd erg revolutionair. Tegenwoordig zorgen zulke teksten niet meer voor zulke opschudding als toen. Zelfs het single-hoesje van 'Street fighting man' werd in Engeland in de ban gedaan. Keith Richard vertelde in een interview een keer dat het eerste album van The Velvet Underground hun erg beinvloed had.

Kijk kijk sappige informatie

Ach, deze hier of Let it Bleed... of Sticky Fingers of Exile on Main St. ... ach... het zijn toch allemaal zulke prachtplaatjes, niet ?

En dat we dat allemaal maar goed in de oortjes knopen.

Op nummer 200 in de top 250; het is eigenlijk een schande. Dit album had alleen al voor het nummer Sympathy in de top 10 moeten staan. wat een fantastische plaat is dit toch.

Begon zéér lekker met een wereldnummer "sympathy for the devil". Maar daarna ebde die rush weg terwijl het album afspeelde. Er staan wel een paar toffe dinges op maar niets "WOW!". Ik vind de klassiekers van the stones veel beter dan hun andere nummers. Ze zijn veel beter in het maken van muziek als paint it black, jumpin' jack flash, sympathy, satisfaction, rainbow,... .

Hé, Lennonlover, het is niet omdat er maar één jukeboxnummer op staat volgens jou, dat dit een slechte plaat zou zijn.
Kom zeg : anderhalf (1.5) sterretje voor zo"n wereldplaat ??????

Hier staan veel groeinummers op. Parachute Woman is onversneden blues, Dear Doctor is ook trage blues met country in verwerkt, No Expectations is bloedmooi, dat is een ballad, maar wàt voor één, Sreet Fighting Man is alweer zo een jukeboxnummer zoals jij die graag hoort dacht ik, Stray Cat Blues is zo sterk, en Factory Girl is zo'n klein lieflijk country-achtige ballad.

Je ontdekt de schoonheid van deze topper in het oeuvre van de Stones zeker nog wel, gewoon méér en intenser naar luisteren, echt waar.

Ik hoop dat je na herbeluistering en herbeluistering op je slappe score terugkomt, want voor een echte muziekliefhebber vind ik je kwotering gewoon onbegrijpelijk!

Ik blijf bij mijn 4.5 sterren zulle !

****1/2

Ik vind ze gewoon beter als ze lekker rocken. (rolling stones rock'n roll circus)

Heb hem net 3 keer gedraaid op één namiddag, dus ik heb geduld gehad

Exile vind ik gewoon een vele beter plaat

Elk nummer is goed, maar mijn favoriete top 3 van dit album:

1-Sympathy for the devil
2-Street fighting man
3-Parachute woman

eervolle vermelding voor No expectations

Vreemd dat Salt of the Earth maar zo weinig voorkeur stemmen
krijgt. Sympathy for the devil heb ik kapot gedraait.
Overigens heb ik ooit eens een film gezien over de opnamen van dit nummer, deze was geregiseerd door een bekende Franse regiseur.

Dat is dan deze: One Plus One - Sympathy For the Devil -van Jean-Luc Godard. Een beetje chaotisch deze film maar wel interessant. Laat de ontwikkeling van de zong "Sympathy for the devil" van de eersten demo tracks tot het final release zien. De film is als DVD in de handel, de soundtrack alleen als bootleg

Dank je Harald.
Je hebt een meer dan behoorlijke kennis van de Stones.

It's only Rock n' Roll but I like it...I like it...yes I do....

And I too!!

Inderdaad een vrij aparte film, maar goed het gaat om de muziek en het is wel gaaf om te zien hoe het nummer Sympathy zich ontwikkelt van eigenlijk iets heel simpels tot het fantastische rockepos.

Voor mij het 4e album van de " grote 4" maar uiteraard nog steeds van zeer goede kwaliteit. Alleen nummers 3 t/m 5 vind ik minder. Favorieten bij mij Salt of the Earth, No Expectations en Stray Cat Blues. Sympathy for the Devil is weergaloos maar heb ik toch iets te vaak gehoord. De live-versie van Get yer.. vind ik veel beter en luister ik wel regelmatig. 4,5 ster van mij.

Vind jij Parachute woman wat minder: ik vind het een topplaat, maar goed, ieder zijn smaak en maar goed ook.

Een mooie 'terug naar het begin' plaat, met goede blues georiënteerde nummers
Hoogtepunten:
Sympathy For The devil
No Expectations
Jigsaw Puzzle
Street Fighting Man

Hier houd trouwens ook mijn Rolling Stones verzameling op. Ik heb alle platen van het begin, The Rolling Stones tot en met Beggars Banquet en uiterdaad ook nog Through The Past Darkly, dus eigenlijk tot en met de dood van Brian Jones, een van de meest beste muzikanten die er in de jaren 60 was. Voor de rest heb ik nog wel wat losse nummers van de late Rolling Stones ( na Beggars Banquet). Maar ik ben eigenlijk een echte 'early' period Stones fan, in de jaren 60 zijn ze het best

4,5*

Mijn eerste Stone-album, nummers die eruit srpingen zijn Symphaty for the Devil en Salt of the Earth.
In Street fighting man zit een lekker riff, maar verder niet heel speciaal.

Voorlopig gaat ie op 3,5*

Iederen zijn mening maar ik vindt dit album heel erg speciaal, zowel gezien in zijn tijd als ook heden.

Inderdaad, dit blijft een tijdloos album !!

Zeker weten...

De plaat die het einde betekende van een tijdperk.De Stones werden volwassener en veelzijdiger.Voor Brian Jones ook een eindstation.De talentvolle Jones heeft eigenlijk weinig meer aan de plaat bijgedragen.Zijn rol was uitgespeeld door het toenemende gebruik van drank en drugs.Mick en Keith begonnen alleen maar te groeien,en het is te merken op deze zeer degelijke Stonesplaat.
Sympathy For The Devil bijvoorbeeld is in zijn geheel een behoorlijk controversieel werkje.Bouwend op percussie,piano en leadgitaar,is dit 1 van de opmerkelijkste songs van The Stones ooit.De nummers zijn afwisselend in stijl en kent nog enkele hoogtepunten:het felle Street Fighting Man,Stray Cat Blues,Jigsaw Puzzle en de meedeiner Salt Of The Earth.Het is wat mij betreft het begin van een reeks sterke platen.

Gisteren hadden Bill Wyman en Mick Taylor tijdens hun optreden in de Heineken Hall een kort small-talk gehad. De twee zijn er zich eens geweest dat Beggar's Banquet hun favourite Stones plaat is.

Samen met Let it bleed vind ik dit de beste Stones-plaats uit hun Decca/London-periode.
Beste nummers : Sympathy for the devil ; No expectations ; Street fighting man ; Stray cat blues en Salt of the earth.
Ter info : mijn persoonlijke compilatie van de Decca/London-periode (1964-1970) vind je hier terug.

Ik heb hem nog maar net in bezit. Na de eerste luisterbeurt had ik meteen het gedacht dat het jammer was dat ie zo snel gedaan was. Dit gaat nog een hoog aantal sterren krijgen.

Met "Beggars Banquet" brengen the Rolling Stones een meesterwerk op de markt en er zullen nog meer volgen. Geen misplaatste experimenten zoals op hun vorige "Their Satanic MR" maar hier verdiepen the Stones zich in de rock, blues en country, wat ook hun specialiteit is, en gieten dit in hun geheel eigen vorm. Daarnaast zijn vele teksten ook maatschappijkritisch getint.
Dit resulteert in 10 meer dan prima en afwisselende songs. "Sympathy for the Devil" is een klassieker mede vanwege het volkomen unieke ritme, "Dear Doctor" en "Street Fighting Man" zijn eveneens klasse.

Heerlijke plaat. Prachtige onversneden rock n roll in veel verschillene stijlen gebracht. Klassieke plaat.

Inderdaad, ik mis wel een beetje het 'exotische' van Brian Jones als je het naast 'Aftermath' legt. Die heeft voor mij nog net wat meer sfeer maar dat is puur persoonlijk. Dit is natuurlijk een klasseplaat die ik eigenlijk te weinig opzet. Deze moet de naald maar weer eens proeven. Favoriet is denk ik 'Street Fighting Man'.

deze en let it bleed zijn mijn favoriete stones platen.
jammer dat mijn favoriete stones nummer, rocks off niet op 1 van deze staat. Exile on main street is zeker ook een goed album maar toch, als rocks off nou gewoon paar jaartjes eerder was geschreven en op beggar's had gestaan was dit echt op zekerz mijn favoriete album geweest.

maar goed, mijn favoriet op dit album is zeker jigsaw puzzle, wat een heerlijk nummer is dat . voor de rest vind ik street fighting man, dear doctor en sympathy for the devil natuurlijk de uitschieters.

helaas dat je na het lekkere sympathy for the devil de track no expectations krijgt. hartstikke mooi nummer, begrijp me niet verkeerd. maar als je net lekker uit je plaat aan het gaan bent met sympathy moet je niet daarna opeens een depri nummer gaan horen.

ik zelf zou no expectations tussen jigsaw puzzle en street fighting man zetten. maar goed,ik geef een 4