Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

Na het debacle van Satanic Request kwamen de Stones beter dan ooit terug, eerst met de waanzinnige single JJF en er na met dit fantastische album.

De sound is compleet anders dan alles wat ze hier voor hadden gedaan (Keith leerde door Ry Cooder open G-tuning stemmen en spelen) en dit zou eigenlijk het definitieve Stonesgeluid blijken en blijven!

De plaat opent briljant met Sympathy en er volgen nog vele juweeltjes als stray cat blues, het vlijmscherpe streetfightin'man enz enz.

Het slot nr is ook goed, maar toch komt het nr bij mij niet helemaal oprecht over, zo gespeeld en gezongen door de noveau riche!

Mijn vierde reactie al, maar ik moest mijn definitieve mening gewoon nog even uitwerken. Want man, wat is dit een groeiplaat. Toen ik deze kocht kende ik de grote vier van The Stones al (deze, Let It Bleed, Sticky Fingers, Exile On Main St.). Na wat nummers hiervan gehoord te hebben had ik verwacht dat deze de minste van deze grote vier zou zijn. Niets bleek minder waar. Waar Let It Bleed en Sticky Fingers me als geheel toch tegenvielen, greep deze plaat me na een aantal luisterbeurten stevig bij de lurven. Hoe vaak ik hem ook luister: het album blijft kaarsrecht overeind.
Hij is inmiddels hevig aan het concurreren met Exile On Main St. om mijn Stones-favoriet te worden.

Sympathy For The Devil is gewoon een prachtnummer. Het bezwerende slagwerk en achtergrondzang lijken wel een geest op te roepen. Een geest die vurig spreekt door Keiths gitaar in diens geweldige gitaarsolo. De prachtige tekst draagt ook heel erg bij aan de kwaliteit van dit topnummer. De energie die door Sympathy wordt opgeroepen, wordt wel een beetje gedrukt door No Expectations. Een prima nummer, maar na Sympathy ben ik meestal zo hyperactief dat ik het niet echt kan waarderen. Eigenlijk mijn enige probleem met deze plaat. Jig-Saw Puzzle zet gewoon heerlijk in met die aparte gitaarpartij. Bij deze rocksong, past de mellotron (bespeeld door Brian Jones) opvallend goed. Dit vind ik wel kenmerkend aan Brian Jones. Hoe veel zijn experimentele invloed op dit album ook weggedrukt wordt, zijn toevoegingen zijn toch belangrijk voor de kwaliteit van het nummer. Dat geld ook bij Street Fighting Man, waar de agressieve muziek en de bijtende stem van Mick Jagger gekruist worden met Jones' snijdende sitar. Stray Cat Blues is mijn absolute favoriet van Beggars Banquet en staat zeker in mijn top 10 van beste Stones-nummers. Wat staat Mick op dat nummer lekker te zingen man. De uitspraak van sommige woorden, zijn krassende stem in het refrein, wat een power. Mooi gevolgd door het gevoelige Factory Girl, waar de jankende viool me soms tranen in mijn ogen brengt. En dan de finale: Salt Of The Earth, waar The Stones alles uit de kast trekken om Beggars Banquet in het geheugen van de luisteraar te grieven. En dat is gelukt.

Beggars Banquet is een zeer constante plaat, waar de nummers niet alleen afzonderlijk heel goed zijn, maar ook het geheel ijzersterk is. Deze plaat behoort zonder twijfel tot de meesterwerken in mijn, nu nog, bescheiden platenverzameling.

Vreemd dat deze LP maar 18 weken in de Engelse hitlijsten stond en niet verder kwam dan de derde plaats. Het is met recht een klassieker al is het, in tegenstelling tot een aantal platen van de concurrentie, ook wel een beetje een product van een bepaalde tijd.

Zelfs vind ik Stray Cat Blues en Facytory Girl fantastisch maar dergelijke songs moeten wel in je straatje passen. Dear Doctor is zelfs wat flauwtjes. Overigens herpakken The Stones zich bijzonder goed na een aantal zwakkere releases.

Prachtige plaat van The Rolling Stones. Onderdeel van de "grote vier" en verveelt nog steeds niet. Je kunt op "Beggars Banquet" duidelijk horen waar de roots van The Stones liggen. Sterke songs doordrenkt van de blues en country. De eerste drie songs zijn meteen raak. Wat een manier om het album te beginnen. De klassieker "Sympathy for the Devil" zal nooit vervelen. De opzwepende ritmes, piano en dan die bezwerende stem van Jagger en die mooie koortjes. "No Expectations" en "Dear Doctor" hebben die heerlijke laidback country feel. Prachtige liedjes, met een vette knipoog in "Dear Doctor". Ook de andere tracks zijn van grote klasse. Nummers als "Parachute Woman", "Jig-Saw Puzzle", "Street Fighting Man" en "Prodigal Son" blijven tijdloze songs. Muzikaal is het uiteraard allemaal dik in orde. "Stray Cat Blues" bevat spetterend bas en gitaarwerk. "Factory Girl" is pure country en afsluiter "Salt of the Eart" bevat zelfs wat gospelelementen (mooi koor). Veelzijdige doch consistente plaat, een ware klassieker.

Langzaamaan begin ik ervan overtuigd te raken dat ook de Stones niet mijn band is. Wat ik verder met onze marathons gemerkt heb, is wanneer ik echt goed ga zitten voor een plaat, dat er automatisch meer waardering komt voor bepaalde platen. Hier gebeurt eigenlijk het omgekeerde. Waar ik Sympathy For The Devil altijd wel geinig vond, merk ik nu dat ik me stoor aan de manier waarop Mick Jagger het ingezongen heeft en de valse, lelijke gitaarsolo. Dan blijven de karakteristieke wuuwuu koortjes over, maar daar ben ik toch al nooit kapot van geweest.

De songs die volgen, zullen me ook niet bijblijven. Er zitten wel mooie elementen in, maar The Rolling Stones mist toch vooral ballen. Iets wat ik wel hoor bij de grote bands van de jaren zeventig (Queen, Deep Purple, Led Zeppelin, Uriah Heep etc.). Op dit album hoor je duidelijk een zekere terugkeer naar de blues waar het mee begonnen is. Ook doordat er verzuimd wordt om echt indrukwekkende liedjes te schrijven. Alleen Stray Cat Blues heeft het in zich. Die sfeer zoek ik, maar vind ik zelden. En daarvoor moet ik me dan ook nog door middelmatigheid als Prodigal Son heen werken. Veel fans zullen het absoluut niet met me eens zijn, maar tegelijkertijd ben ik behoorlijk verbaasd over het gemiddelde dat hierboven staat.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Their Satanic Majesties Request
3. Aftermath
4. The Rolling Stones
5. The Rolling Stones No. 2
6. Out Of Our Heads
7. Between The Buttons
8. Beggars Banquet

Ik vind de gemiddelde score persoonlijk ook wat aan de hoge kant. Niet dat het een slecht album is en in de vorm van Sympathy For The Devil, Jigsaw Puzzle en Street Cat Blues staan er een drietal monsterlijke tracks op, maar voor de rest vind ik het best wel wat voortkabbelen. Helemaal na de iconische opener zijn songs als Dear Doctor en Parachute Woman in mijn oren wat gezapig en duf. Street Fighting Man is daarna gelukkig weer een stuk beter en ook Salt Of The Earth bevalt best wel, maar Prodigal Song vind ik eveneens niets.

Beggars Banquet is prima uit te zitten, maar voor mij te wisselvallig in kwaliteit en muzikaal spektakel om echt heel erg sterk te zijn. Op naar de volgende!

Tussenstand:
1. Their Satanic Majesties Request
2. Beggars Banquet
3. Aftermath
4. Between The Buttons
5. 12x5
6. Out Of Our Heads
7. The Rolling Stones No. 2
8. The Rolling Stones

Dat het na Their Satanic zo niet verder kon, vonden de Stones zelf gelukkig ook. Eén zo'n psychedelisch album was leuk, maar als ze op die weg waren doorgegaan hadden de Stones het niet lang meer gered. Dus werd er weer een producer aangetrokken (Jimmy Miller) en keerden de Stones onder zijn leiding terug naar hun muzikale roots. Het eerste resultaat daarvan was Jumping Jack Flash en het contrast met Their Satanic kon bijna niet groter zijn.
Dat geldt ook voor Beggars Banquet. Rock, blues en country voeren de boventoon op dit album, waarop de Stones zoals we ze vandaag de dag kennen vorm hebben gekregen. Kant A en B openen met twee van de beste nummers die ze ooit hebben opgenomen en de overige nummers doen daar nauwelijks voor onder. Sympathy For The Devil (opener kant A) is het eerste (en misschien wel enige) rocknummer dat gedragen wordt door conga's en piano. En toch slagen ze erin dezelfde kracht en agressie vast te leggen als in een rocknummer met gitaren.
De eerste tonen van Street Fighting Man (opener kant B) geven me nog steeds kippenvel. De kracht en agressie die van dat nummer uitgaan vind ik echt ongekend. En dan te bedenken dat er geen elektrische gitaar aan te pas is gekomen bij het opnemen van dat nummer. No Expectations, waarop de laatste grote bijdrage van Brian Jones aan een Stonesnummer te horen is (de slide gitaar), is één van de mooiste ballads die de Stones ooit opgenomen hebben. De minder bekende nummers van dit album, zoals Dear Doctor en Jigsaw Puzzle heb ik altijd prachtige verhalende nummers gevonden. Opvallend is ook hoe akoestisch dit album is (alleen Parachute Woman en Stray Cat Blues worden gedragen door elektrische gitaren) en hoe het toch de typische kracht, energie en agressie heeft die de Stones kenmerken.
Ik kan er heel lang over doorgaan, maar dit is voor mij één van de beste albums die de Stones ooit hebben uitgebracht en daarmee is het voor mij ook één van de beste albums ooit. Het staat momenteel niet voor niks op 1 in m'n top 10. Voor het eerst vind ik alle nummers op een Stones-album geweldig. Zelfs een nummer dat in eerste instantie een beetje als een tussendoortje klinkt, zoals Factory Girl, ontpopt zich tot een prachtig en gevoelig countrynummer. Hier kan ik niks anders dan 5 sterren aan toekennen.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Aftermath: 4,5*
3. The Rolling Stones: 4*
4. Their Satanic Majesties Request: 4*
5. Out Of Our Heads US: 4*
6. The Rolling Stones Now!: 3,5*
7. 12 X 5: 3,5*
8. The Rolling Stones No. 2: 3*
9. Between The Buttons: 2,5*
10. December's Children (And Everybody's): 2,5*

In het jaar dat The Beatles met hun White Album kwamen, maakten The Rolling Stones deze Beggars Banquet. De Stones hadden nog meer eenheid in de groep, maar het album geeft toch ook een variatie aan stijlen weer. Opener Sympathy for the devil met de sambarock voelt duivels aan. Nadien komen ze met nummers aan die eerder traditioneel aanvoelen. Opvallend die variatie want in tegenstelling tot The Beatles werden hier alle nummers door dezelfde mensen geschreven (buiten Prodigal Son).

Het album voelt toch wat verouderd aan, maar heeft enkele mooie nummers. En ze zorgen voor sterke bluesnummers. Bij de Yardbirds hou ik minder van de meeste van hun bluescovers die wat flauw afsteken als je het origineel hoort, ondanks het extra gitaarwerk. De bluesnummers op dit album komen authentieker over en zijn dan nog eens origineel van The Rolling Stones.

Een mooi album met heerlijke muziek, maar het blaast me als luisteraar niet omver.

Nooit op gestemd op een van mijn favoriet albums?! Ach ja. Hij kwam deze week voor het eerst sinds god mag het weten hoe lang weer eens uit de kast. Verpletterende indruk, opnieuw. Het maakte me duidelijk dat dit album mij als ca. 18 jarige, ca. 10 jaar na de release, blootstelde aan heel veel stijlen, zonder dat ik mij dat toen echt realiseerde. De wijsheid van de grijze haren zal ik maar zeggen. Ook in 2021 is er nog niets van die indruk afgesleten, merkte ik. Alle 10 de songs laten een band horen die enorme stappen zette en soms nog veel beter kon, maar als heel album? Dat zou wel eens heel lastig kunnen zijn.

Op 6 december 1968 verscheen het revanche album van de Rolling Stones, “BEGGARS BANQUET”. Voorganger “THEIR SATANIC MAJESTIES REQUEST” was een goedbedoelde poging om een eigen “SGT. PEPPER” te maken, maar de Stones zijn het beste als ze dicht bij zichzelf blijven. Overigens vind ik het genoemde album prettig te beluisteren, maar niet iedereen deelt die mening. In de voorzomer van 1968 scoorden ze een grote internationale hit met het geweldige “JUMPIN’ JACK FLASH” en eigenlijk was dat het bewijs dat het vijftal nog steeds in staat was nummers te componeren en op te nemen die een typische Stones sound hebben.

Met producer Jimmy Miller werkten ze vanaf maart 1968 aan de nummers die op het album zouden komen te staan. Mick Jagger als leadzanger en op de harmonica, Keith Richards op gitaar en zang, Brian Jones op onder andere gitaar, harmonica, sitar en mellotron, Bill Wyman op bas en natuurlijk drummer Charlie Watts. Ze kregen ondersteuning van een aantal gastmusici, waaronder Nicky Hopkins (piano) en Dave Mason op de shehnai, een Indiaas blaasinstrument.

In bijna 40 minuten en met tien tracks heeft het album een voor die tijd klassieke speelduur en het is ook uitgegroeid tot één van de klassieke albums van de Rolling Stones, “BEGGARS BANQUET”. “SYMPATHY FOR THE DEVIL” trapt het album af. Deze klassieke Stones song is tevens het langste nummer van het album. Een track die in verschillende uitvoeringen uitgeprobeerd is alvorens deze een definitieve vorm kreeg. Heerlijke zang, gitaarwerk dat door merg en been gaat en het hypnotiserende ritme, dat leidend is in het hele nummer. “NO EXPECTATIONS” is het eerste rustpunt. Een bluesy ballad met smaakvol slide gitaarspel van Jones, wat mij betreft één van de mooiste ballads van de band. Country en blues ontmoeten elkaar in ”DEAR DOCTOR”, mondharmonica, minimale begeleiding, samenzang, een nummer dat bij een kampvuur niet zou misstaan. De Stones op hun best! “PARACHUTE WOMAN” voert de band weer terug naar de eerste helft van de jaren zestig. Blues voert de boventoon en in nog geen twee en een halve minuut weten ze de boodschap over te brengen. Een track waar je heerlijk op kunt mee wiegen. Iets meer dan zes minuten klokt “JIG-SAW PUZZLE”, de zang klinkt eerst niet echt als Jagger, maar weet mij wel te pakken. De slide gitaar wordt bespeelt door Keith Richards en Nicky Hopkins is te horen op de piano. Het is wat mij betreft een typische Stones song, blues invloeden vermengd met pop en dat allemaal perfect uitgewerkt.

“STREET FIGHTING MAN” was de single van het album, controversieel vanwege de tekst waarin de band lijkt op te roepen tot een niet straat protest. In 1968 waren er ook meerdere demonstraties in de wereld, anti Vietnamoorlog, studentenprotesten, de wereld was onrustig en met dit nummer gaven de heren een muzikaal geluid aan die protesten. Een klassieke Stones track! “PRODIGAL SON” is het enige nummer dat niet door Mick Jagger en Keith Richards geschreven is. De Amerikaanse blues zanger en gitarist Robert Wilkins schreef het en de Stones maken er een prachtige akoestische track van. “STRAY CAT BLUES” is een qua ritme iets afwijkend nummer, het hi-hat spel van Watts is prominent, Hopkins is in vorm op de piano en subtiel heeft de mellotron ook een rol op het nummer, dat blues met pop laat samensmelten. De zang van Jagger is het andere dat ook wat afwijkend is, het is een meer pratende manier van zingen dat hij in grote delen laat horen. Net iets meer dan twee minuten duurt “FACTORY GIRL”, akoestische gitaar, de fiddle, viool, mandoline en een percussie instrument geven het nummer een soort folky sfeer. Richards zingt het eerste deel van “SALT OF THE EARTH” lead, Jagger neemt het over en het nummer ontwikkelt zich tot een grootse track. Koorzang, geweldige melodielijn en gitaarspel, een fantastisch nummer.

“BEGGARS BANQUET” is één van de topalbums van de uit Londen afkomstige rockband. Met een perfecte afwisseling in tempo, stijl en sfeer weten ze de aandacht met gemak vast te houden. Het lijkt erop dat de heren dit jaar met een nieuw album gaan komen, vermoedelijk allemaal nieuwe songs. Tot die tijd heeft het oeuvre van de Rolling Stones genoeg schijfjes die je kunt draaien en deze hoort wat mij betreft bij de toppers uit dat enorme oeuvre!

De Rolling Stones, een legendarische Britse rockband die ontstond in de vroege jaren '60, worden beschouwd als een van de meest invloedrijke en iconische rockgroepen aller tijden. Hun muziek, gekenmerkt door een rauwe energie en bluesinvloeden, heeft generaties lang de tand des tijds doorstaan. De band, met Mick Jagger als flamboyante frontman en Keith Richards als meesterlijke gitarist, heeft een repertoire opgebouwd dat zowel commercieel succesvol als cultureel relevant is.

Het album Beggars Banquet, uitgebracht in 1968, markeert een cruciaal keerpunt in de carrière van de Rolling Stones. Met dit album keerden ze terug naar hun bluesroots, terwijl ze ook experimenteerden met verschillende muzikale stijlen en diepgaande, soms controversiële teksten.

Het opzwepende Sympathy for the Devil opent met een hypnotiserende percussie en een meeslepende piano. Mick Jagger belichaamt de duivel als verteller, wat een rafelige, onheilspellende en toch fascinerende toon zet. De onheilspellende referenties aan historische tragedies zoals de kruising van Jezus en de Russische Revolutie zijn diepgaand en symbolisch, waardoor de luisteraar wordt gedwongen na te denken over de aard van het kwaad. Het herhaalde refrein “Pleased to meet you, hope you guess my name” benadrukt als meezinger de misleidende charme van het kwaad. (8,5)

No Expectations is een ingetogen en melancholisch nummer dat doordrenkt is met emotie. De slide-gitaar van Brian Jones geeft het nummer een dromerige, weemoedige sfeer. De teksten, die gaan over verlies en teleurstelling, resoneren diep. Zinnen als "I've got no expectations" en "Your heart is like a diamond" spreken van een pijnlijke acceptatie van een gebroken relatie. Een gevoelig nummer. (7)

Vervolgens Dear Doctor. Dit 'country' nummer doordrenkt met humor en een vleugje satire, vertelt het verhaal van een man die op de dag van zijn huwelijk verlamd is door angst en verdriet. De ontdekking dat zijn verloofde er met zijn neef vandoor is, brengt echter onverwachte opluchting. De rauwe emotie en de ironische wending maken dit een memorabel en uniek nummer in hun catalogus. Een track met een bite, maar niet echt mijn ding (6,5)

Parachute Woman is doorspekt met seksuele metaforen en belichaamt een rafelige, bluesy sfeer. De fysieke verlangens en avontuurlijke escapades van de protagonist worden op een ongepolijste en directe manier gepresenteerd. Het nummer vangt de vluchtige aard van begeerte en vrijheid, typisch voor de stijl van de Stones. (7)

Jigsaw Puzzle is een energieke en uitbundige track en schildert een levendig beeld van een chaotische wereld vol kleurrijke personages. De metafoor van de puzzel weerspiegelt de complexe en soms verwarrende zoektocht naar betekenis in het leven. De teksten, rijk aan beelden en ironie, bieden een kritische blik op maatschappelijke hypocrisie en persoonlijke dualiteiten. Ook dit is een lekker rafelig nummer. (7,5)

Street Fighting Man is een rauw en dynamisch protestnummer dat de politieke en sociale onrust van de jaren '60 perfect vastlegt. Het roept op tot actie en verzet tegen onrecht, geïnspireerd door wereldwijde protesten. De krachtige boodschap en de energieke uitvoering werken aanstekelijk en maken het een blijvende klassieker. (8,5)

Prodigal Son :
Deze cover van Reverend Robert Wilkins' nummer vertelt het bijbelse verhaal van de verloren zoon. Het thema van berouw en verlossing wordt op een oprechte en traditionele bluesmanier gebracht, wat de spirituele diepgang van het nummer benadrukt. Het nummer biedt een teveel aan Country en valt daardoor een eindje buiten mijn comfortzone (6,5)

Daarna Stray Cat Blues. Dit controversiële en uitbundige nummer beschrijft een taboedoorbrekende seksuele ontmoeting. De provocerende teksten en rauwe toon roepen sterke reacties op en verkennen de grenzen van moraliteit en artistieke expressie. (7,5)

Factory Girl is een folky, eenvoudig nummer dat de dagelijkse realiteit van de arbeidersklasse schildert. De ongepolijste beschrijvingen en de empathische en wat bitse toon maken het een eerbetoon aan de gewone mensen en hun dagelijkse strijd. (7)

Het slotnummer Salt of the Earth is ingetogen een ode aan de arbeidersklasse, met een spirituele ondertoon. De bijbelse referenties, de inzet van een gospelkoor en de oprechte boodschap van waardering en erkenning maken het een krachtige afsluiter van een monumentaal album. (7,5)

Beggars Banquet blijft een tijdloos album dat de veelzijdigheid en het artistieke lef van de Rolling Stones illustreert. Het album biedt een prettige en veelzijdige luisterervaring die zowel muzikaal als lyrisch blijft boeien.

Waardering: 7,4
Eerswe verschenen op www.jorro-muziekkeuze.nl