Bonnie Raitt - Give It Up (1972)

Deze plaat is waarschijnlijk nooit in Belgie verschenen.
Ik mis hier duidelijk Evanshewson 's commentaar .
Een collectors item van de bovenste plank dus !

Dit is de pure Bonnie Raitt die wij op deze plaat kunnen horen. Jazz , blues en country invloeden op een integere en pakkende wijze gebracht door een groot en toen nog niet door de massa opgemerkte , 'rauwe' zangeres. Een prachtplaat !

Op dit tweede album van Bonnie Raitt klinkt meer variatie dan op het eerste. Het begint als met een sterke dixieland opener, en dan bedoel ik dixie zoals het in de zuidelijke staten van Amerika klinkt. Prima cover van Barbara George R&B hit I Know. Love Me Like A man (een nummer dat ze nog steeds live speelt en gelukkig maar) is een lekkere zompige blues. Maar het mooiste nummer vind ik toch wel Love Has No Pride.
Een prachtplaat inderdaad zoals George al opmerkte. Goed afwisselend in muziekstijlen en met een prima stem, losjes uit de pols (of uit de keel zo u wilt ) gezongen.

Prachtige plaat dit. Was eigenlijk helemaal niet zo'n Bonnie Raitt fan (mede ook omdat ik eigenlijk weinig van d'r kende) maar door 't duet met john Lee Hooker toch wel geïnteresseerd geraakt. Toen ik Room Eleven live "Love me Like a Man" hoorde coveren, wist ik dat ik toch wat aan het missen was. Op de bonnefooi het album aangeschaft en ik ben om! Uiteraard is "love me like a man" één van mijn favorieten, maar "Give it up or let me go" en "i know" zijn ook érg lekker.

Wat mij in het bijzonder opvalt aan deze plaat is het gemak waarmee een jonge Raitt lijkt te zingen. érg relaxed! 4* voor mij dus!

Bonnie Raitt is nu wat in de vergetelheid geraakt, jammer. Hier weet ze op treffende wijze de jaren '40 blues, jazz en country in een moderner kleedje te steken en het album dat destijds niet hip was heeft ondanks of misschien dankzij de retrosfeer heel goed de tand des tijds doorstaan. De zang van Bonnie Raitt is trefzeker en puur en bewijst de klasse van deze dame.

Ze begon gelijk al goed met drie gave albums op rij, waarvan deze me het meeste bekoort. Sweet Forgiveness (1977) en haar allerlaatste vind ik ook lekker kort en bondig. Fijne muzikante.

Perfecte plaat en ik pik 'm er even uit omdat hij naar mijn mening zo kenmerkend is voor de sfeer en stijl van het begin van de jaren '70. Na een korte maar zeer krachtige flower power in 1968 met LSD als middel tot revolutie en een tendens in de pop/rock om geheel nieuwe richtingen in te slaan, resulterend in psychedelische, experimentele en kunstzinige muziek, zien we eind jaren '60 al een romantische omslag: niemand gelooft nog in revolutie en men isoleert zich van de maatschappij door zich terug te trekken op het platteland in communes waar men een simpel maar puur leven nastreeft in eenheid met de natuur, met God, met de medemens en met zichzelf. In plaats van progressief en vernieuwend te willen zijn grijpt de rock nostalgisch terug naar de 'eerlijke' oervormen van blues en country. Dit topalbum van Bonnie Raitt is zo'n album dat die tijd volmaakt weerspiegelt: de muziek is een mix van blues, country en rock en er staan alleen maar prachtnummers op. In feite is 1972 rijkelijk laat voor die stijl (onder meer The Byrds en The Rolling Stones keerden al in 1968 terug naar de blues en country en in 1972 zou alweer een nieuwe art rock ontstaan met onder meer David Bowie en Roxy Music), maar misschien is het daarom zo'n perfect album geworden: Bonnie Raitt hoefde het genre niet meer uit te vinden maar kon het nog net op tijd perfectioneren zonder achterhaald te klinken.

M'n favorieten zijn 'Love me like a man', een van de stoerste nummers dat ik ken, en 'Love has no pride', een van de mooiste ballades die ik ken.

In Raitt's uitvoering klinkt het volkomen tijdloos, het origineel van Eric Kaz boeide me nog geen minuut ..........

In retrospect is dit album van Bonnie Raitt voor mij misschien wel haar allerbeste. Niet alleen werkt de diversiteit aan stijlen hier zeer goed uit (blues, folk, rhythm and blues en een snuifje West Coast rock). Het laat zich voor mij beluisteren als een uitgebalanceerd album vol goede eigen liedjes plus mooie covers. En dan die heerlijke musici. Wat een spelplezier. Freebo op fretloze bas verdient speciale vermelding (zonder al die andere uitstekende musici tekort te willen doen). Mijn favoriete liedje op dit album is trouwens Love Me Like a Man van Chris Smither, met als goede tweede Love Has No Pride van Eric Kaz.

Als huiswerk moet ik meer van Bonnie Raitt gaan luisteren. Mede omdat zij het grote voorbeeld is van Susan Tedeschi en ook omdat ik het gewoon leuk vind om weer eens wat nieuwe artiesten te ontdekken. Zit ik dan goed bij deze plaat, om mee te beginnen?

Dit is in ieder geval de ideale instapper en één van haar beste albums.

Zoals jij het hier beschrijft, daar ben ik naar op zoek. Welke andere platen kun je aanbevelen, die op deze manier totstand zijn gekomen?

Ik ben niet zo thuis in dit genre, Mssr Renard, maar de meest bekende artiesten die als eersten die omslag hebben gemaakt zijn denk ik Bob Dylan, The Band, The Byrds, Buffalo Springfield, Neil Young, Gram Parsons, Creedence Clearwater Revival, Janis Joplin, Dr. John, etc. Veel artiesten volgden de trend zoals The Rolling Stones (vanaf Rolling Stones - Beggars Banquet (1968) - MusicMeter.nl) en The Doors en velen begonnen iets later meteen in dit genre zoals The Eagles, Little Feat en Bonnie Raitt. Als ik een paar favoriete albums van mij moet noemen dan beveel ik deze aan:

Little Feat - Sailin' Shoes (1972) - MusicMeter.nl
Neil Young - Tonight's the Night (1975) - MusicMeter.nl
Gram Parsons & The Flying Burrito Brothers - Sleepless Nights (1976) - MusicMeter.nl

Dat laatste album is vloeken in de kerk van de Gram Parsons-fans: het album bestaat louter uit covers en velen vinden 'm cheezy maar ik vind het de ideale sentimentele album om liefdesverdriet mee te verdrinken. Z'n twee 'echte' solo-albums zijn overigens ook sterk.

Nu ik zo de laatste tijd haar hele oeuvre zo een beetje langzaamaan op mij laat inwerken, begint mij steeds duidelijker te worden, dat zij echt een geweldige en veelzijdige artieste is. Deze plaat, en sowieso haar oudste werk, steekt wel boven de rest uit. Ik heb alleen haar nieuwere werk (post-1990) nog niet echt geprobeerd.

de opvolger van haar wat wisselvallige gelijknamige debuut is een voltreffer. door een betere songkeuze maar vooral ook een betere productie klinkt deze een stuk volwassener dan het debuut.

de blues roots sound van het debuut is wat minder prominent aanwezig en maakt plaats voor een wat gevarieerder geluid (blues/folk/rock/r&b). een aantal prachtige ballads met het door haarzelf geschreven "Nothing Seems to Matter", "If You Gotta Make a Fool of Somebody" (Rudy Clarke), het folky "Too Long at the Fair" en de sterke afsluiter "Love Has No Pride" van singer/songwriter Eric Kaz.

op het intro van de up-tempo opener "Give It Up" eveneens een Bonnie Raitt original geeft zij meteen haar visitekaartje af met het geweldige slide gitaar spel. verder sterke covers van de onvolprezen Chris Smither de fraaie blues van "Love Me Like a Man" en een lekkere up-tempo uitvoering van "Under the Falling Sky" (Jackson Browne).

haar derde eigen nummer op dit album "You Told Me Baby" beklijft iets minder, maar het album als geheel reken ik tot 1 van haar beste. Top 5 materiaal binnen haar indrukwekkende oeuvre.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich behalve oude bekende Freebo (fretless bass, tuba) o.a. leden van de Paul Butterfield Blues Band, de Edison Electric Band, de Fabulous Rhinestones en John Hall en Wells Kelly, beide lid van de destijds net opgerichte band Orleans. ook de Engelse bassist Dave Holland bekend van zijn werk in de 60's met Miles Davis speelde mee op deze klassieker.

Album werd geproduceerd door Michael Cuscuna
Recorded June, 1972 at Bearsville Recording Studios, Bearsville, New York

om dit album in de tijdgeest van de begin 70's te plaatsen "This album is dedicated to the people of North Vietnam and the loving memory of a dear friend, Fred McDowell"