The Stripes - The Stripes (1980)

Op reis door new wave van 1980 staan er op mijn afspeellijsten nogal wat artiesten die ik slechts van naam kende. En zelfs dat was bij The Stripes te veel; ben de naam vast in een artikel tegengekomen en heb zonder te checken een nummer van hun titelloze album op zo'n lijst gezet.

Lang leve streaming, dé manier om onbekende muziek te ontsluiten! Nietsvermoedend speelde ik de plaat af en oordeelde dat de zangeres een prima stem heeft en dat de muzikanten hun mannetje staan. Frisse gitaarwave ondersteunt aangename popliedjes. Het doet soms aan het vroege Blondie denken. Door het Britse accent van de zangeres en een posh-Engels sprekende man in twee nummers nam ik aan dat dit Engels was.
Pas na tweemaal afspelen ontdek ik dat dit Duits is en dat de zangeres naar de naam Nena Kerner luistert. Dé Nena, zo blijkt. Nooit geweten dat zij haar eerste plaat met The Stripes maakte! En wat een lekker plaatje is dit dus!

Ze kwamen uit Hagen in het Ruhrgebied en op de hoes dragen ze conform de bandnaam strepen: zij verticaal op haar broek, de mannen horizontaal-Bretonsgestreepte shirts. Opgenomen in Duitsland met de Duitse producer Andy Kirnberger. Single- of albumsucces was er niet, wat me gezien de kwaliteit verbaast.
Het album komt wat aarzelend op gang met Strangers, dat echter dankzij melodieën, energie en koortje tot een heerlijk gitaarliedje uitgroeit, waarna Tell Me Your Name nog meer powerpop bevat. De ritmesectie van bassist Frank Röhler en drummer Rolf Brendel staat garant voor strakke ondersteuning.

En zo gaat het door met lekkere melodietjes, ingebed in pittige gitaarliedjes met de expressieve stem van Kerner als kers op de taart. In Don't You Think I'm a Lady klinkt popreggae met dankzij een gastmuzikant voor het eerst op dit album toetsen én een bekakt-Engels sprekende man. Op het strak gedrumde Leaving the Suburbs meer klavieren met een tekst over de trek naar de grote stad. Met I'm Not wordt kant 1 fel afgesloten, heerlijke powerpop met bijtend gitaartje van Rainer Kitzmann. Het nummer wordt op een aparte manier weggedraaid: leuk!

Meer gekruide gitaarwave in Tres Chichi met daarna een volgende buitencategorie: You Must Be Good for Something heeft iets van jaren '70 glamrock in het jasje van 1980. In het pittige On the Telephone nogmaals de spreekstem van technicus Nigel Jobson.
Rock 'n' roll in Weekend Love, het klassieke r&b-Bo Diddleyritme klinkt in Kicks in Berlin. 01:59 duurt inderdaad zo lang en biedt meer powerpop-rock 'n' roll in wavejasje en Radio in Stereo is een ode aan dat medium; heeft weg van Blondies I'm Gonna Love You Too.

Sinds 2004 op cd verkrijgbaar, waarbij drie nummers werden toegevoegd die destijds slechts op single verschenen. Daarvan doet Lose Control nog het meest aan de Nena uit haar hitjaren denken. Maar omdat ze geheel Engelstalig zingt, is dat vooral een constatering achteraf.
Niet alleen interessant voor fans van Nena, maar aanbevolen voor liefhebbers van powerpop én gitaarwave. Dankzij de jaren '60-invloeden zijn er overeenkomsten met Blondie, in het bijzonder hun eerste drie albums.
Succes bleef uit. Nena verliet de groep en ging naar Berlijn, waar haar een grootse carrière wachtte.

Wat kwam er in oktober 1980 bizar veel kwaliteitswave uit... Mijn vorige station was Remain in Light van Talking Heads en nu gaat het terug naar Londen. Omdat ik Beat Crazy van de Joe Jackson Band al besprak, kom ik uit bij The Damned en The Black Album.

Dat Nena eerder had gezongen in een bandje dat The Stripes heette, dat wist ik. Maar verder dan dat feitje ben ik nooit gekomen, eigenlijk. Ik vroeg me na het lezen van je stukje nog af of Nena (de band dus) een soort intergrale voortzetting van The Stripes zou zijn qua bandbezetting, maar dat is maar zeer ten dele het geval, zo blijkt. Alleen Stripes-drummer Rolf Brendel volgde de zangeres in de band die onder haar naam veel succesvoller zou zijn.

Ik zie dat er enkele clipjes op YouTube staan. Nena (de zangeres dus) is hier een nog jongere en derhalve schattige verschijning. Muzikaal klinkt het leuk binnen het genre, maar allesbehalve overdonderend. Niet imponerend genoeg in elk geval om het verder te checken. Ik ben het wel met je eens dat de jaren 1980 en 1981 enorm veel kwaliteitswave hebben opgeleverd.