The Rolling Stones - Some Girls (1978)

ze hebben geen hekel aan country maar Far away eyes is echt wel een parodie, ik bedoel, luister nou eens goed naar de teks, ongeloofelijk melig!!

Album is weer een goede vd Stones, hoewel het zeker niet tot mijn favorieten behoort, daarvoor is het net allemaal te veel aanleunend op de toendertijds trends als disco en punk.

Miss you is een leuke single, maar nergens fantastisch. Respectable vind ik drie keer niks en ook lies is zie ons eens met de mode meegaan.

Geef mij dan maar de motowncover Just my imagination, waar ze weer een echt Stones nr van hebben gemaakt (als je het origineel hoort herken je het bijna niet terug), klonk ook zeer mooi tijdens de '81/82 tour (luister maar eens naar de Hamptonversie).

Shattered is een lekkere meezinger en een soort van rapnr avant la lettre, Before they make me run is een Keith classic, maar vooral Beast of Burden vind ik erg goed. Gekke aan dit nr is, dat iedereen het wel kent, terwijl het nooit een single is geweest!

Dit album werd tijdens de '78 tour zo goed als compleet live gespeeld, dat waren nog eens tijden, nu mag je blij zijn wanneer ze drie of vier nr's vh nieuwe album doen, zucht!

Als er een album van de Stones is dat in aanmerking komt voor de vreselijke term overschat dan vind ik het Some Girls.

Er zijn maar vier nummers die boven de middelmatigheid uitstijgen nl. Far Away Eyes, Respectable, Beast of Burden en Shattered, vreemd genoeg allemaal nummers van de B-kant.

Kant A is totaal oninteressant met als absolute dieptepunt het vreselijke Miss You. Gelukkig bewezen ze met Dance en Emotional Rescue dat ze wel goede disconummers konden maken.

Some Girls wordt vaak genoemd als het beste album sinds Exile on Main Street, maar Goats Head Soup en It's Only Rock 'n' Roll blazen deze met gemak omver.

Shattered, When the Whip comes down en Some Girls zijn wat mij betreft de prijsnummers op deze plaat, met 'n eervolle vermelding voor Before they make me run.

Had ik hier 2* staan? Ik kan me niet eens herinneren dat ik dit album ooit gedraaid heb. Dan moet de lp uit de collectie van mijn pa komen.

In ieder geval vind ik Some Girls dan weer heel behoorlijk. De funk en reggea is dan blijkbaar inderdaad eenmalig en dat is alvast positief. Miss You herken ik dan weer wel. Geinig nummer hoor. Ik mag het soms wel graag horen, maar het zal nooit een favoriet worden. Verder hoor ik eindelijk weer eens wat no-nonsens hardrock en houd ik mijn hart vast op Far Away Eyes. Eindelijk eens country dat niet vervelend is. Ik zat zelfs te denken aan 3,5* totdat Keith Richards begon te zingen op Before They Make Me Run. Toepasselijke titel, dat wel. Beast Of Burden is het ook niet voor mij, maar Shattered is best leuk. Vergeleken met de rest van de discografie van de Stones is dit een verrassend goed album. Ik denk alleen niet dat ik het ooit nog zal opzetten.



Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Between The Buttons
10. Exile On Main St.
11. Goat Head Soup
12. Beggars Banquet
13. It's Only Rock n Roll
14. Let It Bleed
15. Black And Blue

Ik vroeg me al af wanneer ik Miss You zou horen, aangezien dit nummer toch wat meer richting de funktijd zou moeten gaan. Ik kende de titel niet, alleen het melodietje en ik wist dat het van de Stones was. Enfin: lekker nummer, fijn om het weer te horen. Als nummer alleen al beter dan het hele voorgaande album. Verder wordt er ook flink gerockt. When The Whip Comes Down is helemaal een stevige track. Some Girls laat me flink glimlachen door de politiek incorrecte tekst. Shattered heeft ook een lekkere vibe.

Verder ben ik wel van mening dat Richards echt zijn mond moet houden en dat Beast Of Burden in Bette Midler versie echt beter is. Over Far Away Eyes ben ik ook nog niet uit. Desalniettemin een vermakelijk album dat de matige voorganger met gemak doet vergeten.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. It's Only Rock N Roll
7. Some Girls
8. Aftermath
9. Exile On Main St.
10. Between The Buttons
11. 12x5
12. Out Of Our Heads
13. The Rolling Stones No. 2
14. The Rolling Stones
15. Black And Blue

Wederom een album waar ik een lange geschiedenis mee heb, maar Some Girls doet mij wat minder dan haar voorganger. Ik vind het wel een goed album, maar het weet me minder te raken dan haar voorganger.
Behalve disconummer Miss You, countrynummer Far Away Eyes en soulcover Imagination staan er vooral stevige rocknummers op deze plaat. En misschien zit hem daar wel het probleem in voor mij. Ik moet denken aan een uitspraak van Keith: "rock vind ik niet interessant, het gaat mij om de roll". Op deze plaat staat mij te veel rock en te weinig roll. Nummers als Respectable en When The Whip Comes Down, heel leuk allemaal maar het swingt niet, het mist de roll. De Stones in topvorm swingen. Daar begin je bijna automatisch op te bewegen. Zoals Beast Of Burden en Shattered, de twee prijsnummers van Some Girls.
Al met al alsnog een prima plaat, want er staan zeker geen slechte nummers op. Wel één die voor mij net dat beetje extra mist om er echt een topplaat van te maken.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Out Of Our Heads US: 4*
10. Some Girls: 3,5*
11. The Rolling Stones Now!: 3,5*
12. 12 X 5: 3,5*
13. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
14. Goats Head Soup: 3*
15. The Rolling Stones No. 2: 3*
16. Between The Buttons: 2,5*
17. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Some Girls was de eerste plaat van the Stones die ik hoorde als 12 jarig jochie. Het maakte gelijk indruk, deze lekkere rock 'n roll plaat. Ze spelen op Some Girls lekker strak met vleugjes funk en country tussen de rock 'n roll door en dat klinkt erg fijn allemaal. Ook staan er flink wat goede songs op. Allereerst mijn favoriet: Miss You is funky en swingend. Mick zingt geweldig samen met Lisa Fischer. En wat te denken van de fantastische bas? When the Whips Comes Down is een fijne song, net als de cover Just My Imagination. Dan het zeikerige Faraway Eyes: wat een nummer. Eéntje zoals alleen Jagger ze kan zingen. Gevolgd door het goede Respectable en verderop ook nog het singletje Beast of Burden en de prima slotsong Shattered. Fijne plaat van the Stones.

Ik ben langzaamaan eens wat meer van The Rolling Stones aan het ontdekken en ga eigenlijk vooral af op de platen waar een aantal nummers op staan die ik echt goed vind. Dankzij Beast of Burden en vooral Miss You kwam ik bij Some Girls terecht en eerlijk gezegd: het is een rommeltje, maar wel een goed rommeltje. Een album dat langs de ene kant de populariteit van de groep weer aanzwengelde, maar dat dankzij zinnen zoals "Black Girls just want to get fucked all night/I just don't have that much jam" in het titelnummer ook weer op de nodige controverse kon rekenen. Het probleem zit hem echter vooral in het gevoel dat dit niet echt als een volledig album aanvoelt, daarvoor zijn er teveel vreemde eenden in de bijt. Far Away Eyes bijvoorbeeld is een vette knipoog naar country, maar staat wat geforceerd tussen Lies en Respectable. Op zich wel een fijn nummer hoor, maar het is het nummer waar ik de minste klik mee heb en als ik dan helemaal eerlijk ben, dan telt dat eigenlijk voor het merendeel van de plaat. Best allemaal wel vermakelijke songs maar met Beast of Burden en Miss You heb je de echte hoogtepunten wel gehad en oogt de rest nogal inwisselbaar. Hoewel, When the Whip Comes Down heeft ook nog wel de potentie om een persoonlijke favoriet in het brede oeuvre te worden. Op naar de volgende! Ik heb alleszins nog veel te ontdekken. De echt grote platen zoals Exile en Banquet ga ik alvast nog even links laten liggen, daar vond ik vroeger niet veel aan.

Fijne rock plaat van de stones.
rockt lekker weg vooral miss you.
blijft een gaaf nummer met funk en disco.
elementen er in verwerkt en some girls klinkt ook wel.
Respectable een mix van rock en rock n roll .
cijfer 8.2

Voor mij een beetje een Coming Of Age album.
Kleine Paddy die zich inmiddels al behoorlijk groot voelde mocht voor het eerst helemaal alleen naar de grote stad: Rotterdam.
Dit album gekocht en een strip van de Freak Brothers - nee ik gebruikte nog geen drugs, ik moest me eerst nog even een paar jaartjes inlezen.
Wel rookte ik stiekem en toen ik met een koptelefoon op aan de luister-counter stond bietste mijn buurman bij mij een Camel om zijn jointje te bouwen. Het aangeboden trekje sloeg ik beleefd af.

'78, een opmerkelijke tijd was dat. De laatste gekke hippies die in het zuiderpark sliepen pakte hun rugzakken (drugszakken grapte mijn vader) zo langzamerhand weer in om vervolgens of yup te worden, of al te ver heen waren en ten onder te gaan aan desillusie gepaard met psychedelica, uppers en downers.
De punkers namen de boel over in een korte, hevige golf, totdat bijvoorbeeld de Dolly Dots ook in lerenjasjes en petticoats gingen lopen en die beweging ook langzaam doodbloedde.

Dus,1978 Rolling Stones (die toen al door sommigen Strolling Bones werden genoemd) kwamen uit met Some Girls. Ze probeerde weer aansluiting te vinden met de tijdsgeest en dat was ze deels ook gelukt en naar mijn mening voor de laatste keer maar wel beter dan hun drie voorgaande albums.
Met disco-blues, satirische country, rock, punky en ballad. Allemaal met typische Stones sound maar nogmaals goed passend in de tijd van toen. Een reggae song had er nog wel bij gepast nu ik er over nadenk.

Naar mijn mening hun laatste echte goede album al valt er ook wel wat voor Tattoo You, al blijken dat allemaal oudere nummers te zijn die ze nog niet hadden uitgebracht.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Rolling Stones - Some Girls (1978) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Rolling Stones - Some Girls (1978)
Het rijtje met favoriete Rolling Stones albums bevat meestal albums uit de late jaren 60 en vroege jaren 70, maar ik heb persoonlijk nog altijd een enorm zwak voor het in 1978 verschenen Some Girls

Toen de punkgolf Europa overspoelde leek het gedaan met de grote rockbands uit het verleden, die onder de met uitsterven bedreigde dinosaurussen werden geschaard. The Rolling Stones verkeerden sowieso al niet in goeden doen na een aantal zwakke albums en het vertrek van gitarist Mick Taylor, maar met Some Girls stond de band weer op. Het album bevatte een geslaagde flirt met disco (Miss You), maar liet toch vooral het rauwe rockgeluid uit de gloriejaren van de band horen. Op Some Girls klinkt de band gedreven en grossiert het in memorabele songs, wat na dit album helaas niet al te vaak meer zou gebeuren. Some Girls is misschien geen erkende Stones klassieker, maar het is absoluut een van hun beste albums.

Ik zat nog op de kleuterschool toen de strijd tussen The Beatles en The Stones haar hoogtepunt bereikte, maar toen ik een paar jaar later geïnteresseerd raakte in popmuziek, had ik veel meer met de muziek van The Beatles dan met die van The Rolling Stones. Toen ik zo ongeveer alles van The Beatles in huis had gehaald, kwam er één album van The Rolling Stones bij. Het was het in 1978 verschenen Some Girls, dat ik vooral vanwege de bijzondere hoes met draaischijf had gekocht.

Ik heb de schade later aardig ingehaald en als ik nu mijn favoriete Rolling Stones album zou moeten kiezen zou ik twijfelen tussen Beggars Banquet, Let It Bleed, het live-album Get Yer Ya-Ya's Out!, Sticky Fingers en Exile On Main Street, maar ik heb ook altijd een zwak gehouden voor de twee albums die ik als eerste kocht. Dat was naast Some Girls ook het in 1981 verschenen Tattoo You, dat objectief beschouwd het laatste echt goede Rolling Stones album is en zeker het laatst echt goede studioalbum met eigen songs. Ik heb echter een groter zwak voor Some Girls, dat ik echt niet veel minder vind dan het eerder genoemde rijtje met klassiekers van de band.

Some Girls is een album dat in de tijd moet worden geplaatst. Het is het eerste Rolling Stones studioalbum dat verscheen nadat de punk zijn intrede had gedaan in het Verenigd Koninkrijk. Het is bovendien een album dat volgt op een aantal wat mindere albums van de band en op het vertrek van Mick Taylor. Vergeleken met deze albums klinkt Some Girls een stuk energieker en laat de band bovendien een geluid horen dat dichter bij dat van de genoemde topalbums ligt.

Some Girls bevat met Miss You en Beast Of Burden twee geweldige singles, terwijl de derde single Respectable laat horen dat ook The Rolling Stones nog ruwe muziek zonder opsmuk konden maken. Miss You bevatte een vleugje disco en met Far Away Eyes bevatte het album ook nog een countryrock track, maar de nadruk lag op Some Girls weer op de ruwe rocksongs met hier en daar wat bluesy accenten.

Keith Richards en Ron Wood, die voor het eerst als volwaardig lid van de band is te horen, tekenen voor lekker rauw gitaargeluid, Bill Wyman en Charlie Watts spelen solide en Mick Jagger is goed bij stem. Het in Parijs opgenomen album werd degelijk geproduceerd door Mick Jagger en Keith Richards en het is een album dat 45 jaar na de release nog opvallend fris klinkt.

Net als zoveel andere grote rockbands uit de jaren 60 en vroege jaren 70 werden The Rolling Stones als belegen popsterren afgeschreven toen de punkgolf Engeland bereikte, maar met Some Girls leefde de Britse band juist weer op na een aantal magere jaren. De band zou de goede vorm nog één album (Tattoo You) vast weten te houden, maar bereikte hierna nooit meer het niveau van Some Girls.

Ik heb het album voor deze recensie de afgelopen week weer een aantal keren beluisterd en was direct weer onder de indruk van de songs op het album. In de geschiedenisboeken volgt Some Girls op eerbiedige afstand van de erkende klassiekers van The Rolling Stones, maar objectief beschouwd vind ik het verschil niet zo groot. Op Some Girls is de Britse band uitstekend op dreef en beschikt het nog in ruime mate over de vaardigheid om memorabele songs te schrijven.

Het zijn songs die ik als tiener geweldig vond en dat is nog steeds zo, al hebben de wat seksistische teksten de tand des tijds wat minder goed doorstaan. En die inmiddels wat versleten platenhoes met draaischijf, die nog steeds werkt, blijft absoluut een van de meest bijzondere hoezen die ik voorbij heb zien komen. Erwin Zijleman