menu

The Rolling Stones - Some Girls (1978)

mijn stem
3,80 (435)
435 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Rolling Stones

  1. Miss You (4:49)
  2. When the Whip Comes Down (4:21)
  3. Just My Imagination (Running Away with Me) (4:38)
  4. Some Girls (4:37)
  5. Lies (3:11)
  6. Far Away Eyes (4:24)
  7. Respectable (3:07)
  8. Before They Make Me Run (3:25)
  9. Beast of Burden (4:25)
  10. Shattered (3:47)
  11. Claudine * (3:42)
  12. So Young * (3:19)
  13. Do You Think I Really Care * (4:22)
  14. When You're Gone * (3:52)
  15. No Spare Parts * (4:30)
  16. Don't Be a Stranger * (4:06)
  17. We Had It All * (2:54)
  18. Tallahassee Lassie * (2:37)
  19. I Love You Too Much * (3:11)
  20. Keep Up Blues * (4:21)
  21. You Win Again * (3:00)
  22. Petrol Blues * (1:36)
  23. So Young [Piano Version] * (2:55)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur: 40:44 (1:25:09)
zoeken in:
avatar van iggy
4,0
Die bonus tracks zijn op zijn minst zeer vermakelijk moet ik zeggen. Zeker er staan geen nieuwe kassiekers op. Maar dat zal uiteraard ook niemand verwacht hebben. Al met al stukken beter dan de gemiddelde bonus tracks die je krijgt voorgeschoteld toch?

avatar van berken
4,5
Deze blijft na 34 jaar nog steeds goed. Was nooit een echte stonesfan, hier en daar een elpeetje aangeschaft, maar als ik deze nu draai word ik er weer vrolijk van!

avatar van Dibbel
4,0
Blijft een leuke plaat van The Stones deze Some Girls.
Ik kocht hem nieuw voor 14 gulden 95 bij de Gelcom met het geld gekregen voor mijn verjaardag.
Miss You stond ook net in de Top 40 en vond ik weer eens wat anders, maar wel leuk.
Het topnummer blijft echter het titelnummer Some Girls (black girls just want to get fucked all night, but i just dont have that much jam..), weer heerlijk lijzig geknauwd door Mick.
Dat doet hij nog beter in het country-parodietje (ook nog met vettig southern accent) in het country-parodietje Faraway Eyes, waar ik nog een glimlach en goede zin van krijg.
Voor de rest is kant 1 wat beter dan kant 2 met het stevig doorjakkerende When The Whip Comes Down, het bijna punk-achtige Lies en een prima cover van Just My Imagination op de eigen Stones-manier.
Op kant 2 is Beast Of Burden dan weer top en ook Respectable (wat ook nog een hit werd) hakt er nog lekker in.
Shattered en Before They Make Me Run zijn duidelijk de mindere broeders hier, ongeacht wie het zou zingen...

En gewoon 4 sterren nog dus.

avatar van frolunda
3,5
Miss you blijf ik een geweldig nummer vinden en ook het Country/blues getinte Far away eyes is erg leuk.Voor de rest gewoon een ongecompliceerde rock plaat die nog steeds lekker klinkt.

avatar van De buurman
3,5
Dibbel schreef:
Shattered en Before They Make Me Run zijn duidelijk de mindere broeders hier, ongeacht wie het zou zingen...


Shattered vind ik niet al te sterk, maar Before They Make Me Run is één van mijn favoriete Keith-tracks. Zit heel knap in elkaar, maar klinkt nog steeds losjes en spontaan. Het nummer is het bewijs dat hij weer aan het terugkomen was op aarde. De tekst is ook nog eens heel aardig, in het licht van de zwaartse rechtzaak uit zijn carrière die hem nog te wachten stond.

Some Girls luidt een nieuwe periode in. Frisse en compacte, transparante sound. Minder rommelig. Eigenlijk het geluid waar ze later altijd op bleven voortborduren. Niet alles is even sterk. Lies, Respectable en Shattered stellen weinig voor. Far Away Eyes is te geforceerd lollig, en in het titelnummer komt na een veelbelovend intro maar moeizaam van de grond.

Zet daar absolute krakers als Beast Of Burden, Miss You, Just My Imagination en Before The Make Me Run tegenover en je hebt een Stones album dat weliswaar wisselvallig is, maar wel een dikke voldoende scoort.

avatar van Casino Boogie
4,5
iggy schreef:
Die bonus tracks zijn op zijn minst zeer vermakelijk moet ik zeggen. Zeker er staan geen nieuwe kassiekers op. Maar dat zal uiteraard ook niemand verwacht hebben. Al met al stukken beter dan de gemiddelde bonus tracks die je krijgt voorgeschoteld toch?


Eens, heb aardig wat albums met bonustracks, maar dit is zonder meer een van de beste in dat opzicht. En nee, ik ben niet bevooroordeeld

avatar van Brutus
4,0
De nummers Miss You, Beast of Burden en Far away eyes zijn de
zwakke schakels op dit album. De rest swingt de pan uit (inclusief de fantastische bonus tracks
behalve petrol blues you win again).

Ik vind dit 1 van de beste Stones albums.

avatar van De buurman
3,5
Far Away Eyes vind ik ook weinig aan, maar de andere twee nummers die je noemt vind ik regelrechte Stones classics.

avatar van vielip
3,5
Dat zijn het ook. Maar die hoor je het meest. Dus daarom zullen een hoop 'echte fans' ze wel zat zijn...

avatar van captain scarlet
4,0
Shattered, When the Whip comes down en Some Girls zijn wat mij betreft de prijsnummers op deze plaat, met 'n eervolle vermelding voor Before they make me run.

avatar van teus
Shattered en Lies vind ik juist zwakke tracks ,
Ik heb juist andere prijsnrs ...Beast of Burden ,Miss You, en mijn eervolle vermelding is dezelfde als van captain Scarlett
De bonustracks zijn meer van toegevoegde waarde als die van Exile

avatar van bikkel2
4,5
Some Girls is een lekker rauw Stonesalbum. De tijd dat de groep vrij constant was qua songmateriaal lag al weer een poosje achter hun.
Even bondig de nummers bij de kladden pakken:

MISS YOU : Duidelijk uit de koker van Jagger die de trends goed in de smiezen hield. De juiste 1e singlekeuze trouwens. Samensmelting van disco en de Stonesrock. Miss You staat ook nu nog fier overeind. Classic.

WHEN THE WHIP COMES DOWN: Fameuze pomprocker met sleazy gitaarspel van Keef en Woody. Aanstekelijk en to the point. The Stones klonken steviger dan ooit op dit album.

JUST MY IMAGINATION ( running away with me) : De band coverde al eerder een Temptations song (op It's Only Rock n Roll) en dit gaat ze ook weer goed af. Vergeet even de gloedvolle coirtjes en de nette begeleiding van het origineel, en laat je meeslepen in de rauwheid van deze uitvoering. Climax met een brullende Jagger is erg goed.

SOME GIRLS : Titeltrack met een bluessy verloop ( smoelschuiver erbij )n de tekst is er eentje om te onthouden. Jagger zat duidelijk in zijn vrouw onvriendelijke periode. Zijn huwelijk met Bianca Perez zat er door heen en dat zal hem de inspiratie hebben gegeven voor dit thema. Een heerlijk smerig nummer,- in de goede zins des woords wel te verstaan.

5. Lies : Een agressief nummer, maar uiteindelijk te rechtlijnig en te vlak. Onbeduidend, ondanks dat het met de passie wel goed lijkt te zitten. Maar dat maakt het nog geen goed nummer.

FAR AWAY EYES: Melige C&W maar wel met de nodige ironie. Jagger steekt de draak met typische zwijmel reli Countrymuziek die in bepaalde staten op religieuze radiostations in Amerika wordt gedraaid.
Maar zijn persiflage is geweldig en The Stones bewezen al eerder dit genre goed te beheersen.

RESPECTABLE : Misschien wel de vuigste rocker die de groep ooit opnam. " get out of my life.... don't come back !!!! " schreeuwt Jagger. Fijn hoor die echtelijke ruzie. 2e single, maar een bescheiden hit. Wel een favo op dit album overigens.

BEFORE THEY MAKE ME RUN: Keith's momentje.
De charme zit 'm in de tekst. Keith nadert eindelijk het einde van zijn slepende heroineverslaving en is zich bewust van het altijd maar op de vlucht zijn voor justitie. Juist die zelfironie is zeer geslaagd. Het nummer zelf, luchtig en vooral wel leuk....meer niet.

BEAST OR BURDEN: Naast Miss You het meest commercieele nummer van Some Girls. Meer pop dan rock, maar de produktie van dit album is down to earth en rafelig, dus het schiet eigenlijk beide kanten op.Een nummer met hitstatus.. Bette Midler had dat ook in de gaten en pakte haar hit in 1983 met een geliktere versie. Jagger verscheen nog even in de clip voor een dansje.

SHATTERED: Vrij obligaat slotakkoord van Some Girls. Erg gemakzuchtig en verder dan wat gemompel en een repeterend akkoorden schema komt het eigenlijk niet.

De nieuwe versie met de bonustracks is de moeite waard overigens.

Conclussie: Fijn album met een band die nog lekker shockeert en rockt als de neten.
De losse produktie is een zegen en ondanks wat missertjes is dit een prima Stonesplaat. En opvallend.......een behoorlijk persoonlijke plaat.

4,5
Ik vind dit eigenlijk een van de allerleukste stones albums die er is. Het rockt lekker, het bevat mooie ballads en het swingt. Daarnaast heeft het ook nog eens het grappigste Rolling Stones dat er is: Far away eyes. Heerlijk komisch country nummer vind ik dat. Hier waren ze duidelijk in hun element. Ik vind dit met afstand de beste plaat die ze maakte met Ron Wood als guitarist.

avatar van bikkel2
4,5
Tattoo You is ook een fijne plaat, maar wel samengesteld uit diverse sessies uit eerdere periode's.
Geslaagde no-nonses plaat deze, vind ik idd ook.
The Stones geven het een lekker ongedwongen sfeertje mee. Lekker los.
Toch rockend als een gek, maar her en der ook prettig lui.

avatar van Lau1986
4,0
Een heerlijke plaat van de Stones. Deze plaat rockt heerlijk. Genieten.

avatar van bikkel2
4,5
The Stones terug naar een rauwer geluid en dat is met Woody nu definitief in de gelederen geen straf.
Mick Taylor is hier ook geen gemis en de band weet dat hier.
Taylor was geraffineerder op gitaar en hier draait het om sleazyere riffs en ruige solo's.
Zijn sterke punten op Some Girls.

avatar van judgepaddy
4,5
Was ook inspringen in de Punk tijdsgeest. Ik kan me herinneren als fanboy die tijd foto's te hebben gezien van Jagger met een T-shirt met "Destroy" ,.......(Net even gegoogled, en ja hoor daar istie.)
Meeliften? Och vast wel.
Maar van de Stones pikten we het wel, het stond tenslotte nog vers in onze geheugen gegrift dat zij zelf aan de voorhoede stonden van de opstandige jeugd.
(Toen later de Dolly Dots met opgestoken haar in leren jasjes en petticoats gingen lopen was voor mij de Punk helemaal voorbij, maar dat ter zijde.)
Het rebellen stokje werd overgedragen en vanaf toen werden ze al snel "The Strolling Bones" genoemd kan ik me herinneren.
In 1982 twee kaartjes gekocht voor de Kuip, want; "het zou nog wel eens hun laatste tour kunnen zijn",.......

avatar van Rudi S
4,5
judgepaddy schreef:

In 1982 twee kaartjes gekocht voor de Kuip, want; "het zou nog wel eens hun laatste tour kunnen zijn",.......



avatar van loneranger
De punk had de Stones een schop onder de kont gegeven. Op 'Some girls' klinken ze fris en vitaal, iets wat op de vorige drie albums nogal achterwege was gebleven. 'Miss you' is een sterke opener en een van mijn favoriete Stonessongs en toch wel het beste nummer van deze plaat. Al is 'Respectable' ook niet mis, een smerige, vuige rocker. De andere nummers zijn iets minder. In elk geval een energieke en levendige plaat.

avatar van lennon
4,0
Ik geniet ook erg van de bonus cd. Inderdaad is de Keith track echt heel erg lekker.

Wat ik wel een bijzonder feit blijf vinden, is dat net als bij de Exile bonus tracks, veel nummers dus nog geen zangpartijen bevatten, en dus zijn die pas later ingezongen door Jagger. Zo heb je dus nieuwe oude Stones tracks... opgenomen in de jaren 70 en 10s... Jagger klinkt echt nog heel erg ok, maar vooral op Exile kan je wel horen welke zang van recentere opnames is.
Neemt niet weg dat de bonus cd's bij beide heruitgaven echt heel erg de moeite zijn. Hopelijk komt er nog meer, al zit er al iets teveel tijd tussen de laatst verschenen heruitgave en nu.

avatar van RuudC
3,0
Had ik hier 2* staan? Ik kan me niet eens herinneren dat ik dit album ooit gedraaid heb. Dan moet de lp uit de collectie van mijn pa komen.

In ieder geval vind ik Some Girls dan weer heel behoorlijk. De funk en reggea is dan blijkbaar inderdaad eenmalig en dat is alvast positief. Miss You herken ik dan weer wel. Geinig nummer hoor. Ik mag het soms wel graag horen, maar het zal nooit een favoriet worden. Verder hoor ik eindelijk weer eens wat no-nonsens hardrock en houd ik mijn hart vast op Far Away Eyes. Eindelijk eens country dat niet vervelend is. Ik zat zelfs te denken aan 3,5* totdat Keith Richards begon te zingen op Before They Make Me Run. Toepasselijke titel, dat wel. Beast Of Burden is het ook niet voor mij, maar Shattered is best leuk. Vergeleken met de rest van de discografie van de Stones is dit een verrassend goed album. Ik denk alleen niet dat ik het ooit nog zal opzetten.



Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Between The Buttons
10. Exile On Main St.
11. Goat Head Soup
12. Beggars Banquet
13. It's Only Rock n Roll
14. Let It Bleed
15. Black And Blue

avatar van judgepaddy
4,5
RuudC schreef:
Verder hoor ik eindelijk weer eens wat no-nonsens hardrock

Hardrock?
Die term zou ik niet zo snel toepassen op de Rock'n roll nummers van de stones.
(Quotje,..quoteje? - whatever - van Keith: "Everyone talks about rock these days; the problem is they forget about the roll".
Toentertijd werd de term Hardrock eerder gereserveerd voor acts als ACDC ,Ted Nugent en Scorpions of zo.

avatar van lennert
3,5
Ik vroeg me al af wanneer ik Miss You zou horen, aangezien dit nummer toch wat meer richting de funktijd zou moeten gaan. Ik kende de titel niet, alleen het melodietje en ik wist dat het van de Stones was. Enfin: lekker nummer, fijn om het weer te horen. Als nummer alleen al beter dan het hele voorgaande album. Verder wordt er ook flink gerockt. When The Whip Comes Down is helemaal een stevige track. Some Girls laat me flink glimlachen door de politiek incorrecte tekst. Shattered heeft ook een lekkere vibe.

Verder ben ik wel van mening dat Richards echt zijn mond moet houden en dat Beast Of Burden in Bette Midler versie echt beter is. Over Far Away Eyes ben ik ook nog niet uit. Desalniettemin een vermakelijk album dat de matige voorganger met gemak doet vergeten.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. It's Only Rock N Roll
7. Some Girls
8. Aftermath
9. Exile On Main St.
10. Between The Buttons
11. 12x5
12. Out Of Our Heads
13. The Rolling Stones No. 2
14. The Rolling Stones
15. Black And Blue

avatar van deedee
4,0
Vandaag ontving ik de nieuwe nieuwsbrief van Chuck Prophet. Hierin verteld hij over een komende tour die hij samen met Charlie Sexton (speelt Townes in de nieuwe film over Blaze Foley) gaat maken door Spanje. Tijdens deze tour spelen ze de Some Girls lp. Hij schrijft hier het volgende leuke stukje over:

ANYHOO: Looking forward to these Some Girls dates in Spain. [Café con Leche, anyone?] This Some Girl guitar stuff. Two chords, sure. But the filagree? The wirey stuff that weaves in and out? It’s like it's written in hieroglyphics or something. Its own language. Well whatever it is, Charlie speaks it fluently. We’re going to be having big fun. Some Girls. It’s got it all. It’s a night full of sharp hooks and great bass lines and audacious jokes about Black girls and toast and jam. Plus southern accents and Cockney accents and riffs and more riffs and bent notes (and bent spoons). And straight up Chuck Berry with a dollup of 70’s New York City sleaze over the top.

You’ve just got to “soak in it, Madge” for a while to get to the essence of it. Forty years of soaking ought to do the trick.

avatar van Jelle78
3,5
Wederom een album waar ik een lange geschiedenis mee heb, maar Some Girls doet mij wat minder dan haar voorganger. Ik vind het wel een goed album, maar het weet me minder te raken dan haar voorganger.
Behalve disconummer Miss You, countrynummer Far Away Eyes en soulcover Imagination staan er vooral stevige rocknummers op deze plaat. En misschien zit hem daar wel het probleem in voor mij. Ik moet denken aan een uitspraak van Keith: "rock vind ik niet interessant, het gaat mij om de roll". Op deze plaat staat mij te veel rock en te weinig roll. Nummers als Respectable en When The Whip Comes Down, heel leuk allemaal maar het swingt niet, het mist de roll. De Stones in topvorm swingen. Daar begin je bijna automatisch op te bewegen. Zoals Beast Of Burden en Shattered, de twee prijsnummers van Some Girls.
Al met al alsnog een prima plaat, want er staan zeker geen slechte nummers op. Wel één die voor mij net dat beetje extra mist om er echt een topplaat van te maken.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Out Of Our Heads US: 4*
10. Some Girls: 3,5*
11. The Rolling Stones Now!: 3,5*
12. 12 X 5: 3,5*
13. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
14. Goats Head Soup: 3*
15. The Rolling Stones No. 2: 3*
16. Between The Buttons: 2,5*
17. December's Children (And Everybody's): 2,5*

avatar van west
4,5
Some Girls was de eerste plaat van the Stones die ik hoorde als 12 jarig jochie. Het maakte gelijk indruk, deze lekkere rock 'n roll plaat. Ze spelen op Some Girls lekker strak met vleugjes funk en country tussen de rock 'n roll door en dat klinkt erg fijn allemaal. Ook staan er flink wat goede songs op. Allereerst mijn favoriet: Miss You is funky en swingend. Mick zingt geweldig samen met Lisa Fischer. En wat te denken van de fantastische bas? When the Whips Comes Down is een fijne song, net als de cover Just My Imagination. Dan het zeikerige Faraway Eyes: wat een nummer. Eéntje zoals alleen Jagger ze kan zingen. Gevolgd door het goede Respectable en verderop ook nog het singletje Beast of Burden en de prima slotsong Shattered. Fijne plaat van the Stones.

avatar van Jonestown
Heb je net Never Mind The Bollocks, No More Heroes, het debuutalbum van The Clash en In The City van een jonge Paul Weller aan de toen nog bescheiden collectie toegevoegd, toen waren daar opeens de Stones met Some Girls. Een album waar je als puber op dat moment totaal niks mee kon, want er was per slot van rekening punk. Dan moet je niet met de Rolling Stones, Pink Floyd, Eagles of Led Zeppelin aankomen. En al helemaal niet met die wanstaltige nepjetsetdisco van Miss You. Maar dat was allemaal toen. En pas jaren later kan dat jeugdsentiment enigszins los worden gelaten met alle blokkades die daarbij horen. En dan blijkt Some Girls een niet eens zo´n onaardig album te zijn. Voorganger Black and Blue was vooral erg losjes en vol funky vingeroefeningen, Some Girls was weer redelijk terug naar de rock´n roll basis, alhoewel Miss You - net als het qua sfeer vergelijkbare Da Ya Think I'm Sexy van Ron Wood kapselgenoot Rod Stewart, zeker in de 12" mix - nog steeds een buitenbeentje is. En in de studioversie nog altijd beter klinkt dan welke liveversie ook. In retrospectief sloten de Rolling Stones de 70's op waardige manier af om - zeker in de tweede helft - de 80's nog enigszins geloofwaardig in te rollen, maar alras steeds inspiratielozer werden. Some Girls is het afscheid van de Rolling Stones aan de 70's en was dit het laatste échte wapenfeit van een band die de belichaming was van waar punk toen vooral een reactie op was.

avatar van teus
Noouu....Jonestown Some Girls afscheidsalbum? Volgens mij vergeet je er toch eentje een paar jaar later...
Tatoo You (('81) is meer het laatste goede Stonesalbum
Some Girls....ook goed gewaardeerd, vond ik nooit zoveel aan
voorloper Black and Blue vind ik 10x beter klinken
Mijn mening

avatar van metalfist
Ik ben langzaamaan eens wat meer van The Rolling Stones aan het ontdekken en ga eigenlijk vooral af op de platen waar een aantal nummers op staan die ik echt goed vind. Dankzij Beast of Burden en vooral Miss You kwam ik bij Some Girls terecht en eerlijk gezegd: het is een rommeltje, maar wel een goed rommeltje. Een album dat langs de ene kant de populariteit van de groep weer aanzwengelde, maar dat dankzij zinnen zoals "Black Girls just want to get fucked all night/I just don't have that much jam" in het titelnummer ook weer op de nodige controverse kon rekenen. Het probleem zit hem echter vooral in het gevoel dat dit niet echt als een volledig album aanvoelt, daarvoor zijn er teveel vreemde eenden in de bijt. Far Away Eyes bijvoorbeeld is een vette knipoog naar country, maar staat wat geforceerd tussen Lies en Respectable. Op zich wel een fijn nummer hoor, maar het is het nummer waar ik de minste klik mee heb en als ik dan helemaal eerlijk ben, dan telt dat eigenlijk voor het merendeel van de plaat. Best allemaal wel vermakelijke songs maar met Beast of Burden en Miss You heb je de echte hoogtepunten wel gehad en oogt de rest nogal inwisselbaar. Hoewel, When the Whip Comes Down heeft ook nog wel de potentie om een persoonlijke favoriet in het brede oeuvre te worden. Op naar de volgende! Ik heb alleszins nog veel te ontdekken. De echt grote platen zoals Exile en Banquet ga ik alvast nog even links laten liggen, daar vond ik vroeger niet veel aan.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:27 uur

geplaatst: vandaag om 01:27 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.