Robert Plant and The Strange Sensation - Mighty Rearranger (2005)

prachtige stem, prachtig samenspel, pure klasse en heel variërende originaliteit! je komt tot rust

inderdaad... loser

dit is voor mij een van de beste van het jaar , ouwe robert bewijst dat hij een hele dikke vinger in de pap van led zep had , omringd door een bende jonge wolven krijgen we hier veel invloeden van blues , rock , folk en ethische stijlen , voortreffelijk gebracht en met die wereldstem van hem , iedereen moet deze plaat eens een kans geven .

das gesproken beaster
ik vind hem idd ook héél goed, kwam wel pas na een hoop beluisteringen, want een echt toegankelijk album vind ik dit toch niet

wow tin pan valley...

de tracklist is naar mijn weten niet volledig juist hoor. track 10 hoort daar niet bij...

Hij kan het nog steeds, die robert!

niet slecht. Enkele invloeden van Led zeppelin maar grotendeels een nieuwe sound.

Kijk alvast uit naar zijn optreden op werchter. Zo te zien heeft hij in de AB ook enkele led zeppelin nummers gespeeld.

Eens benieuwd wat dat gaat geven...

ik kn het je verzekeren: de kranige plant is nog allerminst versleten. zijn concert was subliem, ik was erbij. Ook het voorprogramma Orange Blossom was erg goed.

Een vriend van me is in Lille in Frankrijk geweest en hij heeft exact dezelfde setlist gespeeld als in Brussel, ook dezelfde Led Zeppelin-nummers. Hopelijk speelt hij op Werchter wat anders. Whole Lotta Love mag echter blijven

GROOT GELIJK ! Beaster heeft het goed gezegd, voilà, wat kan een mens daar meer aan toevoegen ? Dit is een prima plaat van een zanger die niet zo jong meer is, maar toch nog jong en vitaal klinkt.
De stem van Led Zeppelin kan het ook zonder Jimmy Page; Sterke songs, prima begeleiding, vaak veel oosterse invloeden. 4 sterren beslist ! ****

Jammer dat hier geen DVD's besproken worden; Kocht gisteren ROBERT PLANT and The STRANGE SENSATION - Sound Stage, een "intiem" live-concert voor een kleine zaal.
Wàt is deze band een goed geöliede machine, wat spelen deze kerels goed zeg !
Plant en zijn bende spelen niet enkel songs van de laatste plaat, maar herwerken ahw enkele Led Zeppelin klassiekers tot iets... unieks.
Zo is er de bluesversie van Whole Lotta Love, zo spelen ze ook Black Dog en Gallows Pole...
Dé energie die hier van uitgaat is enorm, het publiek - veel prachtig vrouwvolk trouwens - gaat flink uit de bol.
Prachtig concert, intiem sfeertje.
Het Oosters tapijt midden op het podium heeft hierin ongetwijfeld zijn belang !

Aanrader van formaat !

De solo carriere van Robert Plant is niet echt indrukwekkend, hij heeft zijn verdiensten toch vooral in zijn imposante verleden liggen, maar plots "out of the Blue" kwam hij met een plaat die tot zijn beste behoort. Goede stevige band, formidabel gezongen, sterke composities en oosterse invloeden zijn allemaal aanwezig op dit prachtige werk die zijn naam weer volop op de kaart zette!

Nou devel-hunt; pak Now&Zen en Manic Nirvana er nog maar eens bij. M.n. die laatste steekt erg sterk in elkaar. Ook deze rearranger mag er zeker zijn. Moet wel vaker gedraaid worden voor ie een beetje tot zn recht komt.

Ik luister momenteel naar Manic Nirvana, fantastisch album. Vooral nu deze ook geremastered is.

Mighty Rearranger is een top plaat maar vind zijn meeste solo-werk indrukwekkend, de voorganger Dreamland doet niet veel onder van deze plaat.

Lange tijd was Fate Of Nation mijn favoriete Robert Plant .
Maar deze schijf is nog indrukwekkender . Plant vangt hier met zijn band een typische magische sfeer die de betere LZ albums ook zo kenmerkte .
Hij is hier uitermate goed op dreef met mooie sfeerklanken . Een soort Bluesrock meets Worldmusic . Plant deed dat in de periode van Zep ook al , hier lijkt hij zich er wat dieper in te graven .
Maar ook kleine liedjes zoals All The Kings Horses boeien uitermate door het intieme pure sfeertje .
In het titelnummer laat hij het geluid van zijn oude band weer herleven . Dompige droge bluesrock , erg lekker .
Het sterke punt van deze plaat is de spanning in de nummers en de perfecte nuanches die daarvoor gebruikt worden .
Robert Plant begrijpt nog als 1 van de weinige oudgediende's hoe rockmuziek rootsy kan klinken zonder oubollig te zijn .
Een heel knap album .

Mijn bek viel inderdaad ook open van deze Franse formatie. De cd Everything must change kan ik iedereen aanraden.

Ik heb jaren geleden Robert Plant nog gezien in de AB in Brussel, hij speelde allemaal nummers die ik nog nooit gehoord had ... en ik vond het prachtig. Deze plaat zit al een tijdje in de mp3-speler, voor de lange wandeling en/of fietstocht langs de dijk. Ik vind het intrigerend hoe Robert Plant met schijnbaar gemak diverse stijlen combineert en dat doet hij al jaren met verve. Zijn stem blijft zijn stem, niet meer de superhoge uithalen van LZ en dat hoeft ook niet, zijn stem wint alsmaar aan maturiteit en hij heeft een oog voor talentvolle muzikanten. Tin Pan Valley vind ik de kraker op een prima, in een vloeiend geheel lopend, album.

Mooi dat deze "oude" rocker hier bewijst ook in de 21ste eeuw nog vernieuwend te zijn! Heel veel heeft hij na Led Zeppelin precies niet meer uitgebracht, maar hier slaagt hij er wel in een eigentijdse mix van heel veel invloeden (zelfs oosterse) geloofwaardig te brengen.

Doet me af en toe wat denken aan een mix van U2 en Led Zeppelin... Zeer geslaagde cd!

Een héle puike plaat, daar heb je groot gelijk in Lee Malone! Tijd om deze nog eens boven te halen, het is al te lang geleden dat ik hem nog draaide.
Ik vind precies die Oosterse invloeden van een grote muzikale verrijking getuigen. Maar ook al op Physycal Graffiti waren er al Oosterse invloeden, getuige Kashmir!
Deze plaat klinkt echt eigentijds en er is sprake van een grote gelaagdheid, bij iedere luisterbeurt hoor je weer andere dingen naar de oppervlakte komen.
Chapeau!

Grandioze cd van Robert Plant. Die ik bij deze er graag op wil wijzen dat het inmiddels weer 5 jaar geleden is, die prachtige samenwerking met zijn begeleidingsband Strange sensation.

Mighty rearranger is zelfs nog iets steviger dan zijn wat broeierige, enigszins mystieke voorganger, Dreamland.

Door zijn keuze voor de Strange sensation en afwijzing van een Led zeppelin reünie (om allerlei redenen) geeft Robert Plant aan dat hij als vitaal oudje nog prima geschikt is om nieuwe wegen in te blijven slaan in de rock muziek.

(Zijn laatste slome duet-cd met Allison Kraus, Raising sand, zal ik hem maar vergeven).

Zinvolle en creatieve exercities, Robert Plant bewandelt een pad ver van gemakzuchtig achterover leunen en goedkoop winstbejag. Hij doet er duidelijk met plezier moeite voor om mee te komen en mee te doen met het jeugdige talent van The Strange sensation.

Dat de aangeboden rock in een aantal gevallen aan Led zeppelin doet denken (de akoestische benadering in All the kings horses en Dancing in heaven) lijkt mij logisch. Plants onmiskenbare vocalen (wat mij betreft de beste die ik ooit heb gehoord) zijn natuurlijk een echo uit het verre verleden, een vage herinnering aan hoe het is begonnen in 1969.

Het is jammer, dat in het huidige tijdperk de man niet meer zo ongenaakbaar op zijn voetstuk staat als toen, op handen wordt gedragen door jong en oud. Ik zie eigenlijk geen reden waarom niet, hier kan menige band/artiest nog wat van leren. Sterker: ik kom een dergelijk nieuw talent maar zelden tegen. Het muzikale vermogen om de luisteraar kippenvel te bezorgen, eeuwig durende verukkingen van ultieme rock.

Als ik er drie moet kiezen als favoriet: Shine it all around, Tin Pan valley en The Enchanter.

Tja...; Hans, die mooie plaat die hij gemaakt heeft met Allison Krauss past niet in je straatje. Dat klasseer jij onder "schommelstoelmuziek" en ik weet wat jij daarover denkt.

Het woord schommelstoel is niet gevallen Patrick, ik gebruik voor Raising sand het woord "sloom", dat is toch iets anders.

Je moet toch erkennen, dat beide cd's van geheel andere orde zijn, ook zonder voorkeur voor de ene of de andere cd.

Maar het zal duidelijk zijn dat ik liever Mighty rearranger heb, desgevraagd!

Ach Hans, je moet je niet persé verdedigen, het is me al lang duidelijk dat zachte ingetogen plaatjes.... niet echt je ding zijn, toch?
En neen, hier gebruikte je het woord schommelstoelmuziek niet echt, maar ik kon het tussen de regels wel lezen.... ik ken je smaak toch een béétje....

Het heeft verschrikkelijk lang geduurd voor Robert Plant's solo carrière van de grond kwam. Pas met Fate of Nations in 1993 had ik zoiets van 'ja, dit lijkt ergens op!'.

Dreamland uit 2002 was bijna niet te overtreffen, maar toch flikt Plant het met deze gevarieerde cd. Veel oosterse invloeden, veel rock, maar ook veel intimiteit.

Wat moet maatje Jimmy Page jaloers zijn als hij hier naar luistert. Page heeft solo eigenlijk nooit iets gemaakt wat de moeite waard is.... In alle eerlijkheid durf ik dan ook wel te zeggen dat dit album een klasse beter is dan de Led Zeppelin reunie uit 2007, al was dat natuurlijk geen slechte show.

Ironisch genoeg deed Plant het in de jaren 80 commercieel vrij goed, maar de echte meesterwerken Dreamland en deze zijn niet eens Gold gegaan.....

Treurig hé.

Hoe zou dat komen? Wat zou er moeten gebeuren om een plaat als deze (stel dat het een nieuwe zou zijn) bovenin de cd-lijsten te krijgen?

Ik vind het zo jammer, dat zoveel mensen deze muziek niet meer horen/kennen.
Ik denk dan altijd: waar zijn toch de kopers van miljoenen Led zeppelin cd's gebleven?

Goed album, maar niet zo goed als Fate of Nations vind ik.

In 2010 een nieuwe cd van Robert Plant, Band of Joy, genoemd naar de groep waar hij in speelde vóór Led zeppelin (o.a. met John Bonham).

Hij heeft die groep min of meer nieuw leven ingeblazen, maar zonder de oude leden. De cd kent allemaal nieuwe nummers. Vanaf juli toert hij in de VS. Ik kan nu al niet wachten....

Goede reacties?!! Ga gauw eens luisteren!

Een geweldige plaat!!!