Stevie Wonder - Hotter Than July (1980)

Niet zo "af" als de grote 4 ,Talking book, innervission's, fullfil....dinges en song's in the key.. maar toch zeker geen slecht album.

Master blaster en Happy Birthday zijn 2 behoorlijke hits geweest. niet dat dat een gerantie is voor de kwaliteit van een album,maar laat je in ieder geval niet afschrikken door de (in mijn ogen) afschrikwekkende hoes

Mijn eerst gekochte album van dit wonder . Dankzij mijn ouders ook al bekend met eerder werk, maar ik vind dit album een topper!

Als 20e stemmer gaat dit album nu de Funklijst en de Soullijst in: waar die hoort. Vind 'm ondergewaardeerd. Natuurlijk Master Blaster maar zeker ook Happy Birthday alleen al zorgen voor een hoge waardering: 4,5*

Vind dit ronduit het zwakste wat Stevie gepresteerd heeft, vooral na het ijzersterke Songs in the Key of life en eerdere prachtplaten.
Hij speelt op automatische piloot en haalt nooit het niveau van vroeger werk, sorry, maar ik draai deze niet veel. Heb hem wel omdat ik nu eenmaal van Stevie hou en mijn collectie nogal volledig is.
Vanaf deze plaat ging de muzikale carrière van deze zanger stijl bergaf, ik voel het zo, het is niet anders.
Die Master blaster Jamming heb ik altijd maar Sarma-muzak gevonden. (voor de Nederalnders, de Sarma is iets als Albert Hein of zo).
zwak plaatje dat ik niet eens wil kwoteren, sorry !
Alles wat voor deze plaat verscheen was van een zo veel grotere grandeur, echt !

Ik ervaar dit album juist heel anders, vooral omdat dit het eerste album was die ik kocht van Stevie Wonder. Een heel goed album in mijn ogen... 4,5*

Albert Heijn is de bekendste, de best bevoorrade en de meest toonaangevende supermarkt in Nederland met het grootste assortiment. Als je "Master Blaster (Jammin')" gaat vergelijken met A.H. dan kan het niet anders zijn dan dat je dit nummer dus gewoon heel erg goed vindt . Immers, als je eenmaal klant bent bij Albert Heijn wil je je dagelijkse boodschappen toch ook niet meer halen bij een Lidl, Aldi, Dirk van de Broek... .

Die hoes rockt de pan uit. Als je die 1 keer hebt gezien vergeet je 'm nooit meer. Ik vind de schijf daarentegen wel goed maar niet het beste wat hij ooit gemaakt heeft

Nog niemand heeft iets gezegd over Lately, een van de mooiste ballads die Steve wat mij betreft heeft gemaakt. Dat nummer was voor mij de reden om dit album voor 1 euro maar mee te nemen om eens verder te beluisteren. Ben benieuwd.

Dan heb je meteen het beste gehoord, Simon, want dit is nà het dikke pak prachtplaten van Stevie een echte misser van formaat;
De plaat haalt nergens het oude niveau, misschien op Lately na dan, want die Albert Hein/Sarma-deunen die hier op staan... ik blijf dit een erg matig plaatje vinden, en die productie, die klank is erbarmelijk!

**

Hier begon stilletjes aan de muzikale weg naar beneden voor Wonder (tot de laatste telg). Heb altijd wel een zwak voor Master Blaster gehad en Happy Birthday komt af en toe ook nog van pas. Verder is een ietwat vlakke plaat.

Vooral niet te min doen over deze plaat, zou ik zeggen. Begint misschien niet zo sterk, maar zoals Simon zegt is Lately heel mooi. I Aint gonna stand for it, grooved gewoon als de neten en Master blaster en happy birthday zijn anders dan we gewend zijn van Stevie, maar wel steengoed...

Dit is beter dan die achterlijke Plantenplaat....in ieder geval.

Een degelijk album, maar lang niet zo goed als zijn meesterwerk "Songs in the Key of Life". Stevie Wonder lijkt hier wat op veiligheid te spelen, wat op de volgende albums nog meer het geval wordt met als dieptepunt de soundtrack "Woman in Red". Het geluid had ook wat beter gekund.
Gelukkig staan hier ook sterke songs die de kwaliteiten van Stevie Wonder bewijzen zoals het reggae-getinte "Master Blaster (Jammin')" dat een grote hit werd, "I Ain't Gonna Stand for It", "Happy Birthday" (een song over Martin Luther King) en "Lately" (vind ik één van zijn mooiste ballads).

naar aanleiding van het 'ga eens dat album reviewen-topic'


De muziek van Stevie Wonder is me voornamelijk bekend van het wat oudere werk als daar zijn bijv. I Was Made To Love Her, My Cherie Amour, Blowin’ in The Wind, enz..
Van zijn zogenaamd beste platen ken ik misschien een paar nummers. Redelijk onbekend deze man bij mij dus.
Tot ik plots eens thuiskwam met deze..mooie hoes, (redelijk) weinig geld en hop mee dus..
Vol verwachting steek je ‘m in de lader maar tot mn grote ontsteltenis moet je wachten tot nummer 5 om een echt goede song te horen. De opener is funky maar niet genoeg om boeiend te zijn. All I Do is een echte stinker naar mijn zin. Bah, vlug doorskippen die handel, Rocket Love is van dezelfde categorie maar zit toch wat leuker ineen en is daarmee zeker genietbaar, I Ain’t Gonna Stand For It is alweer wat leuker, gewoon een heel goede song, mooi baswerk ook.. Een eerste hoogtepunt volgt met het volgende nummer, As if You Read My Mind, leuk entreetje en een catchy melodietje…jammergenoeg volgt het 2e en laatste hoogtepunt na deze met Master Blaster, uitstekende popmuziek noem ik dat. Hiervoor ergens wordt dit nummer ‘Sarma-muziek’ bevonden, een link die ik toch niet kan maken….
Daarna is het vet wat van de soep, Do Like You en Cash in Your Face vertonen geen enkele neiging tot variatie, tempowisseling of inspiratie..erg saai dus…
Lately is gewoon mijn ding niet denk ik, sommigen vinden dit dus een mooie ballade, ik vind het eerder slaapverwekkend. Happy Birthday draai ik ook al nooit meer.

Al bij al een zwakke plaat met een paar (2dus) uitstekende songs, een paar die te genieten zijn en ook een aantal onbeluisterbare k*t-nummers. Na deze review verlaag ik toch mijn sterrenaantal, deze plaat verdient niet beter..

Master Blaster is een meesterlijk nummer. Een reggae nummer met een Stevie Wonder sound. Geniaal hoe hij dit in elkaar heeft gezet. Je hoort het pas als je het nummer ontleed en luister naar hoe alles in elkaar past. De eenvoud, het ritme, de originele meldoie, de harmonieuze samenzang en ga zo maar door.

Sarma is de voorloper van de Hema en zo dacht ik. Maar EvanSHESON toch, Hoe kunt u een nummer als JAmming nu voor een Sarma deuntje laten doorgaan? Ik zou als ik u was nog eens goed luisteren en vraag u eens af hoe dit nummer in elkaar steekt en of u ooit op het idee zou komen een dergelijke melodie te creeren met een dergelijk ritme. Ik betwijfel het. Ik betwijfel het ook of u ooit een sound heeft gehoord die eender is met deze song die u een Sarma deuntje noemt. U onderschat de heer Wonder hier toch behoorlijk en doet hem hier erg tekort, naar mijn mening.

Ook een te gek album van Stevie! Met lekkere nummers zoals All I Do, Master Blaster, I Ain't Gonna Stand For It en het bloedmooie Lately!

Een misser? Wat een onzin. Een album vol prachtige nummers. Niet helemaal vernieuwend nee, maar wel erg goed.

Deze lp voor 1 euri op de kop kunnen tikken. In die vergelijking is dit album 5* waard, maar i don't think so.
Als je de voorgenoemde albums kent, is hij hier m.i niet op zijn best. Zoals trouwens ook meer van zijn grote tijdsgenoten hoor. De jaren zeventig heeft gewoonweg veelal het beste in hen naar boven gehaald. Neemt niet weg dat er wel degelijk een aantal goede nummers op staan. Did i hear you say..heeft i.i.g een dikke baslijn. Daarna blijft mij niet veel bij van kant A.
De B kant begint met een lekkere Master Blaster en is m.i het beste wat het album te bieden heeft.
Cash in your face groeft ook nog wel prima.
Lately doet het goed en trekt de aandacht naar zich toe. Wat een goede zanger is het toch.
Als laatste Happy Birthday en dan heb ik het beste voor mij wel gehad.

Laatste echt goede plaat van Stevie. Het album swingt de pan uit, en bevat met Lately ook nog eens 1 van Stevies beste nummers.
Luister ook eens naar de backing vocals van Michael Jackson op All I do.

Geen geniale CD maar zeker een heel goeie.

Vooral de suite All I Do en Rocket Love vind ik zalig

Lately en As If You Read My Mind zijn natuurlijk ook geniale nummers.

Stevie Wonder in de 70s. Is er iets groters gebeurd in de muziek? En wat mij betreft mag Stevie Wonder uit 1980 daar ook bij.

Soms lees je 30 jaar na dato opeens hele andere verhalen dan dat je eigenlijk was bijgebleven, uit die tijd.

Volgens mij is dit de originele versie. Na Songs in the key of life, moest er 3 jaar worden gewacht op een nieuwe cd van Stevie Wonder. Een enorme periode voor Wonder, die eigenlijk vanaf het begin van z'n carriere al gauw met 1 plaat per jaar was gekomen.

Het duurde en het duurde. Verwachtingen waren extreem hoog gespannen. Uiteindelijk kwam The Secret life of plants. Ik heb verder bij die cd nog niet gekeken, maar in z'n algemeenheid: destijds werd de plaat, die volledig vergeleken werd met SITKOL, kortgezegd neergesabeld.

Hotter than July, die binnen een jaar na The Secret life of plants werd uitgebracht, werd gezien als de wraak van Wonder. De plaat swingde bijna als vanouds en de meeste fans waren weer geheel tevreden. Ik heb die Wonder -fans namelijk om mij heen gezien, in 1980.
Tot mijn lichtelijke verbazing, heb ik deze hele lezing nog nergens terug gelezen op musicmeter. Welliswaar een paar enthousiaste, maar over het algemeen is het somberheid troef in de recensies. Jammer.

Je kunt je natuurlijk afvragen, of de opluchting van die tijd niet groter was dan de kwaliteit van het gebodene.

Dat geloof ik niet, het enthousiasme in die tijd was terecht. Meen ik anno nu ook nog te kunnen opmerken.

De opening met Did I hear you say you love me swingt alvast de pan uit en zo zijn er nog een paar (Do like you), Wonder leek het juiste pad weer te hebben gevonden.

En dan vind ik Lately, waar veel schrijvers zo mee weglopen, nog een beetje een drakerige ballad, het maakt de plaat wel compleet en af.

Happy birthday was in '80 een eerbetoon aan de gevangene Nelson Mandela, een waar statement, protest tegen de apartheid. Goede cd van Wonder. Dáárna ging het in creatieve zin bergafwaarts, met Ebony & ivory samen met Paul McCartney en I just called to say I love you in het verschiet.

Ik blijf het een grote afknapper vinden, na de formidabele periode van de voorbije - pakweg 6 - platen.
De inspiratie is vèr te zoeken, Master Blaster gaat nog wel, maar het is nooit één van mijn favoriete Wonder songs geweest.
Je hoort gewoon aan heel deze miserie van een plaat, dat het wat op is bij Stevie.
Een draak als Happy Birthday, da's één keer en liefst nooit meer, bweurk, dàt is melig gedoe, zeg.
I Ain't Gonna Stand For It vind ik een redelijke goede song, maar geef mij maar de Stevie vanaf Music Of My Mind tot en met het vuurwerk op Songs in the Key of Life.
De naar mijn gevoel véél te hoge waardegingscijfers voor dit halfbakken gedrocht, moeten volgens mij gezien worden omdat deze uitkwam in de slipstream van een erg vruchtbare en geïnspireerde periode.

"Master Blaster (Jammin')" heb ik steeds een prima nummer gevonden, "Happy Birthday" kan ik ook nog waarderen vanwege de tekst. Met dit album is Stevie Wonder wel de weg naar beneden begonnen, het dieptepunt zou hij met de muzak alla "I've Just Called To Say I Love You" bereiken. Zijn albums uit de jaren '90, daar ben ik niet aan begonnen.

Hoewel velen deze plaat negatief beoordelen, vind ik dit wel degelijk een goede plaat. Natuurlijk is Hotter Than July VERGELEKEN met de voorgaande platen van een ander kaliber, maar om dit slecht te noemen is erg kort door de bocht. Er staan genoeg goede nummers op voor liefhebbers van diverse stijlen. Inhoudelijk blijft Stevie ook hier politieke en sociale betrokkenheid tonen. Misschien moet men dit album maar vergelijken met alle albums die hij hierna heeft gemaakt tot aan A Time 2 Love. Dan zou je ineens veel vaker 5 sterren moeten noteren.

Zijn laatste album van een hoog nivo, hierna ging het helaas berg afwaarts tot aan zijn laatste (A Time to Love die weer een stuk beter is dan het meeste werk van hem uit de jaren 80 en 90)

Kijk zo geweldig goed als Innervisions, Talking Book en Songs in the Key of Life zal het wel nooit meer worden, maar dit album van Stevie is nog steeds van een zeer grote klasse.
Nummers als Master Blaster, All I Do, Rocket Love en As If You Read My Mind zijn nog steeds geweldige nummers en ook zijn vertolking van Happy Birthday is zeer goed.

Deze 10 nummers vormen nog steeds een mooi geheel, iets wat bij zijn latere albums steeds minder werd.
Zijn muzikale kwaliteiten zijn ook hier nog steeds goed hoorbaar hij blijft inventief en vernieuwend bezig met synthesysers als je goed luisterd zit hier eigenlijk best veel in wat later in de jaren 80 door anderen is gebruikt.

Probeer dan iets uit de jaren 00
A Time To Love is stukken beter dan het meeste dat hij na Hooter That July heeft uitgebracht.

Ondergewaardeerd album. Master Blaster, Cash in your Face, Do Like You enz.. allemaal topnummers. Al staan er een paar saaie zeikliedjes op, dat heb je bij elke Stevie Wonder plaat wel. Zelfs Songs In the Key of Life bevat zulke liedjes.

Ik kwam deze lp in mijn kast tegen. Ik wist niet eens dat ik hem in huis had. Ik wist niet eens dat ik iets van Stevie Wonder in huis had.

Wellicht zal ik hem binnenkort draaien, hopen dat hij in de smaak valt.

Vind dit wel leuk hoor, weer eens wat anders dan die andere albums die ik uit mijn hoofd ken.