Neil Young / Crazy Horse - Americana (2012)

Een lastige om te beoordelen. Ik heb het gevoel dat ik in de toekomst net zo goed een vol punt hoger als lager zou kunnen gaan zitten.

De neiging bestaat om een onvoldoende te geven, omdat het wederom een redelijk gezapige, onambitieuze plaat is van meneer Young, die bovendien weinig toevoegt aan zijn oeuvre, voornamelijk wegens het gebrek aan origineel materiaal. Hoewel Young in het verleden mooie covers heeft opgenomen, is deze verzameling open deuren uit de folk nou niet bepaald heel verheffend te noemen. De meeste van deze liedjes zouden leuk zijn geweest als tussendoortje op een echt nieuwe Crazy Horseplaat, meer niet.

Wel weten de oude mannen hier meestentijds nog rauw en vitaal te blijven klinken, en spelplezier uit te stralen. De meeste liedjes passen redelijk goed in het Crazy Horse-kader (met God Save The Queen als enige echt grote misser), wat de plaat al met al bijzonder prettig maakt om naar te luisteren.

Al met al dus verre van briljant of bijzonder belangrijk, maar zeer leuk om te beluisteren.

9 jaar heeft men moeten wachten op een nieuwe plaat van Neil Young & Crazy Horse. Solo heeft Young in die carrière alweer een aantal platen uitgebracht, met 'Le Noise' bewees hij zelfs nog steeds relevant te zijn, iets waar velen niet meer zeker van waren na de release van 'Fork in the Road'. Maar de excentrieke singer-songwriter én rocker is nog steeds een artiest om rekening mee te houden. Later dit jaar komt er een plaat met nieuw materiaal van Neil Young & Crazy Horse, maar 'Americana' kwam dus al enkele maanden eerder uit, als opwarmertje.

Juist, als opwarmertje. Opwarmertjes zijn meestal geen meesterwerken, maar ook geen miskleunen. En dat gaat ook op voor deze plaat, die een klein uur duurt, en vol staat met herwerkingen van traditionals, volksliedjes, muziek uit de Amerikaanse folklore, afin. Dat terwijl Young eigenlijk een Canadees is, maar toch ook wel een beetje een aangenomen Amerikaan. Maar de plaat, de plaat.

Op de hoes zien we enkele Amerikanen, die samen met indianen (native Americans worden ze genoemd) in een oldsmobile zitten. Dat Neil Young een groot liefhebber van oude aut's is, is hierbij geen overbodige informatie. De hoes geeft dus wel een mooi beeld van de plaat, en is ook gewoon een mooie hoes.

De 11 nummers op de plaat zijn niet allemaal goed, er zitten een aantal stinkers tussen, laten we eerlijk zijn. 'Get a Job' is zwak, afsluiter 'God Save the Queen' al niet veel beter. De zang van Young klinkt nu eens goed, dan weer vaag, een beetje inconsistent dus. De instrumentatie is duidelijk die van mannen die hun vak kennen, de herwerkte versies van 'Oh Susannah', 'Gallows Pole' en 'This Land Is Your Land' zijn erg de moeite. Dat ze nog kunnen rocken, de mannen van Crazy Horse, is dan ook weer duidelijk.

'Americana' zou ik vooral bestempelen als een funplaat, een plaat die Young en zijn kompanen puur voor het plezier van het musiceren hebben opgenomen. Mogelijk zelfs ontstaan uit spontane covers of gejam. Dat laatste is zeer reëel, want nog voor de release van de plaat, kon men op de site van Neil Young een lange jam horen met Crazy Horse. Hopelijk hebben die sessies ook voor hoogstaand nieuw materiaal gezorgd, naast deze leuke versies van ouwe nummers.

3 sterren

Edit: NY & CH brengen van dit album slechts één nummer live tijdens hun tour ('Jesus' Chariot'). "They just don't fit in", zegt Frank "Poncho" Sampedro.

Toen het album nét uit was, dacht ik spontaan: "waauw, opnieuw een plaat met Crazy Horse, maar waarom pakken ze niet met eigen nieuw werk uit?". Ik wist toen nog niét dat dat er aan zat te komen...

Op dit album, met soms aparte keuzes van de songs die Neil & Crazy Horse onder handen nemen, vind ik zeker niet alles even geslaagd. Zo had voor mij - nochtans fan zijnde van de meer epische songs van het gezelschap - 'Tom Dula' echt wel korter gemogen: al showcasen de heren wel weer hun grote kunde in musiceren. Dat spreekt.

'Oh Suzannah' en 'Gallows Pole' vind ik wel fijn, zeker laatstgenoemde: met lekker bezig zijnde Crazy Horse. Lekker ritme ook...

'Get A Job' heb ik halverwege afgezet.... Daar kan ik echt niks mee. En ook 'This Land is Your Land' had niet gehoeven voor mij: toch niet deze slappe uitvoering ...

'Travel On' vind ik wel aardig maar het breekt verder weinig potten. Nee, dan liever 'High Flyin' Bird'. Met een beetje fantasie zou dat een 'eigen' nummer kunnen zijn. Alleszins heel erg goede performance en dat vind ik ook van 'Jesus Chariot'.

Erg mooi is 'Wayfarin' Stranger'. Schitterend in zijn akoestische eenvoud... 'God Save The Queen' blinkt dan weer uit in zijn absolute overbodigheid en banaliteit.... Nee, Neil. Neen!

Een erg wisselvallige plaat dus, wat mij betreft. Maar: met een paar ferme stinkers, maar ook enkele erg sterke pieken.... zoals 'Jesus Chariot', 'High Flyin' Bird', ook 'Gallows Pole' en 'Wayfarin' Stranger'...


Wat, en vooral in de songs die ik als 'pieken' zie, wel goed naar voor komt is het spelplezier en de spontaniteit van Neil Young & Crazy Horse.... En - zo bleek later - een fraaie opwarmoefening naar het magistrale 'Psychedelic Pill', van een weinig later !!!