Neil Young / Crazy Horse - Americana (2012)

Een interview met Frank Sampedro bevestigt enkele van de opmerkingen die ik maakte. Nml. dat Briggs gemist wordt en dat hij Neil durfde te pushen. Zodra er wordt gevraagd of er nog meer mensen zijn die dat nu doen, blijft het eigenlijk stil.

En wat betreft de werkwijze: ''sometimes we start playing and we just can't stop. We don't really listen back to a lot of things.''

QA: Crazy Horse's Frank 'Poncho' Sampedro on 37 Years With Neil Young | Music News | Rolling Stone - rollingstone.com

Een lastige om te beoordelen. Ik heb het gevoel dat ik in de toekomst net zo goed een vol punt hoger als lager zou kunnen gaan zitten.

De neiging bestaat om een onvoldoende te geven, omdat het wederom een redelijk gezapige, onambitieuze plaat is van meneer Young, die bovendien weinig toevoegt aan zijn oeuvre, voornamelijk wegens het gebrek aan origineel materiaal. Hoewel Young in het verleden mooie covers heeft opgenomen, is deze verzameling open deuren uit de folk nou niet bepaald heel verheffend te noemen. De meeste van deze liedjes zouden leuk zijn geweest als tussendoortje op een echt nieuwe Crazy Horseplaat, meer niet.

Wel weten de oude mannen hier meestentijds nog rauw en vitaal te blijven klinken, en spelplezier uit te stralen. De meeste liedjes passen redelijk goed in het Crazy Horse-kader (met God Save The Queen als enige echt grote misser), wat de plaat al met al bijzonder prettig maakt om naar te luisteren.

Al met al dus verre van briljant of bijzonder belangrijk, maar zeer leuk om te beluisteren.

Een vermakelijk cdtje die gerust een voldoende mag krijgen, maar ook niet hoger dan dat. Volgende keer weer eigen songs Neil ?

Neil en zijn Gekke Paard zijn druk aan het werk aan een nieuw album, wat nog dit jaar zou moeten uitkomen.

In een nieuw interview met Neil in de recente Uncut zegt de ouwe baas zelf het een en ander over het nog uit te komen nieuwe Neil Young and Crazy Horse album.





Aan de andere kant weet je het nooit met de immer wispelturige Neil en zou dit album ook maar weer zo in de kluizen kunnen belanden, netjes naast andere onuitgebrachte albums zoals Homegrown, Chrome Dreams, Toast, Oceanside/Countryside en Meadow Dusk...

Nieuwe studio-album van Neil en zijn Gekke Paard zal Psychedelic Pill gaan heten.

Nou, beetje magere reacties hier. Zal wel met de bekende hooggespannen verwachtingen te maken hebben. Het is geen meesterwerk, maar slecht is het zeker niet. Aangename recht-toe-recht-aan muziek. Alleen 'Get A Job' en 'God Save The Queen' zijn licht melig, maar met een nummer als 'High Flyin' Bird' kan de grootmeester best tevoorschijn komen.

9 jaar heeft men moeten wachten op een nieuwe plaat van Neil Young & Crazy Horse. Solo heeft Young in die carrière alweer een aantal platen uitgebracht, met 'Le Noise' bewees hij zelfs nog steeds relevant te zijn, iets waar velen niet meer zeker van waren na de release van 'Fork in the Road'. Maar de excentrieke singer-songwriter én rocker is nog steeds een artiest om rekening mee te houden. Later dit jaar komt er een plaat met nieuw materiaal van Neil Young & Crazy Horse, maar 'Americana' kwam dus al enkele maanden eerder uit, als opwarmertje.

Juist, als opwarmertje. Opwarmertjes zijn meestal geen meesterwerken, maar ook geen miskleunen. En dat gaat ook op voor deze plaat, die een klein uur duurt, en vol staat met herwerkingen van traditionals, volksliedjes, muziek uit de Amerikaanse folklore, afin. Dat terwijl Young eigenlijk een Canadees is, maar toch ook wel een beetje een aangenomen Amerikaan. Maar de plaat, de plaat.

Op de hoes zien we enkele Amerikanen, die samen met indianen (native Americans worden ze genoemd) in een oldsmobile zitten. Dat Neil Young een groot liefhebber van oude aut's is, is hierbij geen overbodige informatie. De hoes geeft dus wel een mooi beeld van de plaat, en is ook gewoon een mooie hoes.

De 11 nummers op de plaat zijn niet allemaal goed, er zitten een aantal stinkers tussen, laten we eerlijk zijn. 'Get a Job' is zwak, afsluiter 'God Save the Queen' al niet veel beter. De zang van Young klinkt nu eens goed, dan weer vaag, een beetje inconsistent dus. De instrumentatie is duidelijk die van mannen die hun vak kennen, de herwerkte versies van 'Oh Susannah', 'Gallows Pole' en 'This Land Is Your Land' zijn erg de moeite. Dat ze nog kunnen rocken, de mannen van Crazy Horse, is dan ook weer duidelijk.

'Americana' zou ik vooral bestempelen als een funplaat, een plaat die Young en zijn kompanen puur voor het plezier van het musiceren hebben opgenomen. Mogelijk zelfs ontstaan uit spontane covers of gejam. Dat laatste is zeer reëel, want nog voor de release van de plaat, kon men op de site van Neil Young een lange jam horen met Crazy Horse. Hopelijk hebben die sessies ook voor hoogstaand nieuw materiaal gezorgd, naast deze leuke versies van ouwe nummers.

3 sterren

Edit: NY & CH brengen van dit album slechts één nummer live tijdens hun tour ('Jesus' Chariot'). "They just don't fit in", zegt Frank "Poncho" Sampedro.

Niet helemaal waar, niet helemaal onwaar. Kijk nog eens goed naar de gezichten.

Ik heb de foto vergroot, en als ik zeg dat het Young, Talbot, Sampedro en Molina zijn, zal ik er wel opzitten, zeker?

En de wasmachine gaat naar...

Ik heb hem maar ook even eens kans gegeven. Hij stond al een tijdje in een map op mijn externe HDD, maar veel zin had ik nooit om dit album op te zetten en dat kwam vooral door de teleurstellende berichten die zowel hier als op andere muzieksite's te lezen waren. Inmiddels heb ik hier verandering in gebracht en heb ik hem inmiddels helemaal beluisterd. Toen ik begon met luisteren bereidde ik me voor op het ergste, maar dat was blijkbaar overbodig. Ik vind het, ondanks de vele teleurstellingen van anderen, best wel een aardig plaatje.

Uiteraard niet het beste van Neil Young, maar ik hou wel van die combinatie tussen de folk van Neil Young en de rock 'n roll van de Crazy Horse. Net zoals die auto op die hoes neemt het veel kenmerken van de wat oudere Amerikaanse muziek aan, maar nergens klinkt het echt gedateerd. We beginnen met een drie, maar dit kan best oplopen tot een drie en een half. En de volgende plaat van deze samenwerking wil ik ook best een kans geven zonder me te leiden door de eventuele teleurstellende berichten.

Vandaag maar weer eens opnieuw beluisterd, en dat viel niet erg mee. Positief punt is natuurlijk de songkeuze van Neil Young: leuk dat hij Gotta Travel On en This Land Is Your Land op de plaat zette, maar het is wel allemaal rommelig gedaan. En Crazy Horse heb ik wel eens minder amateuristisch gehoord. Ik weet uiteraard dat dit een opwarmertje was, maar ik zie dan niet de noodzaak om het ook uit te brengen. Verrast was ik door Get A Job, oorspronkelijk een prachtige doo wop hit uit 1957 van The Silhouettes, maar het verbleekt bij het origineel (luister maar eens, is vast ergens op internet te vinden). Het enige nummer, dat ik werkelijk mooi vond, is Wayfaring Stranger, vanwege de emotionele lading en de mooie stem van Neil Young.

Toen het album nét uit was, dacht ik spontaan: "waauw, opnieuw een plaat met Crazy Horse, maar waarom pakken ze niet met eigen nieuw werk uit?". Ik wist toen nog niét dat dat er aan zat te komen...

Op dit album, met soms aparte keuzes van de songs die Neil & Crazy Horse onder handen nemen, vind ik zeker niet alles even geslaagd. Zo had voor mij - nochtans fan zijnde van de meer epische songs van het gezelschap - 'Tom Dula' echt wel korter gemogen: al showcasen de heren wel weer hun grote kunde in musiceren. Dat spreekt.

'Oh Suzannah' en 'Gallows Pole' vind ik wel fijn, zeker laatstgenoemde: met lekker bezig zijnde Crazy Horse. Lekker ritme ook...

'Get A Job' heb ik halverwege afgezet.... Daar kan ik echt niks mee. En ook 'This Land is Your Land' had niet gehoeven voor mij: toch niet deze slappe uitvoering ...

'Travel On' vind ik wel aardig maar het breekt verder weinig potten. Nee, dan liever 'High Flyin' Bird'. Met een beetje fantasie zou dat een 'eigen' nummer kunnen zijn. Alleszins heel erg goede performance en dat vind ik ook van 'Jesus Chariot'.

Erg mooi is 'Wayfarin' Stranger'. Schitterend in zijn akoestische eenvoud... 'God Save The Queen' blinkt dan weer uit in zijn absolute overbodigheid en banaliteit.... Nee, Neil. Neen!

Een erg wisselvallige plaat dus, wat mij betreft. Maar: met een paar ferme stinkers, maar ook enkele erg sterke pieken.... zoals 'Jesus Chariot', 'High Flyin' Bird', ook 'Gallows Pole' en 'Wayfarin' Stranger'...


Wat, en vooral in de songs die ik als 'pieken' zie, wel goed naar voor komt is het spelplezier en de spontaniteit van Neil Young & Crazy Horse.... En - zo bleek later - een fraaie opwarmoefening naar het magistrale 'Psychedelic Pill', van een weinig later !!!

Ik vind dit de zoveelste teleurstelling van Young. Er staat tenenkrommende zooi op waar ik werkelijk niks van begrijp. De betere nummers klinken waarschijnlijk beter omdat het vorige nummer pure rotzooi is. Maar daar ben ik nog niet helemaal uit of dat zo is. Get a Job wat moet daar nu mee?

Get a Job doet me denken aan de muppets

Nou met de muppets kon ik nog lachen. Bij Get a Job springen me eerder de tranen in de ogen

Blijft een heerlijk album, een prima stamper van Neil Young + Crazy Horse. Mag er graag naar luisteren. Het is minder gecompliceerd dan Psychedelic Pill waar je echt voor moet gaan zitten.

Maar hier is sprake van recht-toe-recht-aan rock met af en toe uitstekende vuile solo's. Get a job mag dan inderdaad niet het beste nummer van het album zijn, maar gevoelsmatig denk ik dat Young met zijn Horse die oude Amerikaanse klassiekers hier ook behoorlijk op de hak neemt.

Het nummer is geen graadmeter voor de rest van de cd en is in het geheel daarom nog goed te genieten.

User Musician heeft wel vaker een andere mening dan de gemiddelde user; derhalve zal ik deze (door een klein vlammetje brandend Neil Young 'zwak') eens beluisteren.

Beluisteren kan uiteraard sowieso geen kwaad.

Ik heb ook een zwak voor Living With War, wellicht het beste album van Young in de 21e eeuw, naar mijn smaak. Daar gaat ook iedereen over mij heen vallen.

Misschien ben ik meer van het type kort en krachtig, enigszins vuil en, indien mogelijk, een meeslepende compositie voorzien van langere en kortere solo's uit de electrische gitaar. Netjes hoeft niet, het mag rammelen aan alle kanten. Liever geen country.

Neil Young & Crazy Horse hebben, naast completerend spel, ook altijd een degelijke teamprestatie. Een (tobbende) Neil Young alleen wil nog wel eens leiden tot introspectie en allerlei vage, vaak sombere bespiegelingen.

Daar heb je van Young + Horse nooit last van. Het opereert meer als team.

Toen ik las dat Young een plaat vol covers zou gaan opnemen was ik best wel enthousiast. Mijn gedachten gingen direct naar Robert Plant zijn Dreamland. Ook een eigenzinnige oude ervaren muzikale road warrior. En beiden mannen weten gezien hun leeftijd en ervaring heus wel waar dat ene figuur de mosterd vandaan haalt. En Plant weet dat meer dan prima in te vullen. Neil daar integen komt met leuke,matige en gewoon zware rotzooi aanzetten.

De eerste drie nummers verschillen niet gek veel van elkaar niet qua tempo niet qua qualiteit. Ze hebben ten eerste vier dingen gemeen. Matige nummers. Ten tweede te lang. Ten derde die eeuwige vervelende 33 maal terug kerende irriterende achtergrond zang gezever en gezeik. Oh Su zanna oh suzanna. Ohoooo ohooo o my darling. Tom Dula Tom Dula Tom Dula. Ten vierde Young weet nergens zijn gitaar dat werk te laten te doen dat het nog enigzins geinig gaat klinken. Ik ben het eens met user(Tron ha) musician dat het kort is. Maar krachtig no way dus. Hij heeft echt wel beter nee veeeeeel beter gitaar werk afgeleverd. En wederom ben ik het met user (Tron twee ha) musisician eens dat ik er geen enkel probleem mee heb/had dat Young enigzins vuil speelt. Volgens mij overgens niet de eerste keer dat Neil dat doet toch?
Dan komen we terecht bij Gallows pole. Een cover van good old Zep ha? Het eerste nummer dat enigzins afwijkt van de vorige drie. Waarom? Omdat het nivo verder en verder zakt. Zep weet er een meer dan prima nummer van te brouwen. Ik ken het orginele overgens niet. Maar Neil weet het volkomen te verpesten. Tja laat ik het kort hebben over? Get yourself a blow job Neil pfffffffff. En niet dat Travel On zoveel beter is. PURE ROTZOOI. Dit laat me denken aan een uiterst goedkope vakantie die ik ooit vierde midden in de winter in Gran Canaria. En we belanden op een gegeven moment in een disco waar alleen maar (met alle respect hoor) oude knarren aanwezig waren die gezellig een houterig dans pasje eruit gooiden. Ik voelde me er niet echt thuis. Travel On en dat is wat we deden. Wat een zooi. Een degelijke team wanprestatie zou ik dit willen noemen. Ik kan er niet eens om grinniken. High flyin' bird Naar mijn idee aardig. Soms zing ik bij het refrein spontaan welliwaar iets anders maar laat ik niet te zuur zijn he he. Eindelijk een leuk nummer werd tijd. Jesus' tja . Weer die vreselijke achtergrond koortjes in een verder slap nummer. Met een slappe Neil die er verder niet veel van bakt. This land zie mijn Gran Canaria verhaal. Wat een ZOOI. En net als de meeste stemmers vind ik Wayfarin'
stranger het beste nummer van een verder zware pokke plaat. Een nummer dat met High Flyin' bird ooit op een zelf gebrande cd gaat komen.
En het God Save The Queen nivo? Tjee best een goede prestatie om zo'n k.t nummer te bewaren als je team ha afsluiter.

Het zal duidelijk zijn, dat ik het absoluut niet eens ben met de kritiek, maar daarboven staat wat ik er wel van vind dus dat ga ik niet herhalen.

Veel begrijp ik ook niet van de inhoudelijke kant, behalve dat je er niets aan vind en het pure rotzooi genoemd wilt hebben.

Behalve dat er oude Amerikaanse volksliedjes zijn omgeturnd naar een Neil Young geluid, wat op zich een grappig uitgangspunt is, biedt dit album in muzikale zin verder geen trendbreuk inzake de speelstijl van eerdere albums van Young met Horse of bijvoorbeeld Living with War.

Als je daar een liefhebber van bent, kun je Americana onmogelijk als "pure rotzooi" afdoen. Ja, ik weet natuurlijk niet wat je favoriete albums zijn inzake het complete oeuvre van Young. Maar ik mag de cd's in lijn van Americana en Living With War graag horen. De term rotzooi met betrekking tot Neil Young in de weer met zijn Old Black is sowieso een onmogelijke combinatie.

Volgens mij beschrijf ik inhoudelijk overduidelijk wat ik niet goed vind. Maar dat wil ik nog eens netjes voor je opsommen 1 Slappe nummers. 2 slap gezang met name de achtergrond zang. 3 slap gitaar werk.4 veel te lange nummers. Maar dat is toch overduidelijk!

En jij weet best wel wat ik niet goed vind en wel goed vind van Neil. Of gaan we nu weer arrogant doen?
Ik vraag je trouwens ook nergens om iets te herhalen toch?

De grens tussen vrij/los/spontaan spel en rommelig spel wordt hier wel érg diffuus.

Ok, als dat de kritiek is: zo lang zijn de nummers helemaal niet eens, voor Neil Young begrippen zeker. Als het woord "slap" gaat vallen bij Neil Young krijg ik hele andere albums voor de geest.
Achtergrondvocalen? Het zal wel aan mij liggen.


Nee, maar ik probeerde te achterhalen waar je smaak ligt bij Neil Young. Dat heeft niets te maken met arrogant, ik weet het eerlijk gezegd ook niet direct uit mijn hoofd. Maar de achterliggende gedachte was om aan de hand van je opgave Americana te kunnen plaatsen.

Als je bijvoorbeeld wel van steviger werk houdt van Young, kan ik de kritiek om de waarheid te zeggen moeilijk plaatsen, als mede-liefhebber. Op een paar nummers na (die verder niet storend zijn) is het een lekker stevig en ronkend album. Enigszins chaotisch, zal ik Stijn gelijk geven. Maar verder onmiskenbaar Neil Young.

Americana lijkt een opwarmoefening voor Crazy Horse te zijn.Ze hadden natuurlijk een tijdje op stal gestaan.En met deze plaat waren ze weer soepel gespeeld om Psychedelic Pill op te nemen.Maar Young had het niet moeten releasen.Daarbij is ook de keuze van de traditionals een beetje tam te noemen.Tuurlijk geeft Young goed invulling met zijn Old Black,maar het neemt niet weg dat de meeste nummers gewoon niet boeiend genoeg zijn .Iedere zichzelf respecterende singer-songwriter waagt zich aan Wayfaring Stranger en ook Young brengt deze er goed vanaf,maar dat is toch een schaars hoogtepunt op deze wat matte en lome plaat.Zoals ik al eerder schreef de backing vocals zijn soms tenenkrommend en wat dat betreft snap ik Iggy's bezwaren maar al te goed.Ik ben een groot Young liefhebber van elke stroming die hij ook aanpakt ,maar hier vind ik de man ondermaats presteren en dat is meer dan jammer.Er had meer ingezeten.

@: musician ik ben bisexueel wat mijn Young muziek smaak betreft. Met ander woorden zowel de harde als de softere kant spreken mij zeer aan. Ik heb dus geen echte voorkeur. Met die kanttekening dat ik lang niet alles van hem goed vind. Ik heb zo'n idee dat onze muzikale smaken wat Neil betreft niet gek ver uitelkaar liggen.

Ik vind het wel een tikkeltje vreemd dat je mijn kritiek niet kunt plaatsen. Is gewoon een kwestie van smaak denk ik.

Knap dat Neil oude volksliedjes op een waardige manier de 21e eeuw in sleept! Gallows Pole swingt de pan uit.

Vind ik psychedelic Pill uitgeblust, rommelig en ongeinspireerd klinken, bij dit Americana heb ik daar geenszins last van. Ik hoor het spelplezier en de lol die ze hebben in het oppoetsen van deze oude amerikaanse klassiekers. Al dacht ik zelf dat God Save the Queen niet zo Americana was, maar goed het is een land van immigranten, dus in die zin kan het er wel bij. Het opent i.i.g al vlot en aanstekelijk met Oh Susanna, Clementine, Tom Dula en Gallows Pole. Niet alles pakt evengoed uit, zo vind ik This Land is Your Land wel wat afgeraffeld over komen. Maar over het geheel is dit een leuk album om naar te luisteren, waarbij het mij opvalt dat de drummer gevarieerder en energieker klinkt als op het tamme Psychedelic Pill.

Wegens veel te duur voor een lp vol covers nu pas aangeschaft en beluisterd. Door al de commentaren verwachtte ik er zeer weinig van. Man wat heb ik spijt dat ik dit pareltje niet eerder heb aangeschaft. Deze plaat luistert lekker weg als je het mij vraagt. Bedankt neil! Pluspunt is het bijhorend boekje met teksten en korte uitleg over de originele versie.

Kleine waarschuwing voor mensen. Mijn exemplaar van dit album op cd is door het kartonnen hoesje niet meer (geheel) speelbaar. Op een plek van de cd zat een stukje papier dat op de cd leek te zijn gesmolten oid. Ik kreeg het er haast niet meer af en het eind van het album skipt nu als een gek. Zorg er bij dit soort rothoesjes dus voor dat ze niet in een te warme omgeving staan.