The Magic Numbers - The Magic Numbers (2005)

Dit is inderdaad erg frisse muziek.
Iemand trouwens weleens de bandleden goed gezien? Ze lijken zo uit de jaren zestig zijn weggestapt.

Het zijn idd een stel hippies.
Maar muziek maken dat kunnen ze!

http://comcast.planetatv.com/mm/image/Planeta%20Networks%20Inc/ss_magic-numbers.jpg

Inderdaad hippies.
Maar die konnen goede muziek maken.

Jammer...dit lijkt een typisch hype-bandje... Ik draai dit album nog met regelmaat en zeker op een zwoele zomeravond met een lekkere tjonko is het genieten geblazen. Favoriet is morning eleven. Singles forever lost en love me like you vind ik ook tot de sterkere meer catchy nummers behoren. Album als totaal verveelt echter geen moment. Wel grappig. Elke keer als ik hem beluister hoor ik invloeden van andere bands. Als iets bekend van vervolgmateriaal?

Goh wat een saai album toch met momenten. De eerste nummers zijn nog vrij goed maar in het 2de deel gaan ze alsmaar trager spelen. Een efficient slaapmiddel is dit. Zet deze plaat niet op als je van plan bent om er eens goed in te vliegen.

2.5* voor een redelijk begin.

Deze muziek kan ik echt helemaal niet hebben. Dit werkt zo vreselijk op mijn zenuwen. Ik kan elk nummer stuk voor stuk af gaan kraken, maar ik denk niet dat dat interessant is om te lezen.
Ik erger me ook al aan dat hele imago eromheen. 4 ongeloofelijk lelijke mensen. 2 families. Dat hele familiaire gedoe, ach we doen er lekker een gitaartje bij, we laten de lelijkste lekker zingen, ookal kan hij dat niet. Het ergste is nog dat die melodielijnen zo simpel en kinderlijk zijn, dat ik soms nog ga zitten meeneuriën ook.

1,5 *

Dus Davez, saai is voor jou: als je er niet in kan vliegen
Wat een onzin! Zelf hou ik ook van the Arctic Monkeys, maar dit is natuurlijk andere muziek die om een andere beoordeling vraagt. Sterke pop/rock songs, een paar memorabele uitschieters met heerlijke melodielijnen, mooi gezongen, sterk instrumentaal: 4,5*

Het is duidelijk dat je dit, hoe stom ook, laat meewegen in je stem. Tja dan zou Radiohead ook 4* minder moeten krijgen vanwege het niet al te charmante gezichtje van Yorke.....

@Luc011190: doe eens even normaal joh! Ik heb jouw tekst bij de moderator voorgedragen om weg te halen. Die vond dit geen beledigen, ik wel. Je hebt het over "ongeloof(e=taalfout)lijk lelijke mensen....de lelijkste lekker zingen". Dit heeft helemaal niets met een muziekrecensie te maken: wat ben jij diep gezonken zeg!

Nou nou. Om dit voor te gaan leggen aan een moderator doet je ook niet echt in mijn achting stijgen. Allemachtig. De lontjes worden met de dag korter hier.

Terug naar dit album: ik heb er nog elke dag spijt van dat ik dit heb aangeschaft. Ik heb er helemaal niks mee.

Moderators

Even serieus, de moderators snappen gewoon dat je dit niet zo serieus moet nemen. Ik probeer gewoon (wat ongenuanceerd ja) mijn ergernis uit te leggen, met een provocerende ondertoon. Dat provoceren is iig goed gelukt

Dat jij zo bekrompen reageert, is waarschijnlijk gewoon de generatiekloof

Ho ho ho. Hij is van mijn generatie ja!

Het heeft niets met generaties te maken: of je nou 16 bent of 40, een beetje normaal moet iedereen doen. Je provoceert niet door mensen ongeloof(e)lijk lelijk te noemen. Dat heet nl. anders: beledigen en dat hoort niet thuis in een muziekrecensie.

Als ik zeg dat jij mensen beledigt en dat triest vind, heeft dat trouwens niets met bekrompen te maken. Dat woord moet je maar eens opzoeken in het woordenboek net als ongeloof(e)lijk.

Nogmaals. Heeft inderdaad niets met generatiekloof te maken. De bekrompen reactie is puur persoonlijk.

Oké, geen generatiekloof.
Als we toch bezig zijn, ik erger me er aan dat jij de hele tijd over die spelfout begint, wil je het nou over de inhoud hebben of wat?
Het was vroeg in de morgen, de 'bewerk' knop is weg, niets meer aan te doen.

Ik heb dat bericht geplaatst met mijn volle verstand en ik sta er nog steeds achter.

leuk albumpje toch? bijster ingewikkeld niet nee, maar het luistert lekker weg. wil niet beweren dat hier niets in zit... de basslijntjes blijven me boeien en er staan goede composites tussen... uitstekers als de eerste twee nummers doen het album tot 3,5* stijgen

Leuk en fris plaatje. Deze band moet het hebben van de vlugge songs, met aparte hooks en een goede opbouw.

Naarmate de plaat het einde nadert komen er meer "zagenummers" voorbij en kan de plaat me niet meer echt boeien, wat ik zonde vond.

Love me like you werd terecht héél vaak op diverse radiostations gedraaid.

Tja, zonder die paar flauwe kampvuurliedjes op het einde was het resultaat sterker geweest.
Vandaar : 3.5 *** 1/2

Mooie achtergrond-cd, enkele prachtige liedjes en inderdaad, op het einde worden de liedjes wat zagerig...
Live zijn ze nog veel beter: wat hebben die vrouwen een sterke stem!

3.5*

Heel erg overschat.....
1 a 2 hele leuke nummers, de rest irriteert me.
(Moest ik ff kwijt, sorry)

Een van de betere bands van de jaren 2000.
Net zulke lekkere muziek als Camera Obscura en Lush.
Sterk debuut-album dat in iedere cd-collectie thuishoort.

Ach, het is lekker poppy, maar dit zet ik eigenlijk alleen één of twee keer op als ik lekker verliefd ben. Verder blijft het totaal niet hangen.

3.5*

Tot en met Wheels on Fire is het werkelijk een fantastisch plaatje! Daarna lijkt het geheel een beetje in te kakken tot het mooie slotstuk... Gewoon een erg fijne plaat die al tijden ergens op m'n pc rondzwerft, te wachten om eens beluisterd te worden. Vooral de eerste 2 songs zijn voorbeelden van haast perfecte popliedjes, I like!

3,5*.

tja al weer een paar jaar naar dato van uitkomen....maaar vlieg door de kamer bij sommige nummers... er zijn maar echt weinig bands die zo aanstekelijk uit de hoek kunnen komen.. en of de albums evenwichtig genoeg zijn en dat deze vol met perfecte nummers staan is dan helemaal niet belangrijk meer.. de hoogtepuntjes steken boven bijna alles uit... en daarom een 5

Leuk en fris debuut met prima vocalen en dito songs, het doet mij soms denken aan de hippie-periode en meer bepaald aan Mamas & Papas. Hoewel ik ze beter vind in de vlotte en aanstekelijke songs dan in de ballades als "Try", die wat langdradig en zeurderig klinken.
De eerste 2 nummers vind ik goddelijk evenals "Love Me Like You".

Mnee, op de één of andere manier krijgen ze me niet helemaal mee, de sympathieke The Magic Numbers-telgen. Op zich zijn al de "juiste" ingrediënten aanwezig opdat ik dit titelloze debuut gulzig naar binnen zou schrokken, maar na een paar happen schuif ik deze plaat van me weg. Ik denk wel dat deze band een album kan maken dat ik écht koester, of misschien hebben ze dat wel al gedaan onder de vorm Those The Brokes. Hoewel hun tweede worp algemeen genomen ietsje minder werd ontvangen (heb ik toch de indruk), is het misschien wel wat voor mij? Ik zal er in ieder geval eens van proeven in de nabije toekomst.
Hun manier van muziek maken ligt me dus duidelijk wel, en ook de zang (zowel van Stodart als van Gannon) vind ik heel mooi, in tegenstelling tot onder andere nen luc011190. Maar toch weten de liedjes hier aanwezig me niet echt te raken: het is zeker geen marteling om dit schijfje te beluisteren, maar echt gepassioneerd luisteren is het evenmin. Aanvankelijk dacht ik nog dat ik hier misschien op een groeiplaat was gebotst, maar ik ondervind eigenlijk maar weinig stijging in de luisterintensiteit. Sommigen zijn hier van mening dat dit debuut naar het einde toe wat inzakt, maar dat gevoel deel ik niet echt.
Tijdens hun meest melancholische momenten weten ze mij misschien nog wel het meest in te palmen. Zo is het voor mij smullen bij The Mule, I See You,You See Me en This Love. Voor de rest fijne songs, maar niks wonderbaarlijks naar mijn gevoel. En toch hebben deze olijkerds het in zich om op een dag met iets af te komen dat me wél compleet van m'n sokken blaast.

Dat heb ik ook altijd bij Bonnie Prince Billy; denk je een lekkere pit te gaan bouwen komt er 1 man met een gitaartje het podium op en gaat hij een beetje de singer/songwriter uithangen.

Lekker plaatje van stel verlate hippies. Absoluut geen top 10 werk, maar het luistert lekker weg op zomeravondje.

Gewoon fijne muziek.

Wat een geniaal nummer is The Mule toch! Daarnet ontdekt, en ik zou het zonder problemen meteen nog tien keer kunnen opleggen. Een middelmatige, simpele popplaat, met enkele toffe uitschieters, maar The Mule is toch meteen een niveautje hoger.

The Magic Numbers hebben een nieuwe plaat 'The Runaway'; reden voor mij om het oude werk weer eens af te stoffen. Maar ik begrijp de opwinding die dit destijds teweeg bracht nog steeds niet zo. De plaat schopte het zelfs in de OOR-eindejaarslijst van 2005 en stond hoog tussen toch prominent ander muzikaal geweld, zoals 'Funeral' van Arcade Fire, 'Illinois' van Sufjan Stevens, 'I Am A Bird Now' van Antony & The Johnsons and de selftitled debuutplaat van LCD Soundsystem. Ga er maar aan staan. Ik vind dit nog steeds een fijn softrockalbum, maar ga er absoluut niet van uit mijn dak.