The Magic Numbers - The Magic Numbers (2005)

Mnee, op de één of andere manier krijgen ze me niet helemaal mee, de sympathieke The Magic Numbers-telgen. Op zich zijn al de "juiste" ingrediënten aanwezig opdat ik dit titelloze debuut gulzig naar binnen zou schrokken, maar na een paar happen schuif ik deze plaat van me weg. Ik denk wel dat deze band een album kan maken dat ik écht koester, of misschien hebben ze dat wel al gedaan onder de vorm Those The Brokes. Hoewel hun tweede worp algemeen genomen ietsje minder werd ontvangen (heb ik toch de indruk), is het misschien wel wat voor mij? Ik zal er in ieder geval eens van proeven in de nabije toekomst.
Hun manier van muziek maken ligt me dus duidelijk wel, en ook de zang (zowel van Stodart als van Gannon) vind ik heel mooi, in tegenstelling tot onder andere nen luc011190. Maar toch weten de liedjes hier aanwezig me niet echt te raken: het is zeker geen marteling om dit schijfje te beluisteren, maar echt gepassioneerd luisteren is het evenmin. Aanvankelijk dacht ik nog dat ik hier misschien op een groeiplaat was gebotst, maar ik ondervind eigenlijk maar weinig stijging in de luisterintensiteit. Sommigen zijn hier van mening dat dit debuut naar het einde toe wat inzakt, maar dat gevoel deel ik niet echt.
Tijdens hun meest melancholische momenten weten ze mij misschien nog wel het meest in te palmen. Zo is het voor mij smullen bij The Mule, I See You,You See Me en This Love. Voor de rest fijne songs, maar niks wonderbaarlijks naar mijn gevoel. En toch hebben deze olijkerds het in zich om op een dag met iets af te komen dat me wél compleet van m'n sokken blaast.