The Kyteman Orchestra - The Kyteman Orchestra (2012)

Het is een album dat heel moeilijk in een hokje te plaatsen is. Ik ben verder niet zo bekend met Kyteman dus toen ik The Mushroom Cloud voor het eerst hoorde wist ik niet wat me overkwam.
Hier hoorde ik nergens ook maar één vleugje hip-hop in terug. Wel een hoop kitscherige pop van het soort waar ik wel van hou en waar anderen ongetwijfeld van gruwen. Een soort mini pop-opera en dan gaat al snel de naam Queen naar voren komen (let op: lijkt er verder niet op). Vloeken in de Kyteman-kerk misschien maar het beeld verdwijnt maar niet van mijn netvlies.

En dan het hele album dat al van start gaat met een spannend Intro waar aardig wat sferen samen komen (hoor ik daar nu iets oostblok-achtigs? Hongaars? En dat vermengd met Ennio Morricone-achtige geluiden?
Op dat moment wist ik dat dit album ongetwijfeld wat voor mij zou gaan worden! En dat bleek dus ook. Klassiek, operazang, hip-hop (inderdaad minimaal), funk, ik weet niet wat er allemaal voorbijkomt maar wel dat het perfect mengt. Het haast onmogelijke blijkt gewoon mogelijk op The Kyteman Orchestra.

Is het mijn liefde voor bombast in muziek? Mijn liefde voor klassieke instrumenten? Eigenlijk doet dat er niet toe. Deze op het eerste gehoor chaos aan muziek pakt mij, tilt me op en zet me na meters in de lucht te hebben gezweefd weer rustig neer op aarde. Met beide voeten terug op de grond. Een beetje dronken nog van het avontuur dat dit album biedt.
Niet voor iedereen weggelegd vrees ik. Er zullen er genoeg zijn die dit bestempelen als een draak van een plaat. Ik hoor daar niet bij. Dit is wel mijn ding!

De kracht van Kyteman ligt vooral bij Colin Benders.
Hij is in staat om zijn muzikale beeld door middel van andere muzikanten vast te leggen.
De Jazz en Hip-Hop verdwijnen nu meer naar de achtergrond.
Vooral in de beginnummers zijn Oosterse sferen voelbaar.
Het is een opbouw naar een climax.
De uitgebreide wereldse variant van Sorry.
Hierbij wordt meer gekozen om het geheel te laten ademen.
Niet gelijk recht in je gezicht.
Kytopia ontwaakt na een lange nachtelijke sessie met de nodige genotsmiddelen.
Blazers die als een mensvriendelijke wekker de roes op een prettige manier laten wegebben.
Langzaamaan laten de eerste zangers een glimp van zichzelf zijn.
In de loop van While I Was Away zit iedereen in de geïmproviseerde repetitieruimte.
Het begin van Truth or Dare doet me denken aan I’m Like a Bird van Nelly Furtado.
Toevallig ook een artiest met roots in de Hip-Hop.
Wel degelijk het hoofdelement van de song.
Kytopia is een smeltkroes van verschillende culturele opvattingen.
Respect en gemeenschappelijkheid zijn hoofdelementen.
Ieder krijgt de kans om zijn kunnen te laten zien.
Binnen het speelveld van dirigent Benders is veel mogelijk.
Zijn rol zal waarschijnlijk in de toekomst steeds meer op het vlak van producent te vinden zijn.
Zodat de artiesten onder zijn hoede hun vleugels kunnen uitslaan.
Ik blijf hopen op een project als The Wild Bunch (Triphop) of Wu-Tang Clan.
Sour Times van Portishead hoor je trouwens terug in Long Lost Friend.
Zeker zit er klassiek verwerkt met metal in sommige nummers.
Niks nieuws, maar prima uitgevoerd.
Al is hierbij ook geluisterd naar Apocalyptica (7/8) en Within Temptation
The Kyteman Orchestra blijf ik zien als geslaagde tussenfase van een genie die nog lang niet al zijn mogelijkheden heeft laten zien.
Hopelijk blijft het enthousiasme aanwezig, en worden we in de toekomst nog vaker getrakteerd op iets moois.
Of hij volgt dezelfde richting als Jaap van Zweden.
Dit laat zich nog niet luisteren als een geheel, maar geeft wel meer openheid in de persoon Benders.

Hij werd groot in 2009. Won diverse prijzen en op verschillende festivals kreeg hij staande ovaties met zijn orkest. Kyteman, Colin Benders was naast een jongen met trompet vanaf toen die jongen die zijn eigen orkest leidde. Hij moest het echter met name van zijn live-optredens hebben want het album dat hij produceerde, The Hermit Sessions was - op het nummer Sorry na - nou niet echt spectaculair te noemen.

In 2012 is hij echter weer terug met een nieuwe CD. Ditmaal niet als solo-artiest maar als The Kyteman Orchestra. Ik had Kyteman nooit echt omarmd omdat ik zijn eerste CD gewoon niet te pruimen vond, maar na steeds sterker wordende, veelal positieve geruchten, ben ik toch gezwicht voor deze krullenbol. Hij zou een fantastische combinatie hebben gemaakt tussen pop, hiphop en klassieke muziek. Dat moest ik dan maar eens zien en horen.

Na een tijdlang tevergeefs proberen om het via gratis kanalen op mijn computer te krijgen besefte ik dat er ook nog zoiets als Spotify bestond. Na zonder veel verwachtingen Kyteman in het zoekvak getypt te hebben kon het luisteren beginnen. Vanaf dat moment was ik zo mogelijk nog blijer dat Spotify de limiet (maximaal 5x een liedje afspelen) juist deze week had afgeschaft. Het album greep me afgelopen vrijdag en laat me nu, in deze loodzware deprimerende tentamenperiode, niet meer los.

Vanaf het intro was ik gegrepen. De combinatie die Kyteman hier met zijn orkest laat horen is iets dat werkt bij mij. Het negatieve karakter dat hij in mijn hoofd altijd had omdat ik hem een crowdpleaser vond die geen albums kon maken is verleden tijd. Nummers als 7/8, The Mushroom Cloud en The Ballad zijn gewoon klassiek, zowel letterlijk als figuurlijk, voor zover je het begrip letterlijk kunt nemen... Het doet denken aan het werk van Yann Tiersen, gecombineerd met aantrekkelijke (lees: niet gangsta-) raps en een heerlijk poprandje.

De Nederlandse popmuziek is in 2012 levender dan ooit tevoren. Wat een enorme hoeveelheid aan goed materiaal is er al verschenen, te weten de albums van Blaudzun en Bart Constant. Daar komt nu dus The Kyteman Orchestra bij. Zal het een klassiek album worden? Nee, een klassiek album is het al. Is Kyteman gegroeid nadat hij groot werd? Ja, in een live-publiek wist hij me al te bereiken, maar nu doet hij het ook door mijn speakers en oordoppen.

klik

Sorry, het zal het meest gehoorde woord zijn in samenstelling met de naam Kyteman. Dit is namelijk de grootste hit geworden van zijn eerste soloproject. Een soloproject dat vooral live veel furore wist te maken. Daarna startte Colin Benders met Kytopia. Een soort muzikale samenscholing in Utrecht waar verschillende musici de ruimte krijgen om muzikaal helemaal hun ei kwijt te kunnen. Er rolden al wat aantrekkelijke platen uit de koker (bijv. La Boutique Fantastique en Kytecrash) en nu is het in 2012 weer tijd voor Colin om zelf met iets te komen. Samen met rappers, zangers, orkest en koor wordt het Kyteman Orchestra neergezet.
Op de intro blaast Colin ons een weg de CD in. En blazen dat kan hij. Verder is het nummer vol opgezet met het orkest en de volle muzikaliteit.
Het eerste echte nummer is While I Was Away. Een nummer dat vast heel meeslepend, episch en cinematografisch bedoeld is, maar het pakt mij persoonlijk totaal niet. Vooral bij het gebruik van het koor heb ik het idee dat dit live best goed kan werken, maar zo op plaat komt het vooral erg vermoeiend over.
Truth or Dare doet me wat denken aan de muziek van Relax, waar Benders ook trompettist was. Vooral de refreinen refereren naar de stijl van Relax. Verder is best een aanstekelijk nummer geworden.
Minder wordt het met Angry at the World. Waar is de energie? Waar is de sprankeling? De rappers proberen nog wel wat agressie in het nummer te brengen, iets wat het nummer echt nodig heeft. Maar of het helpt? Nee, het kakt verder namelijk veel te veel in.
Het beste nummer van de plaat is Long Lost Friend. Eindelijk horen we het trompetgeschal van Kyteman meer op de voorgrond, iets wat ook wel een keer mag. Het pakt meteen ook goed uit in een fantastisch nummer. Goede doorleefde zang en het is gewoon een cool nummer. Geen overdreven opsmuk, gewoon mooie muziek. Bij het toevoegen van het koor lijkt het er op dat het nummer me toch even kwijtraakt, maar gelukkig, het blijft me pakken.
Dat het een CD van The Kyteman Orchestra is horen we op Preaching to the Choir. Het orkest doet mee, dat horen we zeker! Evenals het koor. Ze mogen op dit nummer laten horen wat ze kunnen, maar dat weet me niet te pakken. De ideeën zijn er wel, de uitwerking niet.
Een nummer dat qua titel het vast moest hebben van de maat is 7/8. Dit nummer heeft meer rockinvloeden, met strijkers en zelfs folklorische invloeden. Het is een erg rommelig nummer.
Hebben we met Long Lost Friend het beste nummer van de plaat, dan hebben we met The Void het slechtste nummer. Luister ik hier naar een deuntje van een Mario Bros. game? Het lijkt er wel op. Het wordt in den treuren herhaald, het is simpelweg saai en eentonig.
De eerste song die ik van deze plaat hoorde was The Mushroom Cloud. Dat deed me toentertijd best veel van deze plaat verwachten. Het is namelijk een goed en aanstekelijk nummer. Kwalitatief wordt het verslagen door The Ballad, dat ook tot de beste van dit album behoord. Een mooi, geheel muzikaal nummer. Het is gevoelig en fijn klein gehouden. Misschien had een goede zanger of zangeres nog iets extra’s toegevoegd, maar het is zo ook gewoon erg mooi.
Op ‘The Hermit Sessions’ waren ook een paar nummers in de Franse taal. Dat vinden we nu terug in On s en Fout. Het idee achter het nummer zal vooral een eclectische vibe zijn. Een idee dat volledig de mist in gaat. Eerlijk gezegd, het nummer irriteert mij.
Day One sluit het album af. Bij het beluisteren van dit nummer kreeg ik de opmerking “Is er iemand dood ofzo?!”. Die sfeer heeft het nummer inderdaad. Dit hoeft natuurlijk niet negatief te zijn, maar mij persoonlijk kan het niet echt pakken.

De verwachtingen om een album van Kyteman zijn altijd hoog gespannen. De aandacht, de verwachte successen, het weegt allemaal mee in de beoordeling van de plaat. Eigenlijk kom ik tot dezelfde conclusie als bij ‘The Hermit Sessions’. Live is vast weer fantastisch, maar op cd weet het me wederom niet te pakken.