The Kyteman Orchestra - The Kyteman Orchestra (2012)

Ik weet niet of je recensies op musicmeter.nl mag plaatsen, maar ik doe het toch: Hospital Bomber mrcvndrhlst soort van recenseert de nieuwe Kyteman: ?heavy paddestoelwolkje? | LiveXS .

En eigenlijk ben ik het hier wel mee eens. Ja, de 'recensent' heeft het album nog niet geluisterd en geeft dus een mening gebaseerd op vooroordelen. Aan de andere kant is The Mushroom Cloud wel redelijk in overeenstemming met de rest van het album (val alstublieft niet meteen over deze opmerking, ik heb het over kenmerken als bombast en slechte zang/rap) en dus zeker te beoordelen. Ik denk dat deze sidenote van mede-musicmeterer Jumpjet genoeg zegt: '
The Mushroom Cloud doet mij dan weer denken aan (herinnert u zich deze nog, nog, nog..?) Gaia van Valensia.'

En dan nog dat lompe gezwets over Kyptopia. Ik zag Kyteman een tijd geleden nog in De Wereld Draait Door (niet vorige week, paar maanden daarvoor) waar hij met een niet te onderdrukken grijns stelde dat ze daar in, hét muziekparadijs van de 21e eeuw, Kytopia niet vies waren van wat biertjes en zelfs een enkel jointje. Kyteman was met zijn nieuwe project bezig, terwijl het muzikale gedeelte van Nederland rustig haar hart vast hield. Want dit werd weet iets geweldigs.

Kyteman, blijf alsjeblieft gewoon 'hip-hop' maken, daarin vond ik je nou net zo goed. Niet dit bombastische, theatrale en bij vlagen zelfs domme album. Ik citeer: ‘The morning light is leaking into the unknown / So by the infinite beyond we’re home’. Tsja...

Geef mij dan maar een band als Moss, die zichzelf niet opnieuw willen ontdekken, of muzikale grenzen willen verleggen, maar gewoon doen waar ze goed in zijn. En als je hier toch niet voor kiest, lieve Kyteman, zorg dan wel dat je rapper/zanger beschikt over een stem die geschikt is voor muziek als dit.

Ik zet in de tussentijd weer even Un Seule Fois op; oude tijden laten herleven en proberen zo weinig mogelijk mee te krijgen van deze hype.

Toch nog maar eens luisteren dit album.
The Mushroom Cloud laat slechts enkele elementen van dit album horen.
De door jouw aangehaalde recensie is wel prima te lezen, maar ik hou er niet van om aan de hand van een nummer een geheel album neer te halen.
De tijd voor het schrijven van die tekst had hij best kunnen combineren met het luisteren van het hele album.
Een beetje recensie kost je wel een uurtje.

Uiteraard heb ik het beluisterd! Ik haal die recensie, die meer humoristisch dan serieus te nemen is, aan omdat ik dezelfde mening over The Mushroom Cloud heb. Ik ben het volledig met je eens dat je geen recensie over een album kunt schrijven nadat je slechts één nummer heb beluisterd.

Ik vraag me af wat jullie eigenlijk zo goed aan dit album vinden, en dan vooral jij/u Deric Raven...

Daar komt binnenkort een uitgebreid antwoord op.

Kun je over dit album dan ook een gedicht/sfeerbeeld/dromerig verhaal maken?

De kracht van Kyteman ligt vooral bij Colin Benders.
Hij is in staat om zijn muzikale beeld door middel van andere muzikanten vast te leggen.
De Jazz en Hip-Hop verdwijnen nu meer naar de achtergrond.
Vooral in de beginnummers zijn Oosterse sferen voelbaar.
Het is een opbouw naar een climax.
De uitgebreide wereldse variant van Sorry.
Hierbij wordt meer gekozen om het geheel te laten ademen.
Niet gelijk recht in je gezicht.
Kytopia ontwaakt na een lange nachtelijke sessie met de nodige genotsmiddelen.
Blazers die als een mensvriendelijke wekker de roes op een prettige manier laten wegebben.
Langzaamaan laten de eerste zangers een glimp van zichzelf zijn.
In de loop van While I Was Away zit iedereen in de geïmproviseerde repetitieruimte.
Het begin van Truth or Dare doet me denken aan I’m Like a Bird van Nelly Furtado.
Toevallig ook een artiest met roots in de Hip-Hop.
Wel degelijk het hoofdelement van de song.
Kytopia is een smeltkroes van verschillende culturele opvattingen.
Respect en gemeenschappelijkheid zijn hoofdelementen.
Ieder krijgt de kans om zijn kunnen te laten zien.
Binnen het speelveld van dirigent Benders is veel mogelijk.
Zijn rol zal waarschijnlijk in de toekomst steeds meer op het vlak van producent te vinden zijn.
Zodat de artiesten onder zijn hoede hun vleugels kunnen uitslaan.
Ik blijf hopen op een project als The Wild Bunch (Triphop) of Wu-Tang Clan.
Sour Times van Portishead hoor je trouwens terug in Long Lost Friend.
Zeker zit er klassiek verwerkt met metal in sommige nummers.
Niks nieuws, maar prima uitgevoerd.
Al is hierbij ook geluisterd naar Apocalyptica (7/8) en Within Temptation
The Kyteman Orchestra blijf ik zien als geslaagde tussenfase van een genie die nog lang niet al zijn mogelijkheden heeft laten zien.
Hopelijk blijft het enthousiasme aanwezig, en worden we in de toekomst nog vaker getrakteerd op iets moois.
Of hij volgt dezelfde richting als Jaap van Zweden.
Dit laat zich nog niet luisteren als een geheel, maar geeft wel meer openheid in de persoon Benders.

Kyteman is een talent, laten we hopen dat hij de stijgende lijn doorzet.

Een talent is hij hoe dan ook.
Mogen wij hier best trots op zijn.
Maar meestal is het bij ons Nederlanders zo; hoe meer talent, des te meer afschuw.

Kyteman krijgt in dit geval wel veel waardering, ik denk dat hij daar (nog niet) over hoeft te klagen.

Je hebt nu bij dit album toch ook steeds meer tegenstanders van zijn muziek.

Ik snap het enthousiasme rondom deze plaat wel. De eclectische elementen komen in die mate tot hun recht dat het op de luisteraar niet eens vreemd overkomt wanneer je ineens vanuit het niets klassieke zang naar voren hoort komen. Over de hele linie doet het album me denken aan een zeer bombastische variant op de muziek die Beirut maakt.

Dat heeft hij inderdaad laten horen op zijn eerste album. Je zei in een van je berichten dat je hoopte dat Kyteman wellicht ooit nog een 36 Chambers zou maken (in ieder geval iets met de Wu Tang). Zou best kunnen, maar dan zou hij toch wel iets betere mensen om zich heen moeten verzamelen en zich inderdaad richten op de hip-hop.

Omdat alle die-hard fans er als eerste bij zijn. Albums scoren op MuMe in 't begin best vaak erg hoog.

@ wouterrmusic: Ik bedoel iets vergelijkbaars als Wu-Tang Clan.
Een hoop goede muzikanten de mogelijkheid geven om zich te ontwikkelen, om vervolgens succesvol solo te gaan.
Noem het een geslaagde leerschool.

Weet iemand waar ik die limited edition nog kan scoren?

Ik denk door te informeren bij platenzaken, maar het zal lastig zijn.

Ik zag toevallig vandaag bij Kroese Nijmegen nog een exemplaar staan. Misschien moet je daar eens informeren.

Als dat een witte platte doos is dan zag ik er vanmiddag 6 in de Plato in Groningen liggen.
bellen?

Wat een fantastische plaat is dit!
Geniale mix van orkestmuziek, pop en hip-hop.
Experimenteel is het zeker, maar het pakt erg goed uit. En ondanks dat hij nergens inzakt, vind ik hem toch wel net iets te lang. Dus een verdiende 4*.

Ik geloof het wel. Bedankt!

Wat een prachtige plaat is dit. Ruim een uur lang genieten van een prachtige mix van pop, hip-hop en klassiek. Favorieten zijn 7/8 en The Ballad.

Hij werd groot in 2009. Won diverse prijzen en op verschillende festivals kreeg hij staande ovaties met zijn orkest. Kyteman, Colin Benders was naast een jongen met trompet vanaf toen die jongen die zijn eigen orkest leidde. Hij moest het echter met name van zijn live-optredens hebben want het album dat hij produceerde, The Hermit Sessions was - op het nummer Sorry na - nou niet echt spectaculair te noemen.

In 2012 is hij echter weer terug met een nieuwe CD. Ditmaal niet als solo-artiest maar als The Kyteman Orchestra. Ik had Kyteman nooit echt omarmd omdat ik zijn eerste CD gewoon niet te pruimen vond, maar na steeds sterker wordende, veelal positieve geruchten, ben ik toch gezwicht voor deze krullenbol. Hij zou een fantastische combinatie hebben gemaakt tussen pop, hiphop en klassieke muziek. Dat moest ik dan maar eens zien en horen.

Na een tijdlang tevergeefs proberen om het via gratis kanalen op mijn computer te krijgen besefte ik dat er ook nog zoiets als Spotify bestond. Na zonder veel verwachtingen Kyteman in het zoekvak getypt te hebben kon het luisteren beginnen. Vanaf dat moment was ik zo mogelijk nog blijer dat Spotify de limiet (maximaal 5x een liedje afspelen) juist deze week had afgeschaft. Het album greep me afgelopen vrijdag en laat me nu, in deze loodzware deprimerende tentamenperiode, niet meer los.

Vanaf het intro was ik gegrepen. De combinatie die Kyteman hier met zijn orkest laat horen is iets dat werkt bij mij. Het negatieve karakter dat hij in mijn hoofd altijd had omdat ik hem een crowdpleaser vond die geen albums kon maken is verleden tijd. Nummers als 7/8, The Mushroom Cloud en The Ballad zijn gewoon klassiek, zowel letterlijk als figuurlijk, voor zover je het begrip letterlijk kunt nemen... Het doet denken aan het werk van Yann Tiersen, gecombineerd met aantrekkelijke (lees: niet gangsta-) raps en een heerlijk poprandje.

De Nederlandse popmuziek is in 2012 levender dan ooit tevoren. Wat een enorme hoeveelheid aan goed materiaal is er al verschenen, te weten de albums van Blaudzun en Bart Constant. Daar komt nu dus The Kyteman Orchestra bij. Zal het een klassiek album worden? Nee, een klassiek album is het al. Is Kyteman gegroeid nadat hij groot werd? Ja, in een live-publiek wist hij me al te bereiken, maar nu doet hij het ook door mijn speakers en oordoppen.

klik

Sterk stuk!

Ambitieus album. Misschien had er meer uit het orkest gehaald kunnen worden. Anderzijds is dat misschien niet de markt waar Benders op gokt of heeft hij 't gewoon niet gewild. Het is hoe dan ook een mooi, verzorgd eclectisch geheel geworden. Toch heb ik het gevoel dat er naast het combineren van meerdere stijlen af en toe weinig 'eigens' aan de muziek is toegevoegd. Vooral de wat naar opera nijgende zang is behoorlijk conventioneel. Tegen het einde van de cd gaat het haast richting filmmuziek. Erg mooi, maar wederom niet dat ik zeg 'dat is nou typisch, uniek en kenmerkend voor hem'.

Daarom geen 4* (al zou ik nu 3,65* geven). Ik hoop dat hij deze groep bij elkaar kan/wil houden, want ik zie nog veel ruimte voor verbetering.

Is Hip-Hop als genre benaming overigens niet een beetje overdreven/misleidend?

Als een artiest, zonder hip-hop achtergrond, dit album gemaakt zou hebben, zou er ook geen Hip-Hop als genre genoemd worden lijkt me.

Mooie verrassing dit! Het is een lekkere eclectische plaat geworden met een boel Kyteman-bombarie.

Heeft niemand overigens de overeenkomst met deze plaat gehoord?

Mooi om te zien dat door kyteman er toch nog wat "goede" nederlandse muziek is vertegenwoordigd op de radio...

Zelf zou ik toch liever wat meer Gare du Nord, Sven Hammond Soul of Kraak and Smaak in plaats van al die commerciële troep uit Amerika horen maar blijkbaar zijn we daar hier in Nederland nog niet helemaal klaar voor.


Album zit wel goed in elkaar maar de sommige nummers waaronder The Mushroom Cloud en The Angry Cloud vind ik toch nogal weinig toevoegen en zelfs irritant.

Zijn samenwerking met Eric Vloeimans heeft voor mij altijd nog meer materiaal opgeleverd als zijn andere albums bij elkaar helaas.


welke downpatient heeft het nummer The Void opgenomen.. hier melden aub!!

Sorry, het zal het meest gehoorde woord zijn in samenstelling met de naam Kyteman. Dit is namelijk de grootste hit geworden van zijn eerste soloproject. Een soloproject dat vooral live veel furore wist te maken. Daarna startte Colin Benders met Kytopia. Een soort muzikale samenscholing in Utrecht waar verschillende musici de ruimte krijgen om muzikaal helemaal hun ei kwijt te kunnen. Er rolden al wat aantrekkelijke platen uit de koker (bijv. La Boutique Fantastique en Kytecrash) en nu is het in 2012 weer tijd voor Colin om zelf met iets te komen. Samen met rappers, zangers, orkest en koor wordt het Kyteman Orchestra neergezet.
Op de intro blaast Colin ons een weg de CD in. En blazen dat kan hij. Verder is het nummer vol opgezet met het orkest en de volle muzikaliteit.
Het eerste echte nummer is While I Was Away. Een nummer dat vast heel meeslepend, episch en cinematografisch bedoeld is, maar het pakt mij persoonlijk totaal niet. Vooral bij het gebruik van het koor heb ik het idee dat dit live best goed kan werken, maar zo op plaat komt het vooral erg vermoeiend over.
Truth or Dare doet me wat denken aan de muziek van Relax, waar Benders ook trompettist was. Vooral de refreinen refereren naar de stijl van Relax. Verder is best een aanstekelijk nummer geworden.
Minder wordt het met Angry at the World. Waar is de energie? Waar is de sprankeling? De rappers proberen nog wel wat agressie in het nummer te brengen, iets wat het nummer echt nodig heeft. Maar of het helpt? Nee, het kakt verder namelijk veel te veel in.
Het beste nummer van de plaat is Long Lost Friend. Eindelijk horen we het trompetgeschal van Kyteman meer op de voorgrond, iets wat ook wel een keer mag. Het pakt meteen ook goed uit in een fantastisch nummer. Goede doorleefde zang en het is gewoon een cool nummer. Geen overdreven opsmuk, gewoon mooie muziek. Bij het toevoegen van het koor lijkt het er op dat het nummer me toch even kwijtraakt, maar gelukkig, het blijft me pakken.
Dat het een CD van The Kyteman Orchestra is horen we op Preaching to the Choir. Het orkest doet mee, dat horen we zeker! Evenals het koor. Ze mogen op dit nummer laten horen wat ze kunnen, maar dat weet me niet te pakken. De ideeën zijn er wel, de uitwerking niet.
Een nummer dat qua titel het vast moest hebben van de maat is 7/8. Dit nummer heeft meer rockinvloeden, met strijkers en zelfs folklorische invloeden. Het is een erg rommelig nummer.
Hebben we met Long Lost Friend het beste nummer van de plaat, dan hebben we met The Void het slechtste nummer. Luister ik hier naar een deuntje van een Mario Bros. game? Het lijkt er wel op. Het wordt in den treuren herhaald, het is simpelweg saai en eentonig.
De eerste song die ik van deze plaat hoorde was The Mushroom Cloud. Dat deed me toentertijd best veel van deze plaat verwachten. Het is namelijk een goed en aanstekelijk nummer. Kwalitatief wordt het verslagen door The Ballad, dat ook tot de beste van dit album behoord. Een mooi, geheel muzikaal nummer. Het is gevoelig en fijn klein gehouden. Misschien had een goede zanger of zangeres nog iets extra’s toegevoegd, maar het is zo ook gewoon erg mooi.
Op ‘The Hermit Sessions’ waren ook een paar nummers in de Franse taal. Dat vinden we nu terug in On s en Fout. Het idee achter het nummer zal vooral een eclectische vibe zijn. Een idee dat volledig de mist in gaat. Eerlijk gezegd, het nummer irriteert mij.
Day One sluit het album af. Bij het beluisteren van dit nummer kreeg ik de opmerking “Is er iemand dood ofzo?!”. Die sfeer heeft het nummer inderdaad. Dit hoeft natuurlijk niet negatief te zijn, maar mij persoonlijk kan het niet echt pakken.

De verwachtingen om een album van Kyteman zijn altijd hoog gespannen. De aandacht, de verwachte successen, het weegt allemaal mee in de beoordeling van de plaat. Eigenlijk kom ik tot dezelfde conclusie als bij ‘The Hermit Sessions’. Live is vast weer fantastisch, maar op cd weet het me wederom niet te pakken.

Kyteman is één van de weinigen die ervoor zorgde dat ik wél met plezier naar hiphop luister. Het is nou eenmaal niet bepaald mijn smaak, maar hij wist me er toch mee te boeien.

En toen kwam deze cd...

Ik kan me voorstellen dat de diehard hiphopliefhebbers hier niet blij mee zijn, maar ik lig nu definitief aan zijn voeten. Deze man is een held!

Ik zou dit ook niet direct Hip-Hop noemen. Zijn andere platen misschien wel (dit is de enige plaat die ik ken van hem). Maar op deze plaat is er toch nauwlijks Hip-Hop te vinden, op een paar uitzonderingen na.