Na de eerste paar luisterbeurten was ik bang dat deze nieuwe Kent, in het verlengde van En Plats i Solen, een iets te zorgeloos en glad album vol meezingers zou worden. Gelukkig was mijn eerste indruk de verkeerde.
Weliswaar liggen de meeste nummers erg makkelijk in het gehoor, maar gelukkig ontbreekt het donkere randje dat Kent interessant maakt niet (in Ruta 1 bijvoorbeeld). Daarbij heb ik dit album (nou ja, de mp3s ervan die ik had meegenomen) spreekwoordelijk grijs gedraaid tijdens mijn vakantie in Nieuw Zeeland. De vakantieherinneringen geven dit album uiteraard een extra, positief tintje.
Dat 999 een beetje op Coldplay lijkt, was me nog niet opgevallen, maar ik luister dan ook bijna nooit iets van Coldplay. Het is een prima opener, maar had dit nummer stiekem liever als afsluiter gehad. Petroleum is wat mij betreft een van de prijsnummers van dit album. Erg aanstekelijk.
Isis og Bast vind ik ook weer erg goed. Met name het stukje Säg aldrig ja när du menar nej/Säg aldrig ja (...) Jag sa alltid ja/Se vad det blev av mig is bij mij blijven hangen. Daarna weer lekker meebrullen met Jag ser dig. Zal het goed doen tijdens een concert denk ik. Een goed Kentnummer, maar geen uitschieter. Hetzelfde geldt voor Tänd På en Beredd På Allt.
Ruta 1 is wel weer een van de nummers die echt blijven hangen. Met mijn beperkte kennis van het Zweeds komt op me over als een verhaal over een mislukt/mislukkend huwelijk. Als ik helemaal verkeerd zit, dan hoor ik het graag.
Ik ben bang in herhaling te vallen, maar vooruit: de 2 nummers na Ruta 1 zijn ook weer aardig en vrolijk, maar geen uitschieters.
Het afsluitende nummer tenslotte had van mij niet op dit album gehoeven. In sfeer past het niet bij de 9 voorgaande nummers en eigenlijk werken die strijkers behoorlijk op mijn zenuwen.
Kortom, een geslaagd album. Geen schokkende vernieuwingen of essentiële toevoegingen aan Kent's oeuvre, maar toch bijna drie kwartier luisterplezier.
Beter dan ik had verwacht.
4.0*