Traffic - Traffic (1968)

Misschien wel het beste album van Traffic. Jim Capaldi, Dave Mason, Chris Wood en last but not least Steve Winwood (Spencer Davis Group) zijn hier in optima forma.

Fellin' Alright (Dave Mason) en Pearly Queen (Capaldi-Winwood) zijn de instant klassiekers, waar de plaat overigens verder bol van staat.

Tijloos materiaal is dit.
4.5 sterren
****1/2

Het leuke van Traffic is wel dat ze zulke lekkere eigenzinnige composities afleverden. In 1968 was dit in ieder geval geen mainstream popmuziek bedoel ik daar mee, op een aantal nummers na dan natuurlijk, zoals Mr. Fantasy en Feelin' Alright. Dat laatste nummer behoort samen Pearly Queen, Vagabond Virgin, Forty Thousand Headman, en het wonderschone Cryin' To be Heard tot het beste van dit album en sowieso tot het beste werk van Traffic (in hun popperiode dan). Zelf ben ik altijd zeer gecharmeerd geweest van No Time To Live. Dat intro bezorgd me ook anno 2007 nog steeds kippevel. Kortom een sterk album en een waardige opvolger van het overigens ook zeer beluisterenswaardige debuutalbum.

PRACHT PLAAT

4,5 ster, maar komt zeker (ooit) voor 5 in aanmerking......tis dat ik niet snel en vaak 5 sterren geef......

Ik hoor persoonlijk liever de latere traffic.

Nog met Dave Mason, beetje tijdloze plaat.
Sterke songs, vrij kort in tegenstelling tot later.
Als geheel misschien het beste album van ze.
Favorieten alleen misschien Forty Thousand Headman en het prachtige No Time To live maar mede danzij Mason veel mooie nummers.

Hemelhoog boven alle twijfels verheven (en deze band twijfelde nogal eens en was vaak stuurloos en incongruent ) de allerbeste Traffic-plaat !
Maar dan wel op lp, want de bonustracks horen er niet bij en zijn niet echt Means to an End....

Dit is ook mijn fave Traffic plaat. Ik heb 'm als vinyltje zo'n 5 keer overnieuw gekocht, maar een echte goeje persing heb ik helaas nooit getroffen. Bovendien zitten er een paar overstuurde stukkies in de orginele master ( ook nog gebruikt voor de eerdere Island Masters CD ) die tot mijn genoegen geheel verdwenen zijn op Remastered CD ( waar die bonus tracks op staan ) dus die blijft toch de aanrader wat mij betreft.

Een tijdloze plaat met in Means to An End de enige wat mindere song. En het drieluik 40.000 Headmen / Crying To Be Heard / No Time To Live is de mooiste drie-nummers-op-een-rij allertijden IMO.

Altijd gedacht dat het aan mijn exemplaar lag dat de plaat zo beroerd klonk.
Zo steek je weer eens wat op.

Geweldige Traffic plaat. Al lange tijd stond deze op het verlanglijstje en vanmiddag vond ik de geremasterde CD voor slechts €5,99. Elk nummer is meer dan raak, en met name Cryin' to be Heard is geweldig.

Voor mij is het een vierluik : Vagabond Virgin, een soort Meisje van 16, komt dan het eerst (de hele 2e kant van de lp, Means to an End doet dan wat het belooft).

Absoluut topalbum uit de muzikale carriere van Steve Winwood. Wat een rijkdom, wat een klasse!! Wat een hoes!!

Bijna niet te geloven dat Shanghai noodle factory slechts een B-kantje was en geen album-climax-track of een grote single. Zelden een nummer gehoord dat op zo'n slinkse wijze toewerkt naar een hoogtepunt: een achteloos begin, beetje losjes, dan het refrein ("Had to make a break...") waarin de spanning plotseling wordt opgebouwd, en tenslotte Winwood die de longen uit zijn lijf schreeuwt: "On my island of dreams / With impossible schemes..." Fantastisch -- en dat is dan alleen nog maar een bonusnummer. Wat moeten deze jongens in die tijd hebben óvergelopen van goede ideeën. Om jaloers op te worden.

Shanghai Noodle is een wereldnummer inderdaad, het staat trouwens wel op een LP:Last Exit

Dat is waar ook ja, dat album was ik even vergeten -- maar dat is jouw eigen schuld, Droombolus, aangezien jij (als overigens enige schrijver bij dat album) aldaar schreef: "Dat maakt Last Exit tot een verzamelaars object van de kompletisten onder ons ........" en ik die plaat bijgevolg van mijn lijstje nog-verplicht-aan-te-schaffen-Traffic-albums heb geschrapt en daarmee tevens uit mijn geheugen heb verwijderd... Desalniettemin mea culpa.

Ik heb net eens wat rondgebanjerd bij de Doors-albums op deze site, en daarbij heb ik gezien dat vijf van hun zes studio-albums gemiddeld meer dan vier sterren scoren. Van de zeven officiële Traffic-albums daarentegen gaat dat voor precies nul platen op (dít album scoort met 3,95 nog het beste). Bizar. Zijn Doors-fans wat overdadiger in hun waardering?

The Doors zijn gewoon wat beter dan Traffic. Daar hoeven Winwood en co zich echter niet voor te schamen.

Traffic vind ik wel een erg ondergewaardeerde band. Veelzijdig ook. Geen enkel album klinkt hetzelfde en t/m 1973/74 was de band constant in ontwikkeling. Vooral hun ritme en percussie onderscheidt hen van veel andere groepen van die tijd. Bijv. Eric Clapton was dan toch een stuk conventioneler en minder gewaagd.

Het lijkt bovendien ook een beetje een vergeten band te zijn, want waar bands als Pink Floyd, de Velvet Underground, de Doors en Frank Zappa nog steeds te boek staan als niet alleen essentiële sixties-artiesten maar vooral ook als nog steeds belangrijke bands zonder meer (naast niet-tijdgebonden ikonen als de Beatles, de Stones en Bob Dylan) lijkt Traffic wel onder de radar te zijn verdwenen.

Voor mij heeft het eigenlijk een hele tijd geduurd voordat ik dit album op waarde kon schatten omdat het openingsnummer me zo ontzettend tegenstaat, een niemandalletje dat maar doorgaat en doorgaat en doorgaat en dan ook nog eens twéé irritante leadgitaarpartijen heeft. Het zal wel zeer persoonlijk zijn, maar ik erger me er gek aan.

Voor mij is dus niet Means to an end maar You can all join in het enige slechte nummer van de plaat. En over Means to an end gesproken, ben ik de enige die bij het eerste akkoord daarvan meteen moet denken aan het openingsakkoord van (de Overture van) Tommy?

eigenlijk zou dit album en niet Sgt Pepper het ijkpunt moeten zijn van de jaren zestig. Het is een volstrekt natuurlijke en geloofwaardige blend van folk, rock en soul. Ze worden wel eens bekritiseerd om de ietwat escapistische teksten. Maar ik heb dit veel liever dan het vrijblijvende hippiegewauwel die in die tijd nogal opgeld deed. Dit is veel tijdlozer ook. vreemd dat zo weinig mensen dit album kennen. Ook Dave Mason is hier intopvorm als songschrijver en gitarist. En welke bleekneus had zoveel soul in zijn donder als Steve Winwood?

Tom Jones.

En inderdaad, een heerlijke basic plaat die een veel bredere erkenning verdient. Maar eerlijkheid gebied daarbij te vertellen dat ie in de loop der jaren wel uit mijn Top10 verdwenen is........

No Time To Live blijf ik, 47 jaar na dato, nog iedere keer positief kippenvel van krijgen trouwens.

Michael Jackson.

Dit album bevestigt waarom ik nooit een Traffic liefhebber ben geworden. Het is het gewoon niet. Wat ik mis is een bite. Het klinkt te plichtmatig allemaal. Het is niet af.
En dat wordt bevestigd door eigenlijk alle tracks op dit album. Ik word er gewoon niet blij van.
Ik kom daarom niet verder dan 2,5*. Het album scoort wel redelijk in de 100 Greatest Albums of 1968 met plaats 31 en 47 in de Best Ever Albums chart over dat jaar.

Ik snap niet waarom ik Traffic altijd maar heb gelaten voor wat het is. Ik vind het al direct helemaal fantastisch en als ik zo kijk naar de bandleden, die ik ook allemaal ken, waarom heb ik dan nooit Traffic opgepikt?

Nou ja, beter laat dan nooit. Ik wist ook niet dat Winwood zo'n geweldige leadgitarist was, of ik ben even met mijn hoofd er niet bij. Ik wist wel dat hij multi-instrumentalist was, maar niet dat hij ook zo'n lekker lead kon spelen.

Deze band is me waarschijnlijk ontgaan omdat ik vroeger veel met prog bezig was, en deze band niet prog genoeg is, ofzo? Geen idee. Ik heb wel zin gekregen om die Traffic-platen op me te laten inwerken. De productie, songwriting, zowat alles is helemaal in mijn straatje.

Ga meteen door naar de tweede, Mssr Renard, die is nog mooier!

Is dit niet gewoon hun tweede?

Klopt -- net als bij The Band en Elton John werd niet Traffics debuutplaat Mr. Fantasy titelloos gehouden (zoals je zou kunnen verwachten) maar de opvolger.

Haha, ik maak die fout ook altijd. Dit album is wel iets krachtiger nog dan het debuut. Mijn favoriet van de band, toch wel. Hierna werd het allemaal langzaamaan nog wat jazzier, John Barleycorn eigenlijk meteen al, dus ook de opvolgers niet links laten liggen.

Excuus, moet een zonnesteek geweest zijn, bedoelde ga meteen door naar de eerste. , maar deze is hun mooiste!

Winwood, Mason, Capaldi en Wood, wat een mooi collectief. Winwood had al zijn stempel gedrukt op The Spencer Davis Group en hij deed dat al op zeer jonge leeftijd. Traffic kwam op in een tijd waar de psychedelische rock, folk en de wat rauwere rhythm & blues bandjes een opmars kenden. Traffic is nooit volledig doorgebroken en het is lastig te benoemen waar het hem inzit. Met de geweldige soulvolle stem van Winwood is niks mis, evenals de composities, hoewel je voor mijn gevoel wat meer moeite moet doen voor dit bandje. Dat maakt het echter alleen maar interessanter. Dat geldt ook voor de tracklist, zeker niet elke song is even sterk. Maar enkele krakers (Pearly Queen, Feelin' Alright?, Forty Thousand Headmen, No Time To Live) maken het tot een sterke plaat. Vreemd genoeg vind ik Withering Tree, de b-kant van single Feelin' Alright? en later aan de plaat toegevoegd de sterkste troef. De heerlijke tempowisselingen, de wat onorthodoxe maar prachtige zanglijnen van Winwood en de folky details maken het tot een fenomenaal nummer. Een wat late maar fijne kennismaking van een bandje dat een kort leven was beschoren.