Half Moon Run - Dark Eyes (2012)

Vorig jaar brachten ze al een veelbelovende ep uit. Nu is er dan het debuut met op een na alle nummers van de ep. Doet me sterk denken aan Dry The River. De rusteloze indie gecombineerd met warme electronica, harmonieuze zang en prachtige gitaarlijnen.

Een lekker in het gehoor liggend album, met als hele sterke uitschieter Full Circle.

En zo kunnen we nog, terecht, een hele rij namen opnoemen. In de akoestische gedeeltes moest ik even aan Kings of Convenience denken maar Dry the River gaat in z'n geheel beter op als vergelijking en daarmee hebben we gelijk het grote bezwaar van deze cd te pakken: het is allesbehalve origineel en het is de muziek in deze folk-rock-pop-hoek die momenteel erg populair is.
Rustige, akoestisch getinte momenten afgewisseld met wat electronica of electrische gitaar en dan vooral die harmonieuze samenzang waar bands als Fleet Foxes of Mumford & Sons mee scoren en recentelijk Dry the River.

Dus zoek je wat nieuws of nieuwe richtingen in bestaande hoek dan moet je snel wegzappen maar is dat niet zo'n probleem dan is dit zeer zeker een aanrader. Ik denk zelfs wel een album dat je op je moet laten inwerken en dat vooral na meerdere draaibeurten beter en beter zal gaan worden, iets waar ik op moment van schrijven nog geen oordeel over kan vellen overigens, dat moet de tijd uitwijzen.

Half Moon Run biedt op Dark Eyes goed verzorgde nummers met emotionele zang waar je een beetje tegen moet kunnen. In sommige oren kan het wat dreinerig overkomen en ook deze manier van zingen komen we veel vaker tegen (maar ik blijf een zwak hebben voor dit soort zang en hoe heerlijk als hij de hoogte in gaat.....).
Daarom is het toch knap dat dit album blijft hangen en lonkt om vaker gedraaid te gaan worden. Of is het dan toch de positieve flow waar dit soort bandjes in zitten en waar ik blijkbaar op dit moment ook een beetje in hang? Het kan zijn maar dan nog beleef ik veel plezier aan deze getormenteerde zang in combinatie met een heerlijk bandgeluid. Zal ik dan nog een naam noemen? Give Up doet me een beetje aan Radiohead denken.

Goed album! Dank voor de tip nelis.

Gisteren geniaal in AB als voorprogramma van een nog betere Patrick Watson! Dansen op 'Call me in the afternoon'!

na in oktober bij Patrick Watson, gisteren opnieuw gezien in Bitterzoet. Schitterend optreden waaruit blijkt hoe waanzinnig knap dit album in elkaar steekt
Beklijft en groeit en groeit en groeit
Een van de beste debuutalbums die ik ken.

Call Me in the Afternoon kende ik al langer, pas na het uitstekende concert in de Boutanique (17 april) heb ik heel het album beginnen luisteren. Sympathieke groep, enkele prachtige songs zoals Full Circle, Nerve, Judgement, She Wants to Know en natuurlijk het dansbare Call Me in the Afternoon. Iets zegt me dat we hier nog meer van zullen horen!

3,5*

Ik hoor hier veel goeds van in het genre Coldplay meets Radiohead meets... een integratie van verschillende stijlen? Vlug 's beluisteren.

Juni opnieuw uitgebracht in Nederland. Goeie zet want dit album verdiend meer aandacht. Ik vind het meer een Maccabees meets Alt-j. Vooral de stem doet aan laatste band denken.

Ik hoor het gitaarriedeltje van Reckoner inderdaad! Wel een mooi nummer overigens!

De verrassing van Lowlands 2013 wat mij betreft. Prima de luxe album, dito optreden!

Zeer mee eens!! Niet alleen het album, ook het optreden groeit en groeit en groeit. Passen op ieder podiumformaat. Altijd indrukwekkend en wat een passie en speelplezier!

Steengoed album! Ik vind het vooral een heel afwisselend album

Vandaar dat ik ze aan de Luisterpaal trof bij Plato. Ook hoog genoteerd in de Mania Top 30.

En dan zet je de koptelefoon op en hoor je een prachtige combinatie van allerlei mooie geluiden en stemmen. Er zit inderdaad veel emotie in de zang. Een heerlijk warm bad overspoelt je zo. Maar niet alleen dat: er zitten ook scherpe electronische kantjes aan: synthesizers en gitaren. Ook zijn er vele tempo wisselingen tussen de nummers. Het maakt de plaat niet alleen niet saai, maar maakt 'm afwisselend en zelfs regelmatig spannend.

Opener Full Circle is nu al een klassieker: wat een mooi nummer is dat. Het hele rustige No More Losing The War heeft me na een paar draaibeurten te pakken: echt heel mooi. Daar tussenin en erna de echt prettige versnellingen op Call Me in the Morning & She Wants to Know.

Op Need It horen we een prachtig orgeltje terug en op Give Up inderdaad het gitaartje van Reckoner van Radiohead. Het wordt afgesloten met Arcade Fire violen, toch heel mooi gedaan zo. Net als de gitaarsolo trouwens op Judgement en het synthesizerriedeltje: klinkt zelfs een beetje als MGMT. Drug You is een uptempo nummer met een fijne sound.

Nerve is niet heel bijzonder. Fire Escape daarentegen is veel subtieler, erg mooi gezongen en met een mooie Springsteen harmonica. En opmaat naar de hele fraaie afsluiter 21 gun salute.
Je zal maar met zo'n intense en mooie debuutplaat komen als Half Moon Run heeft gedaan met dit Dark Eyes. Prachtig!

Prachtige muziek. Ik ga eind oktober naar de Melkweg. Lovende recensies, een upcoming big artist, dus mijn verwachtingen zijn hoog. De cd is in ieder gval heerlijk en een aanrader. Mix van alt-J, Radiohead en Fleet Foxes. Mooi combi!

Een heel interessant album. Afwisselende nummers, geen enkel is hetzelfde. Redelijk toegankelijk maar dat hoeft niet per se een minpunt te zijn want de nummers zijn rechttoe rechtaan. Instrumentaal klinkt het soms als Radiohead (The Bends en OK Computer), de stem doet me eerder denken aan James Walsh (Starsailor) en Blaudzun, al denk ik niet dat ze in Canada Blaudzun kennen . Hoe dan ook, een aangename verrassing. 4*.

Op Spotify staat tussen Judgement en Drug You ook nog het nummer Unofferable. Fijn.

Fijn album... zoals al eerder hier gezegd: toegankelijk., composities dik in orde, in zang had iets meer variatie gemogen. Full Circle is prachtig weemoedig.

Twee keer live mogen bewonderen.
Dit is muziek die mij meesleept en goed blijft.

Wat een gevoel brengen deze gasten met zich mee!

Wanneer komen deze mannen met de opvolger..?

Nu pas ontdekt. Erg fijne muziek, waar de zang me wel heel sterk aan een ander bandje doet denken. Kom alleen niet op de naam.

Tja, in de berichten hierboven worden al zóveel namen genoemd dat ik er zelf ook nog wel een paar bij durf te zetten, zoals de stem van Finn Andrews van The Veils in Give it up, Judgement en Fire escape, en in She wants to know hoor ik zelfs de dynamiek van Muse. Ik vind het een beetje een veeg teken als een band aan zóveel andere groepen doet denken, kennelijk is dan toch de eigen identiteit een beetje in het geding, en dat komt misschien ook wel omdat de nummers allemaal wel mooi zijn maar nergens ècht bijzonder worden. Ik kan dit niet echt slecht vinden, maar kwalitatief valt het mij ook niet echt op.
        Nou, nog één naam dan: Nerve lijkt wel een oud nummer van Prefab Sprout, misschien omdat dat typische hoge "Ooh-ooh-ooh" in het refrein me heel erg doet denken aan hoe Paddy McAloon de stem van Wendy Smith gebruikte. Mooi nummer.

Piramidaal!

De gepassioneerde zang zorgt ervoor dat dit album de middenmoot ontstijgt. De muzikale ondersteuning is daarentegen inderdaad niet bijster origineel. De muziek is genietbaar, maar ook niet echt memorabel.