The Fixx - Shuttered Room (1982)

Dit album is sinds uitkomen in 1982 altijd bij me gebleven. Ik draai het niet vaak maar als ik dit album beluister valt het me telkens weer op hoeveel mooie tracks er op staan. Red skies is een mooi voorbeeld van het doemdenk/ban de bom tijdperk. Andere mooie nummers zijn Stand or fall, Cameras in paris en The fool. 4,0

Prachtig album van The Fixx met als hoogtepunten de singles Stand or Fall en Red Skies. Lekker meezingen. Verder vind ik 'I Live' ook een sterk nummer. Kortom, mooi debuutalbum van The Fixx. 4,5*

Inderdaad, Stand or Fall en Red Skies zijn beide erg goede nummers. De rest moet ik eerlijkerheidshalve bekennen nog nooit gehoord te hebben, en daar ga ik dan ook maar eens werk van maken.

Lekker album. De eerste drie nummers en vooral Red Skies liggen goed in het gehoor. De achterliggende koude oorlog thematiek bij dat nummer maakt het net even een beter nummer. Ademt echt die tijdsgeest uit.

Red Skies en Stand or Fall heb ik grijsgedraaid in die periode.
Maar er staan nog veel meer goede nummers op: The Strain, I live, The Fool. De LP versie had ook Time in a Glass - ook een goed nummer dat niet op de CD kwam?
Op deze CD hoor je nog het frisse onbevangen van een startende band, met post ska invloeden (I found you, some people). Dat verdwijnt op de volgende CD waar ze duidelijk groeien als band.

Overigens een leuke website is www.sightnsound.org/fixxmp3.htm
waar je een hoop oude en alternatieve versies van The Fixx kan downloaden. Leuk voor de echte fans.
o.a. Time in a Glass.

Ik heb een cd op het Repertoire label uit 1996 waar het nummer Time in a glass wel op staat die op het originele vinyl album stond. De volgorde van de nummers op de vinyl versie is trouwens toch veel leuker dan de cd versie.

Ik heb de LP niet bij de hand, maar op de oorspronkelijke release staat volgens mij het nummer I Found You toch niet ?

Waarom toch bij herpersingen of CD-versies die tracklist aanpassen of veranderen ?

Of een andere hoes, daar word ik ook licht misselijk van.

Voor de cd hebben ze de Amerikaanse LP tracklist gebruikt.

Tracklist van de LP zoals die in NL uitkwam in 1982:
A1 Some People 3:01
A2 Stand Or Fall 4:00
A3 Cameras In Paris 3:56
A4 Shuttered Room 2:45
A5 The Fool 5:20
B1 Lost Planes 3:19
B2 I Live 4:47
B3 Sinking Island 3:16
B4 Time In A Glass 3:29
B5 Red Skies 4:21

De laatste tijd deze cd weer in de speler. Het valt me op dat de productie ook geweldig helder is waar andere jaren '80 albums soms wat dichtgesmeerd zijn. Grappig is dat ik in mijn hoofd nog steeds de setlisting van de elpee heb. Ik hoor nog telkens een ander vervolgnummer dan ik verwachtte....

Nogmaals: prima muziek en nog steeds goed draai- en luisterbaar!

Tracklijst gewijzigd naar de originele UK vinyl release.

Zowel de US als de CD versies hebben een andere tracklijst
en vervangen Sinking Island en Time in a Glass door I Found You en The Strain.

De meest recente CD remaster heeft de US tracklijst met
Skinking Island en Stand or Fall [Extended Mix] als bonustracks.
Wat betekent dat Time in a Glass (van de originele UK release) ontbreekt.

Zie ook wat reptile71 schreef.

Mooie nummers, vooral die hits. Met gevoel gemaakt en uitgevoerd.

Uiteraard, prachtige nummers en ook een prachtplaat. Ook gewoon voor mij een toevallige plaat want voor de rest heb ik nog geen albums van The Fixx gehoord en ken ik ook deze nog van een oude cassettebandje. Maar ook dit is weer 1 van de 10.000den goede bands van de jaren 80 uit Engeland. Some People is een mooie snelle hap en begint al lekker druk en opbeurend. Met vooral die koebel op de achtergrond. Maar al snel schakelen we over naar het serieuze werk met Stand or Fall. Heerlijk emotioneel en gaaf nummer is dat. Het inhoud is lekker subtiel en ernstig en het refrein is ook prachtig. Mooie ritmes ook. Cameras in Paris ging weer een beetje de opbeurende kant op. Ook mooie cylofoon-achtige geluiden. Bij de titlesong moest ik kwa ritme en stijl erg aan I Need to Know van Tom Petty denken op een een of andere manier. Maar wel een lekker nummer. The Fool ging ook weer een beetje naar de rustige kant en weet ons ook weer steeds te verrassen, dan weer even de gitaren erdoorheen en wat mooie synth klanken. Lost Planes gaat ook weer de subtiele kant op en laat dan weer eens los en gaat daarna weer verder met het subtiele. I Live vond ik ook schitterend, erg fraaie ritme ook. Bij het refrein kreeg ik toch wat associaties met U2. Sinking Island heeft ook weer een gevoel voor humor. Time in a Glass vond ik ook een van de beste nummers, vooral met die ideale gitaarspel en die indistruele invloeden hier en daar. Red Skies had al helemaal wat Associaties met U2, maar was tevens wel een schitterende afsluiter.

Maar ook weer een prima plaatje.

4,0*

Vandaag weer eens Red Skies opgezocht.
Heerlijk nummer, moet hierbij vaak aan Ultravox denken met Dancing With Tears In My Eyes en ook wel U2 - The Unforgettable Fire.
Soortgelijke thematiek.

Angst voor de atoombom.
Het alles vernietigende eindigende rode licht.
Films als The Day After.
U2 met albumtitels die Under The Blood Red Sky en Unforgettable Fire heten.
Fischer-Z met Red Skies Over Paradise.
En The Fixx met Red Skies.
Denk je nou echt dat ik mezelf hierover druk maakte?
Voor mij had dit allemaal totaal geen impact.
Ik zat met mijn negen jaar lekker zandkastelen te bouwen in het zand.
Felle zonnestralen die mijn armen verbranden.
Een goedkoop bij de plaatselijke bakker gescoord shirtje van Wickie de Viking aan.
Mijn ouders hadden zo’n gangbaar transistorradio bij zich.
Waarbij het mogelijk was om Tour De France te volgen.
Als Theo Koomen op adem moest komen werden de bijna hitjes gedraaid.
Zo ook Red Skies.
Leuk liedje, die oh-oh-oh’s waren gemakkelijk mee te zingen.
Niemand sprak over het dreigende gevaar.
Dat deed je gewoon niet tijdens de zomermaanden.
Alleen de Atoomenergie Nee Bedankt? Stickers lachten je wel toe.
Geplakt op een Citroën 2CV.
Gebroederlijk langs Donald Duck.
Het had iets gezelligs.
Tenminste in de gedachtes van een lagere school leerling.
Staken en acties waren voor de wintermaanden.
Misschien werd daarom Red Skies wel geen grote hit.
In augustus is geen behoefte aan een protestsong.
Niemand neemt je dan serieus.
Gewoon lekker met je zwembroekje aan met rubber bootjes in de weer.
Terwijl de dunner wordende ozonlaag zorgde voor het bruine effect.
Maar ook dat was niet van belang.

Erg goed debuut van deze band. Red skies is een wereldnummer.

Mooie eerste plaat van The Fixx.
Met het wereldnummer Red Skies At Night, waarvan ik ook het 7"-singeltje nog heb, wat nog vetter klinkt. Een originele jaren 80 classic.
Ook voor de rest meer lekkere new wave met breed uitwaairende slaggitaren en smaakvol, dikwijls de song dragend toetsenwerk en een zanger met een hele goede stem.
Het ook al prachtige Stand Or Fall haalde hier net als Red Skies de tipparade nog.
Andere favoriete liedjes van mij zijn hier I Live, The Fool, Lost Planes en Time In A Glass.
Enkel het vreemde Sinking Island is duidelijk minder.

Perfect open en helder geproduceerd (je hoort echt alles) door Rupert Hine en klinkt nog alsof het gisteren gemaakt is.
Ik vind dit debuut net iets beter dan Reach The Beach, dus ik ga voor 4.
The Fixx is overigens altijd goede albums blijven leveren.
Op vinyl.

Vandaag weer eens behoefte aan Red Skies; hier nog steeds geen Code Rood voor komend noodweer; gelukkig maar.
Ach, en dan wil je natuurlijk ook nog Stand Or Fall horen.

Zonder persoonlijk te willen zijn: The Fool is ook een fave hier. Dit album en zijn opvolger mochten er zijn. Live was The Fixx best een strakke band die lang niet zo ' light' speelde als je ogv het albumgeluid zou verwachten. M.n. synth-lijnen kwamen live heel goed uit.

Op de lange duur vond ik er te weinig variatie in zitten

Ook hier is The Fool wel favoriet.

Kende dit hele bandje niet eigenlijk, maar kwam de lp tegen en wilde het eens proberen. Leuke plaat, maar misschien moet het kwartje nog vallen. B kant is overigens wel sterker dan de A kant! 7.
I Live is vrolijk, maar toch lekker en valt goed op!

probeer Reach the Beach eens

Shuttered room is toch wel duidelijk beter dan reach the beach; echt een debuut: boordevol ideeën. Stand or fall en Red skies zijn wel de mooiste nummers, maar dat is niet gek, ze behoren tot de mooiste singles van de jaren tachtig. De rest heeft echter ook een hoog niveau en is behoorlijk divers. je kunt ook wel horen dat ze tot de meest technisch onderlegde bands van New wave behoorden. De loepzuivere productie van Rupert Hine draagt bij aan de houdbaarheid.

Ik ben eindelijk eens gaan zitten voor deze band.

Heb me altijd afgevraagd waarom hun in stijlvolle hoezen gestoken muziek
mij enkel bekend was van bij de platenboer of de uitleendienst van de plaatselijke bib.

Waarom kwam ik hun singles nergens tegen in de hitparades?

The Fixx bleek net als A Flock Of Seagulls populairder in Amerika dan in hun Britse thuisland.
Het feit dat hun platen het nog altijd goed doen hebben ze aan hun fans in de States te danken.

Ik heb me voorlopig beperkt tot een verzamelaar,
waarop weliswaar de vier eerste singles (afkomstig van dit album) zijn terug te vinden.
Het zijn stuk voor stuk winnaars met het hoekige Lost Planes en behoorlijk felle Some People
zelfs een stuk krasser dan ik had verwacht. Meteen ook duidelijk waar de new wave link zit.

De uistekende singles Stand Or Fall en Red Skies zijn iets meer gesofisticeerd
en definiëren beter de sound van de groep: alles behalve banaal, maar voldoende catchy.

Een lijn die wordt doorgetrokken op de twee volgende albums met prachtsingles
als onder meer Saved by Zero, One Thing Leads to Another en Less Cities, More Moving People.

Vanaf het vierde album wordt het geluid ietwat gelikter en gaan ze klinken als een volgens
Amerikaanse FM normen gestroomlijnde band met Secret Separation als laatste grote US hit.

Een groep die me ook wat aan New Musik of The Nits doet denken.
Doordachter in de songstructuren en dus minder hitparade-vriendelijk,
maar met kwaliteitssingles die het uitstekend doen op de radio.

XTC is misschien ook wel een goeie referentie.

Ik zal me mettertijd ongetwijfeld hun drie eerste albums aanschaffen.
Eens benieuwd of ze op 33 toeren nog wat albumparels verborgen hebben.

Ik heb ook een paar Fixx albums beluistert ( waaronder deze) maar ik ben nog niet om.
Ik ben altijd voorzichtig om gelijk een mening te deponeren, want het kwartje kan wellicht altijd nog vallen, maar ik ervaar de muziek van The Fixx tot nu toe als wat zielloos.
Op zich is hun stijl wel iets wat mij aan zou kunnen spreken, maar ik mis wat onderhuidse spanning.
Een beetje het net niet gevoel.
De songs lijken spannend te beginnen, maar gaan een kant op die ik niet zo omarm.

Ik serveer het nog niet af, maar ben bang dat het niet echt iets gaat worden tusssn The Fixx en mij.

Ooitmij bekend geworden met dit debuutalbum. Topper, maar persoonlijk vind ik hun opvolger Reach the Beach beter. Daarna nog wel goede albums, maar het peil van de eerste twee topalbums wordt m.i. nergens meer gehaald. Vorig jaar LIVE gezien in de Boerderij en ik moet zeggen. Deze groep heeft nog niets aan kracht ingeboet. Cy Curnin bijvoorbeeld is (nog steeds) een wereld zanger.

Ik ben denk ik op Musicmeter toch de grootste fan en zelf-geproclameerde ambassadeur van deze band, en ik heb bij het debuut nog niet eens een bericht geplaatst.

Bij deze dan. Andere users voor mij, hebben het al gezegd. De band had een redelijk consistent niveau over de eerste vier platen (Shuttered Room, Phantoms, Reach the Beach en Walkabout). Toevalligerwijs allemaal geproduceerd door Rupert Hine, die eigenlijk een soort zesde bandlid was. Zijn vrouw Jeanette Obstoj schreef zelfs enkele lyrics mee (Woman on a Train en Secret Seperation).

Na 1986 werd het lastig, de band wilde harder klinken en dat was op React al een beetje te horen. Calm Animals was ook meer een rockplaat dan een new-wave plaat.
De band schoof daarna helemaal richting mainstream en scoorde in 1990 nog een hit met How Much is Enough, welke hun daadwerkelijke laatste grote hitsucces was.

De jaren 90 waren zwaar voor de band; teveel labelwisselingen. De muziek bleef consistent, erg consistent zelf. De 3 studioplaten Elemental, Want That Life en (recentelijk) Beautiful Friction zijn zelfs erg goed te noemen.

De band leunde erg op het talent van Jamie West-Oram met zijn cleane Fender-geluid, de prachtige//krachtige zang van Cy Curnin (de beste in het genre!!!) en de experimentele keyboards//synths van Rupert Greenall.
De drums zijn steady, wat essentieel is voor dit soort muziek en van bassist werd erg vaak gewisseld, op deze plaat is het nog Charlie Barrett, maar via Alfie Agius zou er een vaste positie voor Dan K. Brown komen, die ook weer zou verdwijnen, maar uiteindelijk vanaf 2008 weer de vaste man zou worden.

Dat de band in de States bekender waren dan hier bewijst wel dat songs als Phantom Living (Miami Vice, One Thing Leads to Another (GTA, Knight Rider, etc. etc.), Red Skies (Breaking Bad), etc. etc. werden gebruikt.

Wat kan er verder nog over deze band gezegd worden? Jamie West-Oram heeft veel platen van Rupert Hine ingespeeld, en Cy Curnin maakte in de jaren 90 wel een drietal prachtige soloplaten.

Interessant stuk over de band, maar wat vind je van het debuut Ozric Spacefolk?

Hahaha, schrijf ik een hele biografie, vergeet ik een rating achter te laten.

In de kern is Shuttered Room ijzersterk. Voor een debuut is het waanzinnig geproduceerd (Rupert Hine). De composities staan als een huis, en zijn 33 jaar later nog steeds relevant.
Red Skies, Woman on a Train, Cameras in Paris en uiteraard Stand or Fall worden nog steeds live gespeeld.De teksten van Cy zijn ook nu nog relevant. De donkere jaren tachtig met al het gevaar leeft nu nog. Een nummer als Stand or Fall is misschien anno 2015 nog relevanter dan ooit.
MCA deed haar best de band te promoten, via singles en muziekvideo's en huurde Stephen W Taylor en Rupert Hine in om de muziek nog beter te laten klinken.

Dan te bedenken dat het ijzersterke Lost Planes al in 1981 onder de naam The Fix was uitgebracht.

Persoonlijk vind ik Reach the Beach, Phantoms en Walkabout leuker, maar Shuttered Room is misschien wel de meest volwassen en gebalanceerde debuutplaat die ik ken.

Nog een interessant weetje, eerst heette de band The Portraits en bracht al twee singles uit.

Een interessante release ook is deze liveplaat. Veel songs van het debuut, enkele van Reach the Beach, die nog moest verschijnen, dus in andere versies, en enkele onbekend gebleven songs.

Over deze plaat: elke band mag ervan dromen zo'n sterke en volwassen debuut af te leveren.
Uiteindelijk zijn andere bands uit het genre bekender geworden. Waarom de wereld de band vergeten is, is mij een raadsel.

ook ik vind Reach the Beach net iets beter. Iets betere nummers.

Ik heb alleen Shuttered Room, Walkabout en Calm Animals.
Van die drie vind ik Shuttered Room toch wel de mooiste, maar dat komt ook grotendeels door de zeer sterke singles Stand Or Fall en Red Skies.
Volgens mij haalden beide ook de tipparade.