Stan Getz & João Gilberto - Getz / Gilberto (1964)

Nee, want dan had ik wel "neuken", "de spleet dichtplamuren met snelharder" of "hotzeflotsen" geschreven.

Praktiseren is een gewoon - enigszins plechtstatig - woord; zie maar: Onze huisarts praktiseert de reguliere geneeskunde - zo'n man heeft dan echt geen seks met al zijn patiënten, laat staan "vieze".

Misschien moet je het zelf 'ns proberen: dame, glaasje wijn, kaasje erbij, dit album op de achtergrond en wie weet ...

Nee ben toch meer van t rampetampen Mjuman

Ben net thuis gekomen met een fles Pouilly Fume en een Rioja. Welke zal ik doen, Mju?

Eerst Pouily Fume - heb je coquilles; ik wel in de vriezer

Langzaam ontdooien in lauw water, guacamole maken, rode paprika roosteren, serranoham idem. Begin is al mooi

Rioja is voor later. Hier beginnen we met een Chileense Sauvignon en daarna een goede Pinot Noir.

Muziek: wellicht Pale Saints, Slowdive (weer bijeen - komen trouwens op Best Kept Secret) en wellicht ook wat Bebel Gilberto - dochter van, indeed

Ongelooflijk wat een lethargisch album. Een beetje een lijdensweg is het wel om dit album van begin tot eind te luisteren.

Of je hebt geen gevoel voor Saudade. Zou een beetje jammer zijn hoewel je daar ook behoorlijk oud mee kunt worden hoor

Juist. zoiets. Wellicht "erotiek" vervangen met "verlangen" en "seks" met "porno"?

en nu ik toch bezig ben:

"Chinezen effect"?
Ik weet van andere stukjes die ik weleens van je lees dat jij wel wat van componeren af weet, dus ga ik daar in jouw geval even serieus op in.
Het is wel zo dat Gilberto en zijn consorten de akkoorden van II V i Jazz schema's zodanig omzetten dat die authentieke Bossa sound is ontstaan en wat dat betreft kan ik me voorstellen dat de nummers op het eerste gezicht op elkaar lijken.
Maar qua compositie zit er wel degelijk veel verschil tussen.

Elk nummer op deze plaat is in de loop der jaren een Braziliaanse evergreen geworden, vergelijkbaar met Hazes of Alberts nummers in Nederland. alleen het niveau verschil tussen deze twee soorten muziek is IMO mijlen hoog. Ik krijg er in ieder geval behoorlijk hoogtevrees van.

Toch ga ik een half puntje omlaag omdat ik vind dat, met name door de sax van Getz de boel een klein beetje teveel omslaat naar Amerikaans loungy Jazz.
Maar 4 verdient deze plaat zeker wel. Ook omdat deze plaat het voorbeeld is van de New Wave sound die in de jaren 60 zijn intrede deed in America.

judgepaddy - yep jouw typering klopt.

"Lethargisch album", tja ik was begonnen te reageren, maar ondervond zware moeite om m'n tekst überhaupt op het scherm te krijgen zonder mijn toetsenbord te geselen. Uiteindelijk dacht ik: laat maar zitten - "God bless the poor ones on their one way donkey ride"

Du moment dat de stem van Astrud erin komt, ben ik verkocht. Haar stem is er zoeen die je met liefde naar de andere kant van de stad te fietsen om voor de dame een hazelnoot met straciatella-ijs te gaan halen alleen om haar te plezieren; en vervolgens moet je bij terugkomst ontdekken dat ze er ook nog slagroom op had willen hebben.

Het is weemoedige muziek en een deel ervan hoorde ik ook op de soundtrack van een van mijn favoriete Zweedse films, Sven Klangs Kvintett (van Stellan Olsson uit 1974): over een jazzcombo in een Zweedse provinciestad (te vergelijken met Venlo oid) dat wordt verstrekt met een nieuwe saxofonist, van het type onaangepaste jazzo

Heerlijke late-night jazz. Ik mis enkel wat vuur. Jazz mag van mij nog wel een stukje energieker zijn.

The girl from Ipanema is een evergreen, verveelt nooit. De mooie stemmen van Joao en Astrud Gilberto, afgewisseld met het saxofoonspel van Stan Getz, the Sound zoals zijn bijnaam in de Verenigde Staten luidde. Ook de andere 7 tracks zijn de moeite waard, zeker wanneer je van smooth jazz houdt. Mooie, relaxte muziek in de late uren.

Misschien wel dé Bossa Nova klassieker. Zuivere, oorstrelende muziek gemaakt om op een zomeravond totaal te ontspannen, liefst in een hangmat op een strand, met een kokosnoot in de hand en het geluid van zacht deinende golven op de achtergrond. Een waar 'Life's Good' album.

In de hoes van de LP staat een stukje van Stan Getz over dit album en jazz rond die tijd. Volgens hem was jazz toen nogal pompeus en complex aan het worden, en daarom sloeg bossanova en dit album wel aan, omdat het niet zo moeilijk was.
Geen idee of dat zo is, maar goed is dit wel, verder heb ik niet veel verstand van bossanova, maar het schijnt niet zo makkelijk te zijn om te spelen.

Vinyl Album - Stan Getz And Joao Gilberto Featuring Antonio Carlos Jobim - Getz / Gilberto - Verve - UK - 45worlds.com

Pas recentelijk ben ik tot het bestaan van dit album achtergekomen, wat op zich best een prestatie is (al zeg ik het zelf). Een leuk album om eens gehoord te hebben, daar zal ik het dan ook bij houden...

Heerlijke Bossa Nova plaat, weet me altijd in een zeer prettige gemoedstoestand te brengen, vooral heerlijk in de zomer of laat op de avond zoals nu

Ik moet zeggen dat het ook op een zonnige ochtend prima wakker worden is met dit album.

Ben je al met pensioen? Playboytijden om wakker te worden, doordeweeks

(Wel mooi om jou steeds vaker bij jazz-albums te lezen. Zal wel de leeftijd zijn)

Voordat ik wakker ben, dat duurt wel even...

Ik vrees dat het ook de leeftijd is inderdaad. Hoewel ik al jaren soms jazz draaide, vooral Miles Davis en John Coltrane. Maar dit mag je wel een dijk van een jazz fase noemen.

Ik kom jou trouwens ook regelmatig tegen bij die jazz albums... Leuk om te zien!