Fiona Apple - The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw, and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do (2012)

Alweer een nieuw album? Wel een prachtige hoes en bondige titel, ben erg benieuwd...

Het is zeven jaar geleden dat ze een album uitbracht. Wat bedoel je met 'alweer'

Zo, volgens mij de langste titel die ik voor een album heb gezien....

Valt nog mee in vergelijking met een eerder album van haar:

When the Pawn Hits the Conflicts He Thinks Like a King What He Knows Throws the Blows When He Goes to the Fight and He'll Win the Whole Thing 'Fore He Enters the Ring There's No Body to Batter When Your Mind Is Your Might So When You Go Solo, You Hold You.

Fiona Apple - When the Pawn...

Die is nog langer, want meer past er niet bij:

When the Pawn Hits the Conflicts He Thinks Like a King What He Knows Throws the Blows When He Goes to the Fight and He'll Win the Whole Thing 'Fore He Enters the Ring There's No Body to Batter When Your Mind Is Your Might So When You Go Solo, You Hold Your Own Hand and Remember That Depth Is the Greatest of Heights and if You Know Where You Stand, Then You Know Where to Land and if You Fall It Won't Matter, 'Cuz You'll Know That You're Right.

Jocharo, ik zie dat je smilies gebruikt. Dat deed ik ook, bij "alweer"

Ik zag inderdaad dat je een smiley gebuikte. Die van een een blij gezichtje, kon er niet uit opmaken dat je aan het grappen was

De deluxe editie ziet er erg fraai uit...

Deluxe editie Idler Wheel

Wat dacht je van de albumtitel van de laatste Mew.. die is ook behoorlijk lang.

Yes! Fiona keert terug. En hoe. YouTube - Fiona Apple - Every Single Night

staat nu voor het eerst op

Je hebt een minuut voordat je meldt dat de cd voor het eerst opstaat, al vier sterren toegekend. Leg me dat maar eens uit.

ik beoordeel de sound tijdens de eerste luisterbeurt en vergelijk datgene wat ik hoor met het vorige werk. na meerdere luisterbeurten kan die mening altijd veranderen, omdat ik dan meer op de details in de liedjes let, maar bij Fiona Apple wordt het vaak alleen maar beter en beter.

Edoch lijkt het er behoorlijk op dat je al hebt gestemd voor je de plaat draaide, of al stemde voordat-ie afgelopen was.

Het mag dan 7 jaar geduurd hebben; Fiona pakt de draad gewoon weer op bij waar ze gebleven is.
Haar kenmerkende stemgeluid, de grillige composities en de aparte sound zijn weer volop aanwezig en daarmee klinkt dit album voor mij erg vertrouwd.

Nog even melodramatisch, nog even puur en rauw. Als het leven zelf zullen we maar zeggen.

wat een tegenvaller, vond vorige plaat wel tof maar nu begint echter ineens haar stem mij tegen te staan. ze doet een soort kunstje, klinkt niet echt. gekunsteld, gek proberen te doen terwijl ze dat niet echt is... tja we kunnen niet allemaal Beefhearts zijn toch.

Als iets naar mijn oren níet gekunsteld is, dan is het wel Fiona's stem. Van de muziek kan ik het ergens nog wel begrijpen, maar niet haar zang..

tis vooral die 2 gecombineerd die voor mij niet werken, geen geheel. alsof er meerder nummers tegelijk draaien. Terwijl ik juist wel van goed gevonden dissonanten en gedurde melodieen hou.

Dat met die lange titels, het begint een trucje te worden.
Het had haar gesierd om dat niet meer te doen.

Ik moet het album nog in z'n geheel beluisteren, maar wat ik ervan gehoord heb klonk in ieder geval erg goed. Een beetje in lijn met haar eerdere werk, maar dan wat minimalistischer. Ben erg benieuwd...



Dit is pas haar tweede van haar in totaal 4 albums (!) met een bijzonder lange titel. Hiertussen zat gewoon nog een album met een normale titel. Om dan al van een trucje te spreken vind ik wel erg voorbarig. Daarbij, wat moet zo'n trucje voorstellen dan> Het is aan de artiest om te bepalen hoe hij/zij het album noemt.

Schitterende plaat van één van mijn favoriete amerikaanse singer-songwriters. Dwarse arrangementen met een poppy inslag. En dan die uiterst herkenbare en snijdende stem erboven.

The Idler Wheel is een typische Fiona Apple plaat en hiermee een logisch vervolg op Extraordinary Machine. Wel is de instrumentatie dit keer wel wat minder uitbundig (in veel gevallen slechts piano en percussie) en zijn de songs complexer. Even wennen dus, maar vervolgens wil je geen minuut meer zonder.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Fiona Apple - The Idler Wheel - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik wist wel wat ik ongeveer kon verwachten van deze plaat, want ik ken When The Pawn ook wel, maar dat album vind ik net niet helemaal top. Op When The Pawn is ze voor mij vaak iets te heftig in haar emoties en dat boeit me na een paar luisterbeurten niet meer zo. Ik had meer van dat verwacht, dus ik was niet direct enthousiast toen ik zag dat er een nieuw album was, maar die 9.0 op Pitchfork zette me er toch toe om het een kans te geven.

En gelukkig maar... Dit album is een tikkie luchtiger dan When the Pawn, maar de songs zijn nog even intrigerend. De begeleiding is redelijk miniem te noemen, het is vooral piano en drumritmes, maar die ritmes zijn wel erg lekker.
Voor mij de beste plaat van het jaar tot nu toe. Ik geef het een 4.0*, omdat ik nog een slag om de arm houdt wat betreft de houdbaarheid van dit album, maar ik verwacht op dit moment dat dit makkelijk 4,5* zal worden.

Zeker geen doorsnee muziek maar dat maakt het juist interessant. Niet elk nummer pakt me maar 'Daredevil' en 'Hot Knife' zijn de nummers die me het meest aanspreken.

Ik kon het album wel waarderen. Mijn vriendin luistert graag naar haar muziek en ik zag een review op The Needle Drop. Ik zal wat meer van haar muziek moeten luisteren voor een beter oordeel, maar voor nu; *3,5.

Catchy pianorock zonder terug te vallen op on-originele pianoriedeltjes. Geen vrees voor experimenteel werk en samples. Haar stemgeluid is apart maar niet helemaal aan mij besteed. Ik merk dat ik me ga irriteren na een tijdje.

Het is absoluut een groeiplaat. Eerst vond ik 'The Idler Wheel' aardig, nu geweldig. En die deluxe editie is werkelijk prachtig. Tip.

Na zeven jaar kan je onmogelijk nog aan de verwachting voldoen, zelfs al heet je Fiona Apple. Maar zelfs wisselvallige Fiona Apple is bij momenten top.

Veel is er niet veranderd aan haar muziek, tongue-in-cheek indiepop die frivool dartelt tussen vlotte pianodeuntjes en haar virtuoze zang. Soms zit ze er pal op, past alles in elkaar en dan is Apple onweerstaanbaar; zoals op de opener "Every Single Night" of in het majestueuze "Anything We Want". Dan haalt ze het niveau van "When the Pawn..." en krijg je de drang om de nummers een paar dagen op repeat te houden.

Maar net zoals op Extraordinary Machine gaat haar drang naar experimenteren soms ten nadele van een goed nummer. Zo vind ik "Left Alone" een regelrechte misser, een nummer dat ik steevast halfweg afzet omdat het nerveuze pianoriedel tesamen met de treuzelende opbouw me te veel worden. Ook de afsluiter "Hot Knife" verliest al gauw zijn gein en voelt wat overbodig aan.

In conclusie dus: Enkele uitstekende toevoegingen aan haar repertoire, maar in zijn geheel wat ontgoochelend door een wisselend niveau. Misschien net een tikkeltje beter dan Extraordinary Machine, maar minder dan haar eerste twee platen.

Mijn eerste kennismaking met Fiona Apple en ik moet zeggen dat het gebruik van piano gewoon aanstekelijk werkt en me gewoon aanzet om de cd telkens opnieuw en opnieuw te beluisteren. Zeker is dat je bij een eerste luisterbeurt zeker geen fan zal zijn maar dit album blijft groeien. Ik ga eens meer van haar albums moeten checken.

Het beklijft niet zo moet ik zeggen. Is dit wellicht een kwestie van vaker luisteren en is de tekst ook de moeite waard om verder uit te zoeken?

Ik denk inderdaad vaker luisteren. Ik heb de cd zelf nog niet zo lang, heb er nu denk ik zo'n vijf luisterbeurten op zitten en ik kan nog maar weinig liedjes als het ware in mijn hoofd afspelen, al geniet ik wel. Je moet het wel even blijven volgen en je moet aandachtig blijven luisteren en dan komt het wel goed; dan hoor je de teksten er gelijk goed bij lijkt mij.