Fiona Apple - The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw, and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do (2012)

Als ik dit hoesje bekijk en lees dat alle artwork van Fiona is dan lijkt het mij dat Fiona niet zo'n beste kijk heeft op zichzelf. Hoewel, ze is herkenbaar en dat is ook al wat.

De muziek klinkt goed. Geregeld tegendraads zoals steeds. Maar beklijven doet het (nog) niet echt. Nog wat vaker beluisteren denk ik dan ook maar.

Het is altijd prettig en overzichtelijk als een album een mooi middenstuk of drieluik heeft van liedjes die boven de rest uitsteken. Gevaarlijk is het ook: een cd zou maar ijzersterk beginnen, vijfsterrenmateriaal, terwijl de tweede helft erbij verbleekt. Fiona Apple maakt het niet zo bont op haar nieuwe album dat ik maar The Idler Wheel zal noemen hier, maar enige onevenwichtigheid heb ik helaas wel aangetroffen.

‘Every Single Night’ opent het album nog vrij ingetogen, maar vanaf tweede nummer ‘Daredevil’ is het daar: het fabuleuze middenstuk. Vanaf ‘Daredevil’ tot en met ‘Werewolf’ is Fiona rauw, meeslepend en eerder expressief dan theatraal. Er zit een enorme spanning in, zoals in ‘Daredevil’ waarin Fiona geëxalteerd ‘I may need a chaperon’ zingt, of het zinderende ‘Left Alone’. Dit nummer staat bol van de bindingsangst en levert het prachtige ‘I can love the same man in the same bed in the same city, but not in the same room’ op. De liedjes zijn kronieken van relatieperikelen, maar wel op een vrij ongemakkelijke manier. ‘Werewolf’ is hier tekstueel misschien nog wel het beste voorbeeld van: ‘I could liken you to a werewolf the way you left me for dead/But I admit that I provided a full moon’. Het zijn teksten vol details en momenten die intiem en pijnlijk zijn, maar ondertussen heeft Fiona een scherp oog voor metaforiek. De teksten blijven ondanks het intieme en soms zelfs opbiechtende karakter (zie wederom ‘Werewolf’, waarin ze zichzelf zeker niet spaart) toch erg invoelbaar, een knappe prestatie.

In zulke van harte- en zielspijn doortrokken liedjes toont Fiona zich een moderne Billie Holiday of Nina Simone, ondersteund door alleen haar pianospel en roffelende, dan wel tinkelende percussie. Zo af en toe duiken er samples of andere instrumenten op, maar nooit lang. De muziek is geworteld in de jazz, maar af en toe schemert er ook een voorzichtige, subtiele hiphopinvloed door. Deze spaarzaamheid werkt in de meeste gevallen goed omdat ze bijdragen aan de spanningsopbouw, maar in de rustigere nummers weet Fiona net iets minder te boeien. Door het muzikale en vocale geweld (hoewel geweld een veel te bombastische bewoording is voor de liedjes) valt ‘Regret’ wat weg, al gaat het refrein op een goede manier door merg en been. ‘Periphery’ klinkt wat onnozel door het brallerig gezongen ‘Oh oh oh the periphery’.

De schijnbaar art informel-achtige hoes maakt het eigenlijk wel duidelijk: net zoals het gezicht op de voorkant vrij grof en onaf lijkt, maar minutieuze lijntjes laten zien dat er veel zorg aan besteed is en dat het niet zomaar een probeersel is, zo lukt het Fiona Apple om via zelfexpressie succesvol tot kunst te komen. Ondanks de intieme teksten heb ik nooit het gevoel dat ze achter de piano haar dagboek voorleest, juist omdat het liedje voorop staat. Dit is uitermate geschikte muziek voor degenen die de laatste Regina Spektor te braaf vonden, of een mooie kruising tussen the Great American Songbook en confessionalist poetry willen horen. Anne Sexton zingt ‘I Just Don’t Know What To Do With Myself’. Laat ik het maar op prachtplaat houden.

Het kost steeds wat moeite om vertrouwd te raken met die vreemde wereld van Fiona Apple, maar dit blijkt toch een van de betere albums uit 2012 tot nu toe. Ze blijft ook met dit album een artieste die zich voor mijn gevoel op een relatief klein publiek richt. Het klinkt allemaal te persoonlijk en kwetsbaar voor de grote concertzaal. Van Extraordinary Machine heb ik de dual disc, met op de dvd zijde een live registratie van enkele nummers. Ziet er allemaal weinig professioneel uit. Alsof ze in de huiskamer een nummertje gaat opvoeren. Onwennig en onzeker. Maar wat er dan weerklinkt is onaards mooi. Op die manier raakt The Idler Wheel me ook. Ik gooi er dus graag een half sterretje bij.

Opvallend laag gemiddelde hier, zeker voor Musicmeter-begrippen. Het had zeker vier luisterbeurten nodig voor ik lekker in de plaat zat, maar dan heb je ook meteen door dat je te maken heb met een knap album. 3,66 lijkt mij wat karig. Maar ja, als je ziet dat een plaat als The Seldom Seen Kid van Elbow hier een 4,15 scoort, dan betwijfel ik sowieso of ik deze site wel serieus moet nemen. (Prima plaat die van Elbow, daar niet van, maar zo geniaal is het allerminst)

Aan mij heeft het niet gelegen hoor.

Op jou ben ik dan ook trots!

Jij geeft het maar 4*... Dat kan ook hoger

Ik vind alleen het openingsnummer toch helaas wel een stuk minder dan de rest, anders had het nog wel eens de plaat van het jaar kunnen worden.

Ik vind 'Periphery' wat tegenvallen, maar 'Every Single Night' had ik eerst ook niet zo heel veel mee. Maar Jelle, het kan nog goedkomen: ik betrap me er steeds vaker op dat als ik na het boodschappen doen de supermarkt uitkom, 'Every Single Night' begin te zinge. Er is hoop.

Ik kwam deze plaat een paar keer tegen op RYM bij users die ik graag volg om nieuwe dingen te ontdekken. Echter vond ik een beetje vreemd, dat deze artieste er tussen stond. Nu zie ik dat Pitchfork een 9.0 heeft gegeven... dat verklaart mogelijk de internethype. De eerste nummers doen me denken aan Fiona Apple doet Julia Holter met een vleugje Joanna Newsom.

Vier luisterbeurten? Ik geraakte nauwelijks door 1 keer luisteren. Ergerlijk door de moeilijkdoenerij, niets voor mij. Ze wordt vergeleken met Julia Holter en Joanna Newsom, maar die vind ik toch van een heel ander kaliber en in elk geval veel toegankelijker.
Mijn tijd is te kostbaar om me hier nogmaals aan te zetten, al mis ik dan misschien, heel misschien, een meesterwerk ...

Of dit een meesterwerk doe ik geen uitspraken over. Toen ik dat berichtje typte was bij nummer 3 en dat deed me inderdaad een beetje denken aan die andere 2 dames. Echter, nu ik hele plaat heb gehoord.... zal hem wel wat vaker luisteren voor er echt een oordeel komt.

Internet hype rond Fiona Apple? Ze doet al heel wat jaartjes mee hoor en meestal is het When the Pawn.... die ik tegenkom als zogenaamde ''magnum opus''.

The Idler Wheel komt wat mij betreft wel in de buurt van When The Pawn als haar beste. Ze klinkt hier simpelweg wat ouder en minder nijdig... Nog steeds heerlijk bijtend maar iets meer reflecterend.

Misschien ben ik te enthousiast over deze plaat. Maar de afgelopen week deze plaat meerdere keren per dag geluisterd. Erg verslavend en vanaf de eerste luisterbeurten hoor je dat er meer in deze plaat zit. Zelfs na dag 8 heb ik nog steeds dit gevoel. Een prachtig meesterwerkje dit. Surrealistische popliedjes, geeft een zeer korte beschrijving van deze plaat en de ervaring die je er bij krijgt. Kans is aanwezig dat deze plaat zijn charme wat verliest in de loop der tijd, maar voor nu (misschien tijdelijk): 4,5*

Overdreven lange titels zijn al enige tijd niet origineel meer en eigenlijk ook al enige tijd best wel belachelijk.

En dan vooral deze.

Overdreven fijne platen daarentegen...

De titel is waarschijnlijk bedoeld als afweermechanisme tegen mensen als jij, die anders de muziek wel niets zouden vinden.

JERRY JERRY JERRY!!!

Dat valt ook wel weer mee.

veel genoemd als plaat van het jaar of in de top 3, maar er zijn betere platen gemaakt in dit genre dit jaar.... (bat for lashes, sharon von etten)

Dit lijkt dan ook langs geen kanten op bat for lashes en Sharon van etten. Zeer straf spul wel, deze nieuwe appel van Apple.

Sharon van Etten heb ik niet gehoord, maar bij Bat for Lashes denk ik inderdaad ook aan iets heel anders. Ben je misschien in de war omdat het alle drie vrouwen zijn, Rolando?

Schitterend album van begin tot einde naar mijn mening, neem voor dit album je tijd en probeer ook naar de aangrijpende, mooie teksten te luisteren! Geen enkel zwak nummer, originele structuren, intrigerende ritmes en nog zoveel meer maken van deze plaat een prachtgeheel!!!
GREETSSSSS

Na 'm de laatste tijd geregeld weer gedraaid te hebben, zojuist nog op de koptelefoon, weet ik het zeker. Dit is gewoon één van de tien beste albums die ik ken, dus hup, een verhoging naar de volle vijf sterren en een top 10-plekje voor dit fenomenale album.

Moet je de titel van haar tweede plaat eens bekijken. Ik snap ook niet helemaal wat daar nou zo leuk aan is.

ik pak deze plaat nog regelmatig uit de platenkast. Het is geen makkelijk album maar het is een ruwe diamond die je ongepolijst moet laten. teksten zijn erg fraai en de composities zijn erg fraai. schitterend album vanaf het eerste tot het laatste nummer

Mooi album. Ik moet toegeven dat het mij tijd koste om deze van Fiona te laten bezinken. Maar na meerdere draaibeurten wordt het album enkel beter. Klasse.

Wat een emo titel.

Gast.

Van het weekend heb ik dit album vrij random weer eens opgezet. Het heeft me gezelschap gehouden tijdens een nachtelijke autorit. Ik was omver geblazen. Rauwe emotie gemend door een volwassen vrouw die exact weet wat ze doet. De minimalistische op de percussie gestoelde begeleiding vormt een enorm goed huwelijk met de rauw geworden stem van Fiona Apple. Dit album leeft en is weer terug onder mijn huid gekropen.

Poëzie Maakt geen muziek is het enige wat ik hierover kan zeggen..voor originaliteit een 10, maar wat lijken de nummers op elkaar en geen een weet me te boeien.
Boringgg