Golden Earring - Tits 'n Ass (2012)

Ruim 20 jaar na het fantastische Bloody Buccaneers komt de Earring dan eindelijk met een album wat in het verlengde ligt van dat album. Stevige rocksongs afgewisseld met ballads. De andere studioalbums tussen deze 2( Face it, Love sweat, Paradise in the distress en Millbrook USA) konden mij niet geheel overtuigen.

Dit album gaat sterk van start: Identical, Timebomb, As cool as it gets en Acrobats and clowns zijn allen prima rockers.

What do I know about love is niet echt een geslaagde ballad. Gelukkig pakt de band het met I still got the keys... en het ijzersterke Dope Runner de draad weer op.

Maar het mooiste van dit album komt dan nog
"Stratosphere" Wauw een geweldig nummer is dat . De eerste tonen doen erg denken aan de opening van de Earringclassic : Twilight Zone, maar slaat na enkele seconden een ander pad in. Zeer goed over nagedacht.

De nummers Flowers in the mud en Avenue of broken dreams liggen weer in het verlengde van de eerste nummers van dit album.

Ik had nooit verwacht dat ik ooit zou zeggen dat de door George Kooijmans gezongen nummers de minste van een earring album zouden zijn. Maar het is bij dit album dus helaas wel zo. Erg jammer dat dit album afsluit met het flauwe Wanted by women. In mij ogen een mindere kopie van Whisper in the crowd( Paradise in distress)

Gelukkig dat de Earring na 9 jaar een veel beter album uitbrengt dan het wisselvallige Millbrook USA. Want als dat album hun eventuele carriereafsluiter was geweest, dan was dat Earring onwaardig. Gelukkig is dat dus niet het geval

Zoals de Amerikanen zouden zeggen: "This album is tit's and ass"

Gisteren heb ik - net als de vele musismeteraars hieronder - ook de prachtige docu gezien, was een erg leuk inkijkje in het wel en weer van deze haagse helden van welleer en ik raakte zowaar weer geinspireerd om het album te gaan beluisteren/kopen.

Ik was eerlijk gezegd wel en beetje klaar met de earrings en had nooit gedacht nog eens een nieuw album van hen te beluisteren, het is allemaal een beetje van hetzelfde, op een bepaald moment heb je geen idee meer welk album je aan het beluisteren bent en die stem van Barry gaat ook vervelen.

Gisteren in de documentatie leken de Earrings echter tot een nieuw niveau te komen waardoor ik bijna niet kon wachten iets van deze nieuwe plaat te gaan draaien. Om eerlijk te zijn: de titel "Tits 'n Ass" was tijdens de lancering van de plaat voor mij ook een turn-off, dus p-i-e-t's als "primair" aangeduide reactie, daar ben ik het helemaal mee eens. Niet omdat ik niet van borsten en billen houd, maar een paar bejaarden die hun "comeback/farewell" album naar tieten en kontjes vernoemen om weer - net als vroeger - ontzettend rock n roll te zijn - dat leek me ook een beetje wanhopig. Goed, Barry legt in de documentaire uit waar de titel vandaan komt, dus mja, dan is het niet meer dan een slecht getimede knipoog. Slecht gephotoshopped artwork blijft het overigens ook.

In ieder geval, de cd valt me tegen. De muziek is - zeker de eerste helft van de cd - blikkerig en alles is weer vlak getrokken. De diepte die we gisten op TV hoorden is er weer volledig weg. Heel erg Golden Earring inderdaad, maar vrijwel geheel inwiselbaar met de rest van het repertoire, "Wanted by woman" en "Over The Cliff Into The Deep Deep Blue" zijn wellicht uitzonderingen en ook "Flowers in the Mud" heeft nog iets, maar verder is het grotendeels gewoon weer ouderwets ramwerk. Jammer, een gemiste kans. Ik zou erg benieuwd zijn naar een de versie met Chris Kimsey's zijn mixes!