Golden Earring - Tits 'n Ass (2012)

Ik meende het serieus

Die hebben ze al eerder gebruikt.
Golden Earring - Cut (1982)

als iets Tit's and ass was dan bedoelden de amerikanen dat het helemaal af was, keigoed, vet, supergaaf. Dat zijn de termen die we in nederland gebruiken.

tegenwoordig gebruiken de amerikanan deze uitdrukking niet zo veel meer

Ik vind het wel gappig.
Met hun staat van dienst en na al die jaren vind ik het bij de Earring wel tof. Laat ze.



De laatste van Tool kwam, als ik het me goed herinner, binnen op #1...

Correct!
dutchcharts.nl - Dutch charts portal

een grote discussie nadat ik zei dat het alleen een beetje naar de pop gericht vast, ik zeg niet dat ik het niet slecht vindt of dat het meteen waardeloze troep is als het op nummer 1 staat in de top
40 integendeel hem een beetje vaker te hebben geluisterd zijn de 1e 2 nummers goed dan daarna niet echt mijn smaak maar daarna pept het toch wel weer op.

Het staat niet op nummer 1 van de top 40. Het staat op nummer 1 van de album top 100 en dat is nogal een verschil.

Het is toch echt een lekker album hoor ( noem de stones inderdaad maar gewoon ouwe lullen)

Identical / Time bomb /Just in time / Acrobats and Clowns / Flower in the mud / Still got the keys.. heerlijke nummers en inderdaad ouderwets earring r'n'roll. Dope runner en Stratosphere, This love en wanted by women hoeven van mij niet zo en maken het album te lang, maar voor de rest ijzersterk earring album; het beste sinds ... tja

Op zich zou ik een aantal nummers van de mislukte produktie uit London wel eens willen horen (album is daarna - in de studios van Kooymans -opnieuw gemixed door John Sonneveld, las ik): Hoe zou eennummer als identical dan klinken ?

Van 3 naar 4 sterren ..

Ruim 20 jaar na het fantastische Bloody Buccaneers komt de Earring dan eindelijk met een album wat in het verlengde ligt van dat album. Stevige rocksongs afgewisseld met ballads. De andere studioalbums tussen deze 2( Face it, Love sweat, Paradise in the distress en Millbrook USA) konden mij niet geheel overtuigen.

Dit album gaat sterk van start: Identical, Timebomb, As cool as it gets en Acrobats and clowns zijn allen prima rockers.

What do I know about love is niet echt een geslaagde ballad. Gelukkig pakt de band het met I still got the keys... en het ijzersterke Dope Runner de draad weer op.

Maar het mooiste van dit album komt dan nog
"Stratosphere" Wauw een geweldig nummer is dat . De eerste tonen doen erg denken aan de opening van de Earringclassic : Twilight Zone, maar slaat na enkele seconden een ander pad in. Zeer goed over nagedacht.

De nummers Flowers in the mud en Avenue of broken dreams liggen weer in het verlengde van de eerste nummers van dit album.

Ik had nooit verwacht dat ik ooit zou zeggen dat de door George Kooijmans gezongen nummers de minste van een earring album zouden zijn. Maar het is bij dit album dus helaas wel zo. Erg jammer dat dit album afsluit met het flauwe Wanted by women. In mij ogen een mindere kopie van Whisper in the crowd( Paradise in distress)

Gelukkig dat de Earring na 9 jaar een veel beter album uitbrengt dan het wisselvallige Millbrook USA. Want als dat album hun eventuele carriereafsluiter was geweest, dan was dat Earring onwaardig. Gelukkig is dat dus niet het geval

Zoals de Amerikanen zouden zeggen: "This album is tit's and ass"

Ben het er helemaal mee eens.

Ik hoop nog dat die nummers die gezongen worden door George Kooijmans "groeinummers" zijn, maar ik weet ook niet waarom hij alle ballads moest zingen.

En Stratosphere

Goeie titel. Beluistering waag ik me verder niet aan.

Deze cd al een poosje in de cd-speler van mijn auto zitten. Ik vind hem steeds beter worden. Als Stratosphere , dope runner en Identical 20/30jaar geleden waren gemaakt, dan hadden die uit kunnen groeien als klassiekers in de proporties van When the lady smiles, Going to the run, long blond animal. Wat een steengoeie songs zijn dat.

Het enige nummer waar ik nog steeds niets mee kan is Wanted by women. Dat hadden ze er af moeten laten en was dit album van a tot z erg goed geweest. Nu blijft het toch met een vreemde nasmaak zitten, omdat dit nummer als laatste op de cd is gezet.

Maar verder absoluut een fantastische Earringplaat

Na een lange tijd hier als bezoeker en meelezer te hebben vertoefd, leek het me wel leuk om me ook eens aan te melden en mijn meningen over artiesten en hun muziek weer te geven.
En mijn eerste bijdrage moet dan eigenlijk wel over mijn favoriete bandje gaan en hun laatste album.
Eindelijk na zoveel jaar weer een echte nieuwe Earring plaat. De nummers die de afgelopen jaren al tijdens de elektrische of akoestische shows werden gespeeld, deden bij mij de hoop vestigen dat de plaat wel eens een stuk beter kon zijn dan de vorige Millbrook USA.

Niet dat dit een superplaat is geworden, althans het is zeker niet vernieuwend of wereldschokkend. Het is de Earring zoals de Earring is in al hun gedaantes en beperkingen. Soms strak rockend met hier en daar een paar prima nummers en ook altijd wel een aantal mindere, wat ballads en een tussendoortje. Zelf heb ik niet zoveel met nummers als Justin Time, as cool as it gets, en ook Cadillac kan me niet echt bekoren. De Kooijmans ballads zijn ook wel eens fijner geweest. Je hoort trouwens ook echt dat zijn stem heeft ingeboet na zijn problemen in 2010. Waar ik hem vroeger echt een nachtegaaltje vond ( heerlijk die hoge uithalen en zijn stem achter Barry) daar zingt hij nu een stuk ingetogener en lager. Barry daarintegen zingt prima, hij heeft misschien qua volume en dynamiek wel wat ingeboet, hij schraapt wat meer maar het blijft een heerlijke stem, past precies bij zijn macho imago.
Voor zover de in mijn ogen/oren mindere kanten, wat ik luister deze plaat met erg veel plezier. Natuurlijk zijn er mindere momenten op dit album, maar in veel mindere mate aanwezig dan op voorgaande.
Op Identical, Time Bomb, Stratosphere, Doperunner, Avenue of Broken Dreams hoor ik een band die zeer gedreven speelt, veel meer als op het vorige studioalbum. Flowers in the mud heeft wel een lekkere sound als het nummer opgebouwd wordt, klinkt mischien wel zelfs een tikje 70's? What do I know is ook wel te doen, maar wellicht vooral omdat hier weer van zang wordt gewisseld, waar ik bij de earring wel een zwak voor heb.
De mindere momenten zijn in ieder geval niet zodanig dat de plaat echt omlaag gehaald wordt, sommige nummers zijn gewoon prima uitgewerkt. En ook een lekkere productie, los en ongedwongen. Plus de ritmesectie die doet waar hij goed in is, een prima fundament neerleggen. Cesar kan soms nog heerlijke hamerslagen laten horen en die heerlijke Rinus loopjes zoals in Time Bomb.

Al met al een prima plaat. Mocht dit hun laatste studio wapenfeit zijn, dan nemen ze met een prima plaat afscheid. Hoewel ik vermoed, maar vooral hoop, dat de band vooral nog jarenlang door blijft gaan waar ze goed in zijn : spelen op het podium tot ze er bij neer vallen.

Toch nog een nieuwe Earringschijf en dat is enigzins verrassend. De geruchten gonsten al een paar jaar, maar het leek of onze oudste rockband zich had verzoend met gigs alleen, en dat ook al in een minder hard tempo.
Maar het bloed kruipt kennelijk waar het niet gaan kan en de groep waswaarschijnlijk toe aan een nieuw hoofdstuk die kennelijk never ending is.
Toegeven; Ik moest wel een beetje minzaam lachen toen het artwork en de titel mij onder ogen kwam. maar dat relaverend is The Earring immer natuurlijk nog altijd een stoere rockband. En de dubbele bodem is genoeg onder de aandacht gekomen.
Dan de muziek. Tits' N Ass blijkt een plaat vol stevige spierballenrock met de vertrouwde riffs en ritmes. Wel wat aan de lange kant, maar goed, mag het ? na bijna 10 jaar.
De gedrevenheid is er, de spirit ook en het is allemaal puik geregistreerd.
Barry Hay is er voor de rocksongs en George Kooijmans pakt de wat balladachtige stukken als vocalist. Kooij is wel wat lager gaan zingen, maar bengt nog steeds wel de nodige emotie over.
So Far, So Good. Het is degelijk, maar hier en daar ook wat clichematig. Bepaalde rockers missen soms wat verrassing, en lijken wat te blijven hangen in meer van het zelfde, maar songs als de prima opener indentical, Stratosphere en Flowers In The Mud bekijven wel zeker.
Het is een uiteindelijke bloemlezing van wat The Earring al heel lang doet. Rocken, zweten en bouwend op een fundument die niet kapot kan.
Echte memorabele werkjes hoor ik hier overigens niet, maar een ingeslapen band evenmin.
Het is The Earring in volle glorie, ze zijn er nog en het is zeker ruim voldoende
wat ze hier gemiddeld laten horen.

Dan toch nog een keer een nieuwe van de Earring.
Was al bang dat ze als een nachtkaars uit zouden doven in het theater.
Wat meerdere hier al zeggen dat het lang geleden is dat ze zo'n goed album hebben uitgebracht, vind ik dus ook.
Het hakt er meteen lekker in met Identical, gaat lekker door met Little Time Bomb en dan een klein beetje op de ZZ-Top toer met Cool As It Gets (intro lijkt wel wat op Get It On van T.Rex.)
Verder is de Cadillac een heerlijke meezinger en maken ze met Stratosphere en Flowers In The Mud twee echte goede nummers die feitelijk wel tot hun beste behoren.
De ballads bevallen me inderdaad het minst, hoewel voor What Do I Know About Love voor mij inmiddels het kwartje begint te vallen.
Bij Wanted By Women gaat het dat niet meer doen vrees ik.
De rest van de nummers zijn goed te doen (Dope Runner nog vergeten als lekkere funky rocker), maar niet bijzonder.
Na 9 jaar wachten dan toch 4 sterren na 5 keer draaien.

Nou, het albums is anders nog maar net uit....

49 stemmers geven het album nu een gemiddelde van 3,63. Dat is op musicmeter het hoogste gemiddelde voor de Golden Earring sinds To the Hilt.

Dus me dunkt, dan mag de band van mij spreken over een groot succes, vooropgesteld dat we hier met z'n allen minimaal worden gezien als de gemiddelde Nederlandse muziekliefhebber....

Er is veel respect en bewondering voor een band als The Earring.Afgezien van de Giel Beelens van deze wereld. Die zelf vervolgens senioren artiesten de spotlight gunt.( hoe zit dat nou Giel ?) Boks het maar eens voor elkaar, zo lang op elkaars lip, elkaar meer zien dan je naasten. Het is me wat.
En dan de muziek, het succes door de jaren heen, eigenlijk willen we ook niets fout zeggen over deze rockhelden.
De heren zijn de 60 gepasseerd, Rolling Stones vergelijkingen komen in ons op.
The Golden Earring zijn onze Stones.
Natuurlijk hopen we dan dat de sporadische plaat die gemaakt wordt, goed is en dat we trots kunnen roepen; Ze hebben het weer geflikt !!!!
Tits 'N Ass is absoluut (en gelukkig) geen tegenvaller. Hij valt reuze mee en dat is fijn om te constateren.
Tuurlijk heb ik mijn eeuwige favorieten van The Earring, en die zijn al lang geleden gemaakt, maar het neemt niet weg dat ik blij ben dat deze plaat er is. Onze eigen Stones, en wat hebben ze veel bereikt. Welk land met welke band kan dat zeggen.

Hulde !

Onze eigen Stones is een veelgemaakte vergelijking. De vergelijking op zich kan ik altijd prima begrijpen. Op onze schaal zijn ze dat ook, qua leeftijd, imago status etc, hoewel ik de Earring muzikaal en zeker als act veel meer richting The Who vind gaan.
Maar idd, de Stones staan net ff iets hoger in aanzien in status en imago etc, dus daarin is het geen schande vergeleken te worden. En eerlijk gezegd vind ik de Earring on stage nog iets meer pit uitstralen als de Stones. Niks ten nadele van de Stones overigens wat ik beleef ook daar veel plezier aan, topmuziek en een geweldige act, voor mij heeft de Earring dan iets 'meer'. Slechts mijn smaak, meer is het ook niet dus uiterst subjectief.

Dat het Album het hoogst gewaardeerd wordt na To the Hilt, zegt misschien niet alles maar geeft wel weer dat de heren hun best hebben gedaan in al hun berperkingen en kwaliteiten. Er wordt nog lekker enthousiast gespeeld bij tijd en wijle, ook de producer vd plaat merkte op dat hij zich verbaasde over de geestdrift waarmee de band in de studio speelt.

De muzikale vergelijking met The Stones is minimaal, maar het gaat om eenzelfde soort levensloop. Ik vind ook dat The Earring meer richting The Who gaan. De band waar notabene Zuiderwijk gevraagd werd de steeds meer getroubaleerde Keith Moon te vervangen,
Maar hij bleef toch onverwaardelijk trouw aan The Earring, en dat zegt wel wat natuurlijk.
The Who is er bij tijd en wijle ook nog steeds, maar die zijn er langer tussen uit geweest en is de helft al overleden.

Ik snap idd de vergelijking met de Stones, dat deze vooral op andere 'zaken' richt dan het muzikale. En uiteraard is het geen verkeerd compliment als je met zijn groot insituut als de Stones word vergeleken. Ik waardeer de Stones dan ook zeer als eht om hun muziek gaat.
Blijkbaar hebben de heren Earring toch een grote indruk achtergelaten toen ze als voorprogramma speelden bij The Who in de vroege jaren 70. Vooral als men vanuit dat kamp Zuiderwijk als een mogelijke vervanger zag van Moon. Dit schijnt al gevraagd te zijn voordat Keith overleed.
Ik blijf het wel zonde vinden dat ik The Who nooit in optima forma hebben kunnen zien, mijn interesse in deze band is pas veel later ( eigenlijk via de Earring) gekomen en helaas is het nu meer The Two geworden. Toen ik me begon te interessen in popmiziek begin jaren 80, was the Who al min of meer 'voorbij'en hoorde pas veel later over deze band. En ben hun muziek pas gaan luisteren in de eind jaren 90, los van de geijkte singels die ik wel kende natuurlijk. Als klein jochie van 8-10 jaar oud wou ik graag drummer worden en pas veel later is het begrip Keith Moon in mijn vizier gekomen.
Volstrekt offtopic nu besef ik me, tijd om hier over dit album te hebben. En ga ik me eens meer verdiepen in en toeleggen op bijdragen op andere albums/artiesten etc.

Je andere bijdragen lees ik overigens ook met plezier bikkel

Dank voor het compliment haythijs. En ben je uiteindelijk ook drummer geworden ?

Toen ik een jaar of 10 was, heb ik een drumstel mogen kopen van mijn ouders. Nimmer drumles genoten, mezelf eigenlijk van alles aangeleerd door heel veel te kijken en luisteren en vervolgens meedrummen met cassette/lp/cd/vhs en de hoofdtelefoon op.
Los van een aantal schoolfeesten en meespelen met bands die in de kroegen optraden waar ik werkte, ben ik niet gekomen.
Drumstel heb ik ook allang niet meer, sticks nog voldoende. En meetikken met handen en voeten zal wel een dwangneurose blijven

Ja, dat raak je nooit meer kwijt. Ben nu al zo'n beetje 25 jaar drummer. Ik zou het niet meer willen missen.
Maar goed... On Topic dan maar weer.

Ah joh, die Giel moet gewoon z'n harses houden!
Verrekt zeikerdje dat het is, alleen maar populair doen en beetje punten scoren bij het publiek, meer is het niet bij die jongen.

Kijk maar naar het geslijm naar Barry in onderstaande filmpje, ten tijde van Barry z'n uitstapje met het Metropolis Orkest:

http://www.dumpert.nl/media...

Ja, ik heb het toendertijd gezien en mijn broek zakte af. Geen respect.
Dat hij er niets aan vind, moet hij weten, maar om de groep zo openbaarlijk af te vallen, is laag.
De lul heeft helemaal geen recht van spreken.
Trouwens Barry weet er gelukkig wel raad mee. Knap dat ie nog zo correct blijft.
Tijdens deze uitzending scoorde hij geen punten, afgebrand , net goed.

Giel Beelen is er nog steeds heel erg trots op dat hij Krezip "ontdekt" heeft. Dat zegt denk ik genoeg over deze kwezel. Nare, vervelende, talentloze, lelijke man.

Blij dat ik hier nog meer mensen tref die Giel heel fout vinden. Over het paard getild, zelfverheerlijking, maar niet bijzondere slim . Dat is het eerste wat in me opkomt als ik aan Giel denk.
Deze mannen waren er al toen Giel nog niet eens een foetus was, en ze zijn er nog steeds, alleen dat feit dwingt al respect af, of weet Giel de betekenis van dat woord niet?

Als we het nu toch over Giel Beelen hebben

Ik noteer pinkpop 2005. Meneer Beelen deed de aankondigingen, maar toen de Earring kwam liet hij het over aan Jan Smeets. De Earring speelde een puike set. Daarna kwam Kane en dat kondigde Giel weer aan . Na Kane kwam Faithless. Toevallig 2 bands die hij wel een warm hart toe draagt
Dus hij had niet eens het lef om toen de Earring aan te kondigen. Vondt ik toen al een zwaktebod.

Ik heb in de Oor ooit eens een prachtig interview met Barry Hay gelezen en daarin haalde hij een ander voorval met Beelen aan.
Schijnbaar had ie de Earring op Pinkpop aangekondigd als Nederlands grootse kut-band (mag ik dat hier zo zeggen?) en later stond ie zelf, naast het podium, volop te geilen op het optreden van Kane (Die volgens Hay op dat moment een erg slecht optreden gaven) en Hay duwde hem zo het podium met de tekst "Ga d'r lekker bij staan als je er zo op geilt jochie". (Of in ieder geval iets soortgelijks)
Was in ieder geval een prachtig interview, zoals wel vaker met de leden van de band
Stelletje ouwe droogkloten dat het zijn