Glenn Frey - After Hours (2012)

Jammer dat Glenn Frey zich heeft laten verleiden om een jazz album te maken. Ik beoordeel deze plaat maar niet, omdat ik jazz absoluut niets vind en dus bevooroordeeld ben. Jammer is het wel...

Eerste nummers van dit album spreken mij wel aan. Beetje de sfeer van Michael Bublé, alleen dan nog meer lay-back. Nog steeds heeft Glenn een erg prettige stem om naar te luisteren. Vooral in dit mooie weer komt dit album erg goed uit de verf, dus ga nog wat verder dromen... uuhh luisteren .

Ook in The Eagles is Glenn Frey tegenwoordig de man van het meer smoothy softere repertoire als het om nieuw werk gaat.
Ben dus niet zo heel nieuwsgierig naar dit nieuwe werkje.
Frey heeft nog steeds een prima stem, maar zijn keuze voor deze standaarts doet mij het ergste vermoeden (gaap.)
Nee, dan liever collega Don Henley. Die kan inhoudelijk nog wel eens van leer trekken.
De grote man ook op de laatste Eaglesplaat.

Glenn Frey kennen we natuurlijk van The Eagles. De zanger/gitarist/toetsenist en componist ging na het uiteenvallen van die groep natuurlijk solo, met wisselend succes.
Frey zocht het uiteindelijk meer in wat softere pop, waar hij vooral flirte met soulachtig spul.
Op After Hours zoekt hij het in de nostalgie. Jazzy, laid back en smooth.
Frey heeft er wel de stem voor, dat mag gezegd worden.
Het is echter een album voor bij een knapperend haartvuurtje. Keurig gemusiceerd, relax, maar zoals verwacht ontbeert van alle verrassing.
Het is kennelijk een plaat die hij graag wilde maken, een collectie die niemand kwaad doet en een bevestiging van de romantische insteek die Frey al een hele tijd hanteert.
Of het veel los maakt is de vraag. Dit soort werkjes is voor een bepaalde doelgroep, misschien ook wat verstokte Eagles/ Frey fans..... wie zal het zeggen.
Frey is een perfectionist en dat hoor je terug, want de sfeer is wel treffend.
Daarom is het inderdaad heel moeilijk om dit echt te beoordelen.
Mijn smaak is het geenszins, maar de keuzes zijn goed.( Route 66 is eigenlijk best leuk in deze versie.)
De amusumentwaarde schommelt bij mij ergens tussen de 2.5 en de 3.

Glenn Frey is in zijn nopjes en dat hoor je ook wel terug. Ik rond af naar boven.

Ik hou niet van laid-back jazz zoals die wordt gemaakt door zangers als Michael Bubblé. After Hours van Glenn Frey lijkt hier wel wat op, maar de plaat van het Eagles lid van het eerste uur pakt je langzaam maar zeker helemaal in, zeker in de kleine uurtjes.

Lees mijn volledige recensie:
De krenten uit de pop: Glenn Frey - After Hours - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Mooi stukje Erwin. Ik kan me er wel in vinden, maar het genre ansich verveeld me snel en daar kan ook Glenn Frey niet heel veel aan veranderen.
Desalnietemin voeren Frey en musici het wel voorbeeldig uit + dat dat de Eagle nu eenmaal een prettig stemgeluid heeft, en dat scheelt gewoon.
De sfeer van nostalgie wordt goed gevangen en dat was volgens mij de bedoeling.

Zojuist The Shadow Of Your Smile beluisterd, maar wat heeft dat nummer een hoog snurkgehalte zeg !!
Het moge duidelijk zijn dat dit niet mijn "cup of tea " is, ik zal het album nog wel eens in zijn geheel gaan beluisteren, maar ik vrees het ergste.

Ja, dit album ligt mij wel en eigenlijk beter als de albums van bijv. Bublé. Het is lekker layback en dat zgn 'hoog snurkgehalte' ligt er natuurlijk aan wat je verwacht. Dit album is voor mij ideaal voor een rustig avondje na een hektieke dag. Prettige stem, mooi begeleid en ongecompliceerde teksten...
Verhoog 'm met een half sterretje en ga eens op ontdekking naar zijn vorige albums, m.n. zijn vorige.

Strange Weather is een goed album, veruit zijn beste. Daarvoor is het allemaal wat wisselvalliger.

Dit album spreekt mij wel aan, temeer daar de nationale tv(publiek als commerciel) een drama is, deze plaat verdijnt geregeld in mijn cd speler, met name na 22.00, vrouwlief met een wijntje en mijn persoontje met een goed glas ambachtelijk bier.

Los daarvan heb ik een zwak voor Eagles en al zijn huidige en voormalige leden.

Gezellig! Ook nog een knappend haardvuurtje?

Wat mij betreft ook wel weer moedig om je los te maken van het Eagles-verleden. Ik heb een paar stukken gehoord, ben er niet direct kapot van, maar het heeft beslist charme en kwaliteit.

Ik vond het vorige album van Frey, Strange Weather echt de moeite waard.
Dit vind ik echt helemaal niks, maar dat komt misschien omdat ik toch wat meer country muziek verwachtte. Typisch een cd die Frey zelf altijd altijd al wilde maken, maar waar naar mijn mening de Eagles/Frey fans niet op zitten te wachten....
Maar nou heeft Frey op zijn leeftijd commercieel gezien natuurlijk niks meer te verliezen/bewijzen en doet hij gewoon lekker waar hij zelf zin in heeft...Op zich prima natuurlijk....
Ik ga niet stemmen op dit album omdat het mijn genre gewoon niet is, maar dit wil niet zeggen dat het dan perse slecht is...muzikaal gezien zal het best goed zijn...maar wel saai...

Zwaar overbodig album van Glenn wat mij betreft. Elevator Music in het kwadraat. Lift mee op het songbook verhaal van veel van zijn collega's. Not for me.

Het klinkt als een klok maar het is zo saai als de pest.

Een mierzoet album met in mijn ogen een hoog Walt Disney gehalten. Daar moet je van houden. Persoonlijk zet ik eerder een andere cd op als ik naar dit soort muziek wil luisteren.

Bijna elk nummer eindigt op de zelfde manier en dat maakt het allemaal een beetje saai.

Op zich geen raar idee van Glenn Frey om een Jazz album te maken, hij heeft veel ballad-achtige nummers gemaakt.

Het klinkt prima, ben niet een al te grote fan noch kenner van Jazz maar de meeste nummers klinken goed en doet denken aan het Jazz album van Paul McCartney die een paar maanden voor deze uit kwam. Je moet er wel voor in de stemming zijn. Als ik de credits nalees dan zie ik dat hij vooral de arrangementen en productie deed naast vocalen (en wat backingvocals) maar dus geen piano of gitaar ter hand nam. Misschien als hij dat wel had gedaan had er iets meer dynamiek in gezeten.