Frankie Goes to Hollywood - Welcome to the Pleasuredome (1984)

Na de sterke singles had ik grote verwachtingen.
Het opent allemaal zeer groots met die operazangeres.
Vervolgens krijg je een zeer uitgerekte versie van Welcome To The Pleasuredome.
Ik vond de single pakkend, maar dit is teveel van het goede.
Wat Alex Sadkin in dezelfde periode met Seven & The Ragged Tiger van Duran Duran deed, gebeurd hier ook.
Trevor Horn doet aan overproductie.
Het bouwt allemaal om de vier singles.
Aangevuld met een Bruce Springsteen, Burt Bacharach en Edwin Starr cover.
War verscheen ook al als B-kant van Two Tribes.

Frankie Goes To Hollywood zette zichzelf op kaart met het sterke Relax.
De flirt met SM gecombineerd met het bombastische geheel sloeg in met een Bang.
Hoge verwachtingen die zeker waar werden gemaakt met opvolger Two Tribes.
Allebei controversieel vanwege de clips.
De eerste vanwege het hoge seks gehalte.
De tweede vanwege de uitbeelding van de koude oorlog in een boksring.
Welcome To The Pleasuredome sloot hier op aan, al was het single succes minder.

Een geheel ander geluid is hoorbaar bij The Power Of Love.
Dit gevoelige nummer doet het goed tijdens de kerstdagen.
Ook hier weten ze de combi tussen muziek en video perfect uit te buiten.
De geboorte van Christus met Holly Johnson als engel.

Het totaal tot een geheel smeden is echter niet gelukt.
Trevor Horn slaagde daar echter bij Propaganda, Yes en The Art Of Noise wel in.
Misschien had men te hoge verwachtingen.
Of waren de muzikanten niet kundig genoeg.
Ik weet niet waar het probleem ligt.
Het zou ook kunnen dat de opzet van het totaalplaatje is om het samen te laten smelten tot een concept.
Iets wat een onmogelijke taak blijkt.
Het jaren tachtig gevoel ligt wel in de nummers.
Tijdsdruk is denk ik bepalend geweest voor het onsamenhangend geheel.
Vluchtig er een album bij in elkaar zetten.

27 jaar geleden... een tijd dat ik niet zo veel lp's kocht, maar vnl. leende van anderen en dan opnam op bandjes of bandjes gaf aan anderen om lp's op te laten nemen. Zo ging dat toen, nu verzamel ik veel van de platen die ik toen op bandje had op vinyl. Zo ook kwam deze langs. FGTH vond ik vroeger toch wel heel stoer klinken (tja, ik was 13). Nu ik deze net op vinyl heb en na jaren weer eens hoorde was het een mooie verrassing dat het album nog steeds heerlijk binnen knalt. Heel kant A swingt echt de pan uit, fantastisch gewoon! Niks te veel van het goede of overproductie, gewoon turn up the volume and dance! Natuurlijk voor mij misschien ook wel anders dan voor iemand die het nu voor het eerst hoort. Dan zal het vast wel allemaal wat overdone en 80's klinken, maar voor mij volop genieten dus. Ook kant B, die begint met Relax gaat er goed in. Bij kant C wordt het langzaam aan wat minder. Met Ferry en Born to Run gaat het nog wel maar Wish vind ik zeer weinig aan. Het aansluitende Ballad of 32 met het gekreun erin is perfecte muziek voor een pornofilm of gewoon voor tijdens een lekkere vrijpartij, op zich wel een lekker stukje muziek.
Kant D begint met Krisco Kisses niet zo geweldig, maar Black Night White Light klinkt nog steeds best lekker. LP 2 wordt nooit meer zoals LP 1, maar voor een dubbelalbum toch best goed gedaan. Met niet te vergeten ook nog het prachtige The Power of Love, toch wel een soort klassieke ballad geworden.

Overigens is FGTH hierna alleen nog maar zichzelf gaan herhalen dus als je muziek van ze wil kun je wat mij betreft volstaan met deze aan te schaffen. LP 1 is veruit het beste wat ze ooit hebben gedaan.

Producer Trevor Horn maakte flink wat sterke (dance-)muziek in de jaren '80. Het hoogtepunt bereikte hij met deze FGTH plaat en niet te vergeten de singles en 12-inches. De clips die erbij horen zijn legendarisch.

De eerste LP is dan ook echt geweldig. Het beste nummer - de titelsong - staat er in zijn volle glorie op: prachtig mooi, bijna 14 minuten lang.
Van Relax is er ook een prima 12-inch, maar deze albumversie is ook erg goed. War vind ik in deze lange versie een stuk sterker dan de korte single (b-side). Bij Two Tribes is het precies andersom. Jammer dat de korte versie erop staat: twee 12-inch mixen alleen al zijn zoveel beter!

Tot slot nog het hele mooie the Powe of Love vermelden. Frankie kon ook fraaie (stukken) muziek maken. Een opvallende en boeiende plaat, echt uit de jaren '80.

Frankie Goes to Hollywood was destijds een sensatie door de controversiële singles met nog controversiëlere clips die in de ban werden gedaan wat natuurlijk nog meer publiciteit opleverde. Deze band gooide een knuppel in het hoederhoek tussen de brave New Romantics van o.a. Spandau Ballet, Wham en Culture Club, een beetje te vergelijken wat Sex Pistols in 1977 deden.

De 4 hitsingles Welcome to the Pleasuredome, Relax, Two Tribes en The Power of Love staan nog steeds overeind en hebben nog niets van hun kracht verloren. Dat kan ik minder zeggen van dit album waar de 4 vernoemde singles er bovenuit steken. Met veel pretentie en bombast door de productie van Trevor Horn maar het songmateriaal is te wisselvallig en kan niet over de hele linie boeien met enkele vullers (met name op het 2de deel) en de covers War en Born To Run zijn eerder beter door Bruce Springsteen uitgevoerd en voegen niets toe. Geen meesterwerk maar in de sector hitparadepop heb ik veel slechter gehoord dan dat. Van hitgroepen als Frankie Goes to Hollywood kun je beter een hitcompilatie aanschaffen.