Frankie Goes to Hollywood - Welcome to the Pleasuredome (1984)

Mooi gezegd lennon.

Het ene moment best stoere muziek, maar een nummer als Wish (The Lads Were Here) had ook van Spandau Ballet kunnen zijn, en Ballad of 32 klinkt als een instrumentale Duran Duran demo.

We hebben 'm gevonden op de markt.

Het boekje en de back inlay laten de lp-tracklist zien, maar de cd heeft inderdaad een langere Two Tribes en Happy Hi.
Typerend hoe die stukjes Ferry Cross The Mersey eruit geknipt zijn, zelfs aan het begin van het titelnummer. Een rechtenkwestie?

De cover van San Jose kan ik me nu niet helder voor de geest halen, maar ik vermoed dat de cd-versie het uiteindelijk toch wint. Happy Hi vind ik een bijzonder sterk liedje dat het niveau op 'kant 3' wat evenwichtiger maakt en de versie van Two Tribes blijft tot het einde boeien.

Bij herbeluistering vind ik het een stuk leuker als eerst, mede dankzij die cd-tracklist.

De eerste helft ('plaat') laat zich beluisteren als een geweldig gerealiseerde soort-van-remixplaat van de eerste 3 singles. Het titelnummer is een belevenis op zich en War houdt zich hiertussen goed staande met een geweldige groove. Het lijkt vooral Trevor Horn's plaat te zijn.

De tweede 'plaat' geeft meer een idee van waar de band zelf voor staat.
Ik heb zo het vermoeden dat de cover van Born To Run, Happy Hi, Wish The Lads Were Here, Krisco Kisses, Black Night White Light en The Only Star In Heaven door de band zelf zijn ingespeeld, en ze mogen er zeker zijn. Het klinkt hier en daar wat punky en funky (dat meen ik!).
The Ballad Of 32 is volgens mij een compositie gespeeld door Steve Howe en de combo The Power Of Love / Bang sluiten de plaat op passende wijze af.

Heb zowel de LP als de CD-uitgave van Repertoire uit 2000. Relax en Two Tribes behoorden vroeger tot mijn favorieten op de radio en werden opgenomen op cassette. The Power of Love blijft een heel mooi nummer en ook The Ballad of 32 behoort tot mijn favorieten. Niet alles kan me verder bekoren, maar het titelnummer en Born to Run in ieder geval wel. (Die 2 bonustracks op CD zijn niet veel waard).

THE Power of Love vanochtend weer eens voorbij laten komen zo vlak voor kerst. Meteen het hele album weer geluisterd. Eens per jaar...Blijft toch subliem wat Frankie hier laat horen. Prachtplaat (op vinyl uiteraard)

Subliem = 3,5*?

Ruime voldoende. Er zijn genoeg perfecte albums. Die komen boven de 4* en verder.

Producer Trevor Horn maakte flink wat sterke (dance-)muziek in de jaren '80. Het hoogtepunt bereikte hij met deze FGTH plaat en niet te vergeten de singles en 12-inches. De clips die erbij horen zijn legendarisch.

De eerste LP is dan ook echt geweldig. Het beste nummer - de titelsong - staat er in zijn volle glorie op: prachtig mooi, bijna 14 minuten lang.
Van Relax is er ook een prima 12-inch, maar deze albumversie is ook erg goed. War vind ik in deze lange versie een stuk sterker dan de korte single (b-side). Bij Two Tribes is het precies andersom. Jammer dat de korte versie erop staat: twee 12-inch mixen alleen al zijn zoveel beter!

Tot slot nog het hele mooie the Powe of Love vermelden. Frankie kon ook fraaie (stukken) muziek maken. Een opvallende en boeiende plaat, echt uit de jaren '80.

Hoogtepunt? Dit is pure drek. Werkelijk, ik begrijp niet dat jij dit als zodanig kunt betitelen. De band was mega, maar heeft behalve een klassieke videoclip niets memorabels achtergelaten.

Dit is toch wel hele fijne drek. Zo heeft dit plaatje mij kennis leren maken met Born to Run, waarvan ik pas veel later doorkreeg dat het van Bruce was. En hetzelfde geldt voor War: het heeft mij toch mooi op het spoor van Motown gebracht.

Als jonge puber hield ik van Frankie. Nog steeds scandeer ik 'hu ha......hu ha' als de titeltrack voorbij komt. En dat ik dan klassieke, engelse gedichtregels meezing, is dan mooi meegenomen.

Tijdsmonument.

Het heeft jou op het spoor van goede muziek gezet. Dan is het toch ergens goed voor geweest.

Gewoon een goede plaat! Zit erg sterk in elkaar. Dat jij er niet van kan genieten is jammer maar helaas. Waarom luister je eigenlijk naar? [modknip]

Dit is geen aanval ofzo maar interesse want ik vind dit een interessant geval.

Als je uit gaat van de singles, verwacht je hoe dan ook een sterker eindproduct.
Van het titelnummer had ik liever de single versie op het album verwacht.
Eigenlijk is dit gewoon een rommelig geheel.
Opvolger Liverpool is qua opzet een beter geheel, maar er staan weinig toppers op; alleen Rage Hard is echt sterk.

jawel hoor, dit album dus en al die fantastische 12 inches die daar bij horen.

Off-topic berichten (o.a. omtrent elkaars stemgedrag) verwijderd.

Ik kan mij er niet in vinden dat je mijn bericht hebt verwijderd Angelo. Het lijkt erop dat Snakeskin het album niet helemaal heeft geluisterd. En dat is hier relevant, want dan mag je helemaal geen cijfer geven op Musicmeter.

Volgens mij 1 van mijn eerste cd,s. Ook nog in Ahoy gezien toen, was een geweldig concert.

Frankie Goes to Hollywood was destijds een sensatie door de controversiële singles met nog controversiëlere clips die in de ban werden gedaan wat natuurlijk nog meer publiciteit opleverde. Deze band gooide een knuppel in het hoederhoek tussen de brave New Romantics van o.a. Spandau Ballet, Wham en Culture Club, een beetje te vergelijken wat Sex Pistols in 1977 deden.

De 4 hitsingles Welcome to the Pleasuredome, Relax, Two Tribes en The Power of Love staan nog steeds overeind en hebben nog niets van hun kracht verloren. Dat kan ik minder zeggen van dit album waar de 4 vernoemde singles er bovenuit steken. Met veel pretentie en bombast door de productie van Trevor Horn maar het songmateriaal is te wisselvallig en kan niet over de hele linie boeien met enkele vullers (met name op het 2de deel) en de covers War en Born To Run zijn eerder beter door Bruce Springsteen uitgevoerd en voegen niets toe. Geen meesterwerk maar in de sector hitparadepop heb ik veel slechter gehoord dan dat. Van hitgroepen als Frankie Goes to Hollywood kun je beter een hitcompilatie aanschaffen.

Ik ben het er mee eens. De bombarie die toendertijd ontstond kwam voornamelijk door Relax en Two Tribes.
Een gehypte band die naar het schijnt zelf niet eens de muziek inspeelde...... of was dat ooit een gerucht ???

The Power Of Love is een schoon liedje dat met kerst nog wel eens voorbij komt waaien.
Het is aardig, maar we moeten het ook niet overdrijven. Zijn veel betere albums gemaakt in de 80's. Wel een vette produktie trouwens.

Hier kan ik me wel in vinden en van het materiaal van Bruce Springsteen moeten ze sowieso afblijven en de andere covers hadden inderdaad achterwege kunnen blijven, maar voor één cover maak ik graag een uitzondering en dat is San Jose die mede door de frisse arrangementen een aanwinst is en de stem van Holly Johnson klinkt wel heel erg fijn in dit nummer moet ik zeggen, maar verder blijft FGTH vooral een leuke jeugdherinnering

Volgens mij was de cover van War (overigens niet origineel van Springsteen ) eerder uit dan dat Springsteen m op single uitbracht, dus de vergelijking die hier wordt gemaakt gaat scheef en is puur toeval dat beide m uitgevoerd hebben.
Ik zal een van de weinige zijn, maar ik vind deze born to run echt beter dan t origineel.

Het origineel van War is natuurlijk van Edwin Starr en niet van Bruce Springsteen al luistert War van Springsteen dan wel weer beter weg dan de versie van FGTH, maar ook dat zal weer een kwestie van smaak zijn

Geweldig jaren 80 album. Naar mijn idee is de cd toch korter dan de dubbel lp van destijds.

Ik was ten tijde van release nog te jong om de hele buzz rond deze band mee te krijgen. Rage Hard was pas mijn eerste bewuste kennismaking met deze band, maar de hits Two Tribes en Relax kende ik wel. Via de verzamelaar Bang! natuurlijk wel kennis gemaakt met het beste werk.

Sinds kort begonnen met verzamelen van oude favoriete lp's om deze in te lijsten in de Ikea Gladsax lp-lijsten. En uiteindelijk ook maar een platenspeler aangeschaft om ook voor weinig klassieke albums op de kop te tikken, waaronder de vandaag ontvangen Welcome To The Pleasuredome.

Eigenlijk best wel een geweldig album wat er op vinyl erg speels en avontuurlijk overkomt. Niet alleen het handjevol korte tracks/intermezzo's, maar ook door de teksten op de 4 labels en de benummering van de 4 kanten met F, G, T en H voor de kanten 1-4.
Ook staat boven de tracklist op elke kant Pray Frankie Pray, Say Frankie Say etc.

Ja, deze ga ik vaker opzetten.

Veel mensen doen dit andersom

Veel mensen gaan ook weer terug naar de lp, gezien de vele (re)releases op lp. Er worden zelfs alternatieve albumhoezen ontworpen voor lp versies.
Ga eens bij een Media Markt of Saturn kijken naar hoeveel vinyl er tegenwoordig staat. Ook bij een site als Amazon staat onder het kopje Music gewoon CD & Vinyl

En eerlijk is eerlijk, leg de lp-hoezen naast de cd-hoes en je snapt waarom vinyl weer terug komt

Ik kende eigenlijk alleen de singles/muziekvideo's.

Maar wat is dit een heerlijke plaat om te luisteren. Nooit te oud om het te ontdekken.
Door de singles/muziekvideo's dacht ik met een disco-band te maken te hebben, zoals Pet Shop Boys of Erasure, maar dit is echt gewoon New Wave.

Gitaartje in Pleasuredome is toch van Steve How (Yes)? Die akoestische solo ergens in het midden?

Steve Howe idd