Sufjan Stevens - Illinois (2005)

Dat vraag ik me ook af inderdaad. Ik mag toch hopen dat Kadafi niet alle albums zo beoordeeld...

Nee dit genre is echt een uitzondering
Ik ben vrij open-minded, maar dit soort muziek vind ik te zoetsappig.

Zoals jullie misschien wel hebben vernomen ben ik heel de top 50 aan het doornemen. Illinoise was het album waar ik het meest naar uitkeek, dit vanwege de hoes maar ook vanwege de remix tape. En daar komt ook nog eens bij dat Sufjan Stevens toch wel een goede naam heeft op musicmeter.

Illinoise dus, mijn eerste echte kennismaking met Sufjan Stevens. De hoge verwachtingen zijn uitgekomen, Sufjan is op de eerste plaats een geweldig zanger die zijn emotie goed weet over te brengen. Hij raakt me wel en weet me ook meerdere keren vrolijk te maken. De instrumentaties onderstrepen de emotie vaak, van bombastische - tot rustgevende emotionele muzikale ondersteuning, het loopt uit een op dit album en dat maakt het een sterke mengelmoes. Daarnaast zijn de soms klassieke invloeden ook van een erg sterk niveau, ik hou van de strijkers en het pianospel.

Valt er wat op Illonoise aan te merken? Ja, dat nog wel. Zo krijg ik soms een kerstgevoel en daar hou ik niet zo van. Bepaalde elementen binnen de instrumentaties geven mij dit gevoel en die hadden geschrapt mogen worden. Dan was er een nog hoger cijfer uitgekomen dan het cijfer waar ik nu mee ga beginnen: een mooie vier sterren.

Bij mij is dat deze week They Are Night Zombies!! They Are Neighbours!

In de tijd dat deze cd uitkwam, begreep ik dat het Sufjan Stevens’ plan was om een cd te maken voor elk van de vijftig Verenigde Staten. Is daar eigenlijk ooit iets van gekomen? Hoe dan ook, Stevens dwingt respect af voor zijn ambities, net als met zijn muzikaliteit en veelzijdigheid: voor deze plaat schrijft hij alle teksten en muziek, speelt een stuk of dertig instrumenten, zingt alles zelf, en treedt op als producer.

Toch al niet kaal, werd de plaat vervolgens nog verder ingekleurd met trompet, strijkers, en een keur aan achtergrondkoortjes. Klanktapijten, neigend naar freakfolk en zorgvuldig geweefd door Sufjan, om zijn ook al erg folky liedjes te begeleiden, waarin het ruikt naar de bossen en gebergtes van Amerika, en beroemde inwoners van Illinoise (o.a. Abraham Lincoln) figureren. Het zou boeiend zijn, als de meeste liedjes me niet zo volledig koud lieten.

De eerste keer dat de Illinoise mijn aandacht volledig vast weet te houden, is pas bij nummer vier, John Wayne Gacy, Jr.
Sufjan mijmert hier over de beruchte, gelijknamige seriemoordenaar op een beheerste, maar intense manier, en de conclusie is werkelijk huiveringwekkend: ‘And in my best behaviour/ I am really just like him/ look beneath the floorboard/ for the secrets I have hid.’ Het is moeilijk om geen gemengde gevoelens te hebben bij het nummer, maar het zijn in ieder geval gevoelens, terwijl de plaat tot op dat moment mijn ene oor in, en de andere uit gaat.

Gelukkig komt Sufjan hierna met Jacksonville, het op één na beste nummer van de plaat, een zeer geslaagde smeltpot van bizarre folk en zuivere soul waarbij meeneurieën bijna een reflex is. Verderop zijn vooral Chicago en Prairie Fire That Wanders About sterk, maar tegen de tijd dat we bij het beste nummer aankomen, komen de smaakvolle, muzikale en rijke muzikale omlijstingen met eigenlijk mijn neus al uit.

Intussen trekt vooral het cd-boekje mijn aandacht, waarop niet zo zeer het lelijke artwork als wel de titels van de tracks de belangrijkste attractie vormen. De korte titels die ik tot hier noemde, zijn uitzonderingen. Veel van de tracks zijn gezegend met ellenlange, vaak grappige namen, vooral de tussendoortjes. Een daarvan gaat door het leven als A Short Reprise For Mary Todd, Who Went Insane, But For Very Good Reasons. Een andere werd opgezadeld met de title A Conjunction Of Drones Simulating The Way In Which Sufjan Stevens Has A Existential Crisis In The Great Godfrey Maze. De beste is echter wel de titel van het genoemde beste nummer, dat heet: They Are Night Zombies!! They Are Neighbours!! They Have Come Back From The Dead!! Ahhhhh!

Op dit nummer komen alle muzikale elementen van de plaat op hun sterkst bij elkaar, waarbij vooral de strijkers en de ritmesectie geweldig werk verrichten. Over een slim achtergrondkoortje dat de naam van de staat spelt (‘I-L-L-I-N-O-I-S-E’) zingt Stevens wat mij betreft de enige echte klassieker van de plaat de zevende hemel in: ‘I tremble with the nervous thought/ of having been at last forgot’.

De rest van de cd is bij vlagen fraai, soms zelfs schitterend, maar de folky liedjes en de gelaagde arrangementen zitten elkaar vaak in de weg, en veel ideeën slaan dood in het nuffige, dandyeske sfeertje dat waarin de plaat voorkabbelt. (Noem het een Belle And Sebastian-syndroom) Het is allemaal net iets te subtiel, te excentriek-smaakvol.
Je krijgt het idee dat Sufjan te veel tegelijkertijd wil doen, en op hetzelfde moment ook een beetje verstoppertje aan het spelen is tussen zijn wilde ideeën en muzikale omlijstingen.

Ik vind het moeilijk om een echte band te krijgen met Illinoise. Tot op het laatst klinkt de plaat aardig, en ook de titel van de afsluiter is een juweeltje: Out of Egypt, Into The Great Laugh Of Mankind, And I Shake The Dirt From My Sandals As I Run. De bijbehorende muziek is een soort door piano geleide geluidscollage.

Dan is het afgelopen. Een uur en een kwartier muziek achter de rug, waar je weinig negatiefs over kan zeggen. Maar bijzonder indrukwekkend? Mwah. Ik heb de cd aangeschaft toen hij uitkwam, en ik draai hem zelden. Misschien zou ik ‘m nog vijftig keer aandachtig moeten luisteren, ‘m ‘leren waarderen’, maar daarnaast ligt mijn stapel favorieten, met Dylan en Mingus en The Kinks en Coltrane en The Beatles.
Te veel muziek, te weinig tijd. Deze plaat is er nog niet in geslaagd om te komen bovendrijven in het enorme aanbod.

Vreem dat je The Predatory Wasp of the Palisades Is Out to Get Us! niet apart benoemd in je betoog. Toch echt wel dé uitspringer bij uitstek. Verder leuk geschreven overigens.

Is ook wel een goed nummer ja, waarvan akte. Hoewel ik mijn twee genoemde favorieten nog steeds beter vindt, eerlijk gezegd. Bedankt voor het lezen en het compliment

Mooie review Sandokan, mijn complimenten. Vooral met onderstaande quote kan ik het alleen maar roerend eens zijn.



Ik ervaar dit album precies hetzelfde. Aan de oppervlakte hoor ik de duizend en één ideeën die in dit album zijn verwerkt, die bij vlagen heerlijke frisse pop/folk songs tot resultaat hebben. Maar hoe vaak ik het ook heb geprobeerd, een echte band heb ik met dit album nooit gekregen. Het klinkt allemaal net iets té gemaakt en doordacht. Het lukt me zelden om de cd in een ruk af te luisteren, een halve cd is meer dan zat en geeft me veel meer voldoening dan een volledige draaibeurt.

Fijne review om te lezen Sander. Het geeft goed weer hoe je over deze plaat denkt. Zelf ben ik deze alleskunner sindskort pas aan het ontdekken. En elke keer is het weer een avontuur, en kan er geen genoeg van krijgen.Al verkies ik voorlopig nog wel Sevan Swans boven deze. Zal hier binnenkort ook mijn mening neer zetten.

Wat ik in je review proef is dat het wellicht wat minimaler had gemogen. Daar ben ik het ook zeker mee eens, want af en toe verliest hij zichzelf in al zijn enthousiasme. Toch moet ik zeggen dat ik alleen al verliefd kan worden op de vele tekstuele hoogstandjes en de geschapen melancholie. Derhalve kan ik hier makkelijk 4* aan kwijt.

Ik geloof dat ik nog niet wist van het bombast en de drukte van dit album toen ik het aanschafte en kende indertijd alleen de nummers John Wayne Gacy Jr., Chicago en Casimir Pulaski Day. Ik geloof dat Illinois dan ook een aardige tegenvaller was toen ik het voor het eerst luisterde. Ook daarna kon de muziek nog niet echt landen; te moeilijk, te veel instrumenten, te onrustig.

In de tussentijd heb ik het album meerdere malen een tijdje weggelegd en opnieuw geprobeerd, en langzaam is de muziek gaan landen. Of er echt een omslagpunt was, of dat dit gewoon langzaam gegroeid is weet ik niet meer.

Nu, ongeveer 3 jaar na aanschaf, is het in ieder geval één van mijn favoriete albums. Niet één die ik wekelijks of zelfs tweewekelijks beluister, daarvoor vergt een luisterervaring teveel en ik denk dat ik het dan te snel zat wordt. Maar als ik het luister, dan is het genieten geblazen. Zowel de kleine nummers als de vollere nummers vind ik groots en de overgangen binnen een nummer zijn vaak erg knap.

In Come On! Feel The Illinoise! bijvoorbeeld, als Sufjan na een nerveuzer deel inzet I cried myself to sleep last night, heerlijk moment in de muziek.
Eindoordeel: gewoon een hele mooie mix van instrumentatie, teksten, sfeer en creativiteit!

Geweldig dit. Vooral de wat meer intogennummers bekoren mij. De wat vollere en uptempo's hebben nog wat tijd nodig schat ik.

Kan ik mij inkomen, je wordt op Illinoise echt overspoeld door een wat mij betreft heerlijke stortvloed aan klanken van allerhande instrumenten. Het album werkt dan ook overdonderend en iedere keer hoor ik weer andere klanken als ik het beluister en blijft het boeien.
Maar mocht je er niet aan kunnen wennen dan raad ik je zeker aan om Seven Swans te beluisteren van Sufjan Stevens. Dat album is minder bombastisch en bevat juist een wat ingetogenere onderklank dan deze.

Het album Sevens Swans vind ik persoonlijk meer één geheel. Illinoise is ook in bepaalde zin wel één geheel, maar het staat allemaal wel wat verder van elkaar af.

Waw wat een verademing dit. Staat al zeer lang op mijn lijstje, maar overal meer dan 20€. Uiteindelijk in de Gentse Music Mania op de kop getikt voor 10€ en wat een pareltje. Derde lied is prachtig: die vocale harmonieën, al die instrumenten samen. Prachtig gewoon.

Nu dan: eindelijk binnen deze plaat. Lang naar uitgekeken. Niet zo zeer omdat het zo'n waanzinnig goede plaat is (misschien ook wel, maar daar heb ik hem nog niet vaak genoeg voor geluisterd), maar wel omdat het gewoon een verrijking voor mijn collectie is aangezien ik geen tweede plaat ken, en dus ook niet heb, die hier op lijkt. Ben nu bij Chicago en geniet!

Deze plaat duurt wat mij betreft tien min, kwartier te lang. Op het einde ben ik het wel zat en dan moet het zeven minuten lang durende The Tallest Man nog beginnen. Los daarvan heel prettige plaat.

Dit is een perfect voorbeeld van een perfect album. Hiermee bedoel ik niet dat ik dit het beste album ooit vindt, want dit is ook geen Top-10 kandidaat voor mij en het krijgt maar net aan 5*. Dit is een perfect album, omdat de composities tot de allerkleinste details zijn geperfectioneerd en haast perfect gespeeld.

De kritiek op dit album is vaak dat de speelduur te lang is. Hier kan ik me enerzijds ook wel in vinden, maar anderzijds is elke noot raak en niet overbodig. De intermezzo zijn juist de kracht van dit album, het zou zonde zijn om die weg te halen. Het hoogtepunt van deze plaat is in mijn ogen The Black Hawk War, niet alleen vanwege de geniale titels. Maar alle andere intermezzo zijn alles behalve overbodig. Muzikaal gezien zou je kunnen zeggen dat One Last "Woo-hoo!" for the Pullman overbodig is, maar deze duurt maar 6 seconden en is toch best wel hilarisch.

De 'gewone' nummers zijn ook allemaal stuk voor stuk geweldig, met als hoogtepunten Chicago, The Predatory Wasp en het absolute hoogtepunt They Are Night Zombies!! They Are Neighbors!! They Have Come Back from the Dead!! Ahhhh!. Enkel Prairie Fire That Wanders About is een beetje een niemendalletje en had misschien beter weg kunnen worden gelaten.

Ik vind het toch wel heel erg jammer dat het Statenproject niet door is gegaan, want ik had graag meer van dit soort platen willen horen.

Sufjan Stevens' Illinoise. De eerste kennismaking was redelijk goed te noemen. Maar na enkele luisterbeurten was dit werkelijk geniaal. Een zeer amusante plaat. Na die 5 jaartjes nog niets aan kracht verloren.

Meesterwerkje

Op één of andere manier blijft de opener me keer op keer kippevel bezorgen. Een enorm meeslepend meesterwerkje van 2 minuten, geweldig!

Ik vind dit echt helemaal niks. Nu een paar keer geprobeerd maar ik kom er maar niet doorheen. Veels te drammerig allemaal, wie weet dat ik er een beetje aan moeten wennen dus ik zal hem best nog een paar keer proberen.

Wat is je waardering voor dit album dan, Outblasty? (Uitgedrukt in sterren)

Wat een gruwelijk mooi album is dit zeg. Sufjan Stevens is een zanger die je vrijwel met elke toonhoogte weet te raken. Of het nou zijn aftandse soort van back-up lyrics zijn of zijn falsetto in Johan Wayne Gacy Jr. Het raakt je hoe dan ook. Topnummers: Come on Feel the Illinoise, Chicago, John Wayne Gacy Jr., Casimir Pulanski Day. Indie pop op z'n best.

Ik heb nog geen stem uitgebracht omdat ik het album niet echt kan plaatsen, zou zo niet weten wat voor waardering ik ervoor zou geven. Ik probeer eerst nog wat meer platen uit deze hoek te horen en deze dan nog eens een kans te geven voordat ik ga stemmen.

De laatste weken ben ik in de ban geraakt van de opener, 'Concerning The UFO Sighting Near Highland, Illinois'. Van die krakende deur over de geweldige tekst tot de laatste betoverende noot; geweldig nummer gewoon, een schoolvoorbeeld van hoe Sufjan Stevens de luisteraar kan begeesteren.

Bij mij is ie ook alweer veranderd naar The Tallest Man, The Broadest Shoulders.

Perfect, helemaal af, tot aan de laatste noot op mijn knieën gezeten.

Heb bij dit album een hoop tranen laten vloeien, juist omdat dit een heel mooi geheel is van emoties, klanken en samenspel. Gewoon pure pracht.

Niet te geloven dat Sufjan niet op deze tour is verder gegaan..

Ik heb hetzelfde als stef212 wat betreft 'Concerning the UFO Sighting near Highland, Illinois'. Dit is wat mij betreft een van de mooiste, ontroerendste kippenvelnummers ooit geschreven, en mag gerust op mijn begrafenis gedraaid worden (als het uitvaartcentrum tenminste mp3tjes accepteert -- dat doen ze niet allemaal, g.dvergloeiende...). Bovendien is het lekker kort, dus kan er ook nog wat anders gedraaid worden (bv 'You can't have everything' van Django Bates) (geintje).
Verder vind ik dit een ietwat vermoeiend album door het vele gedoe, maar dat is ook weer de charme. Dat het absoluut geen 13-in-een-dozijn-album is. En het eerste liedje neemt me sowieso helemaal in voor Soefjun.

Dit weekend heb ik dit album weer eens een keertje opgezet, dat is niet bij één keer gebleven. Ik ben op dit moment helemaal in de ban van dit album, wat een mooie muziek. Nu pakt het album mij veel meer dan pakweg een half jaartje geleden, wat is dit een goed album.

Sommige stukjes muziek zijn zo mooi, bijvoorbeeld het stukje I cried myself to sleep last night, is echt prachtig. Come On! Feel The Illinoise is sowieso een heerlijk nummer, net als The Predatory Wasp of the Palisades Is Out to Get Us wat denk ik mijn favoriet is op dit moment.

Maar in feite staan hier teveel goede nummers op om ze allemaal te benoemen, ik ga er nog maar eens van genieten in plaats erover schrijven .

Omdat het muzikale jaar nog een beetje op gang moet komen, heb ik de top 250 even bespeurd. Toen kwam ik opeens bij dit album. Bedankt MM!

Hoewel ik naar het einde toe wat moeite heb om de concentratie vast te houden, ben ik erg onder de indruk van het begin van dit album. Ik zal hiervoor de komende weken goed de tijd nemen.