Sufjan Stevens - Illinois (2005)

Vind het nogal (erg) melig allemaal. Beetje Elly & Rikkert voor gevorderden en bovendien gaat die Owl City-stem me nogal vervelen. Prettig zijn wel de arrangementen die ondanks de naïviteit toch vaak leuk gevonden zijn. 3.0*

Wat een schitterend album van Sufjan Stevens. Ik kost wel wat luisterbeurten om dit album volledig te kunnen waarderen, maar inmiddels ben ik beland in een fase waarbij ik eigenlijk geen favoriet nummer kan aanwijzen, en dat bedoel op een zeer positieve manier. Waar in eerste instantie nummers als Chicago en Jacksonville opvallen, zijn het nu ook de rustige nummers als John Wayne Gacy, Jr. die fantastisch klinken. Andere favorieten zijn The Predatory Wasp, The Tallest Man, The Man of Metropolis etc.

Nog een reden waarom ik dit album beschouw als één van de beste albums, is het gevoel dat dit album daadwerkelijk één geheel vormt. Overigens komt dit niet doordat het gaat over Illinois, maar meer dat de liedjes afzonderlijk perfect op elkaar aansluiten en echt slechte nummers ontbreken. Het is als een verhaal dat op geen enkel moment eentonig wordt, aangezien de bombast wordt afgewisseld met ingetogenheid. Inhoudsloos wordt dit album ook nooit, hoewel ik niet bij alle nummers de verborgen boodschap weet. Werkelijk een geweldige prestatie van Sufjan Stevens.

Ook opvallend is de humor of een vorm van luchtigheid binnen het album. Ten eerste is dat te merken aan de titels van de nummers, daarnaast ook bij tussenstukjes zoals bij Woo-hoo for the Pullman. Deze tussennummers zijn overigens niet allemaal perfect. Prairie Fire That Wanders About vind ik wellicht het zwakste nummer op het album en ook ben ik geen groot liefhebber van de afsluiter.

Maar als ik alles optel in harde minuten, dan kan ik concluderen dat ik ruim 50 minuten van dit album fantastisch vind en misschien maar een tiental minuten wat minder. Een ander groot pluspunt is dat hoewel dit album een fantastisch geheel vormt, er ook voldoende nummers uitstekend afzonderlijk te beluisteren zijn. Dit alles zorgt ervoor dat Illinois de hoogste waardering van mij krijgt en daarnaast ook een hoge plaats binnen mijn top 10 toebedeeld krijgt.

Volledig mee akkoord! En ik zou ook geen favorieten kunnen opnoemen, dat wisselt enorm af. Nu eens 'John Wayne Gacy', dan weer die magistrale opener, 'Casimir Pulaski Day' vind ik ook enorm aangrijpend.. Gewoon één van de beste platen van het openingsdecennium van de nieuwe eeuw!

Doet iemand de piano van Concerning the UFO Sighting Near Highland Illinois, ook een beetje denken aan de piano in het nummer England van the national?
Het stoor verder niet, bijde gewoon prachitge nummers

Die vergelijking is inderdaad al erg vaak gemaakt. Ook niet gek natuurlijk als je ziet dat Sufjan en The National erg vaak samenwerken.

Omgekeerd dan, England is vijf jaar jonger dan dit openingsnummer

En ik vind het nummer van Sufjan ook een stuk beangstigender dan 'England' van The National. Maar het pianospel lijkt inderdaad wel op elkaar.

Ik vind ook het openingsnummer van Illionoise beter.
Dit hele album is gewoon fantastisch, zelde zo'n mooie muziek gehoord, naa sommige nummers kan ik echt niet luisteren zonder erbij tranen in mijn ogen te krijgen.

Elly & Rikkert? Owl City stem? Ik zeg het niet snel hoor, maar wat een beledigingen! En melig is waarschijnlijk wel het laatste wat in me opkomt bij Illinois. Misschien dat je je eens wat meer moet verdiepen in de teksten en thema's, en ook nog eens de vocalen goed moet beluisteren voordat je de Owl City vergelijking maakt :s

Melig is dit inderdaad zeker niet. Zo'n song als 'John Wayne Gacy Jr.', die kruipt toch behoorlijk onder de huid (bij mij dan toch).

Bij mij wil 'ie ook nog wel eens onder de vloer kruipen.

Prima grap!

Dank u

Ach gut, ik zou me haast schuldig gaan voelen.


Tekstueel heb ik me er inderdaad niet al te veel in verdiept, goede muziek spreekt meestal voor zich, in de meeste muziek interesseren de teksten me dus niet zoveel, zeker wanneer ze niet echt opvallen. Op muzikaal vlak vind ik dit dan een flink melige CD (met name de zanglijnen, nog afgezien van Stevens' stemgeluid), de teksten zullen vast geweldig zijn, daar twijfel ik geen moment aan. Moet wel gezegd worden dat die hele epistels als songtitels me een beetje lieten schrikken.
De vocalen kan ik hier helaas echt niet hebben, heb ze net nog eens goed beluisterd voordat ik nu opnieuw de Owl City-vergelijking maak. Ik vind het vooral jammer voor The Seer's Tower, dat een ontzettend mooi nummer had kunnen zijn, maar nu door de zang een beetje een depressieve versie van Jason Mraz is geworden.
Vind het overigens nog steeds aardige muziek, zoals gezegd hoor ik veel leuke arrangementen langskomen, hoor ook wel de originaliteit van het geheel, maar het is niet overtuigend genoeg voor meer dan 3 sterren.

Niets tegen in te brengen, maar vergelijkingen met Jason Mraz en Owl City doen mij stiekem ook wel een beetje pijn...

Een vergelijking met Elly & Rikkert vind ik niet zo beledigend eigenlijk. Zowel Elly & Rikkert als Sufjan Stevens kunnen melancholische gevoelens bij me naar boven brengen. Maar misschien ligt dat aan mij.

Ik wens nooit meer te worden blootgesteld aan deze vreselijk gladde folk. Ik kan hier echt niet naar luisteren!

Je bent hier een beetje wat jelle bij In The Aeroplane Over The Sea is, Eveningguard . Dus vraag ik: waarom vind je het zo slecht? (En zeg ik: probeer het nog eens! )

Nou ja, als ie het slecht vindt, vindt ie het slecht, niets aan te doen.

Ik kan er in ieder geval geweldig van genieten. Maar gladde folk vind ik het niet echt. Hopelijk vind ik ooit de tijd om eens uitgebreid mijn mening te geven, in een stukje tekst. Paasvakantie bijvoorbeeld.

misschien moet je er niet naar luisteren als folk, maar als rijkelijk georkestreerde popmuziek

De stem van de zanger ligt ne niet, het koortje wat op de achtergrond ook niet, het is gewoon glad en weet me nergens te raken of te boeien.

Leuke cover van dit album trouwens, misschien ga ik dit eens beluisteren

Chapeau dat Stevens alles zelf doet à la Prince, maar ik kan me niet altijd vinden in dit album. Die lange titels vind ik 'speciaal doen', het geheel is een beetje arty farty. Enkele nummers kunnen me zeker bekoren, Chicago op kop, ook Casimir Pulaski Day en John Wayne Gacy. Er zitten een paar 'tracks' in van nog geen minuut en dat vind ik zo overbodig. Niet geweldig, maar oké, ik ben blij dat ik Sufjan Stevens eens gehoord heb: 't is redelijk easy listening. Fantastisch label, dat wel.

Ik ben het wel met je eens dat het kunstzinnig doen er bij Stevens soms een beetje te dik bovenop ligt. Aan de andere kant maakt hij het wel waar. Dit vind ik zijn beste album. Veelzijdig, eigenzinnig en experimenteel. Zou me niets verbazen als dit album over tien jaar als één van de klassiekers van dat decennia wordt gezien.

Ga maar eens luisteren, ben benieuwd of het iets voor me is.

Heb deze cd voor de 1e keer beluisterd, even wennen denk ik. 3*

Op Illinois kan je echt niet stemmen na één luisterbeurt... Je moet dat verhaal vatten, je laten overvallen door de melodieën en harmonieën - dit is een meesterwerk van een conceptplaat. Mijn eerste luisterbeurt was positiever dan een 3*, maar was nog zeker geen 4,5* - enfin, time will tell.

en wel For Emma in je top 10 hebben staan , daar zit toch een behoorlijk hoog folk gehalte aan hoor hoewel toegegeven een stuk minder toeters en bellen als deze van Sufjan...

Dat is teminste oprechte emotie. En niet zo glad als dit.

dus jij vind dit geen oprechte emotie? Ga maar eens Casimir Pulasky Day nog eens beluisteren, met tekst erbij en overtuig me nog eens