Sufjan Stevens - Illinois (2005)

Gedaan, leuk dat Owl City ook een beetje de folky kant opgaat.

Nee het doet me nogsteeds helemaal niets. Glad en saai.

Tja, Eveningguard.. Hier kan ik het allerminst mee eens zijn. Die openingstrack alleen al klinkt zo oprecht dat ik er rillingen van krijg.

Ik heb me ook afgevraagd waarom ik die emotie nergens kon vinden.

In ieder geval erg jammer, zo loop je een geweldige luisterervaring mis. Zonder dat je er iets aan kunt doen, natuurlijk.

Ach, ieder heeft dat wel met bepaalde platen, denk ik. Zelf heb ik dan weer een pak minder op met bands als Roxy Music.

Eigenlijk snap ik best wel dat de koortjes en de orkest geluiden niet bij iedereen in het goede keelgat schieten. Ik had daar zelf ook best last van. En op sommige nummers van Michigan heb ik er nog steeds last van. Sufjan Stevens heeft zeker een hoog arty gehalte. En wat mij betreft gaat hij vaak flink over de schreef (Enjoy Your Rabbit, The BQE, sommige nummers op Michigan en Age of Adz) maar juist hier op de plaat Illinois, vond ik de balans goed in orde. Rijk georkestreerde nummers, druipend van de thematiek, affewisseld door prachtige intieme, melancholische gitaarsongs. Hoewel ik dus kan snappen dat niet iedereen blij wordt van They Are Night Zombies (om maar een voorbeeld te noemen), zou ik juist verwachten dat een Bon Iver fan wel raad weet met prachtige muziek als John Wayne Gacy Jr., Decatur, Chicago en mijn favoriet Casimir Pulaski Day.

Hallo Dn!S,

Mijns inziens gaat "Age of Adz" over een grens, niet over de schreef.
Plaat wordt mooier er mooier bij vaak draaien.
Wellicht bedoel je hetzelfde.

Overigens wordt nergens gesproken over de prachtige "All Delighted People" ep.
Deze voorloper van "Age of Adz" is nog geheel (en gratis) te beluisteren op zijn website
All Delighted People EP | Sufjan Stevens - music.sufjan.com

Veelal is het flauw en ongepast om platen te vergelijken met "Sgt. Pepper",
"All Delighted People" komt na jaren qua verscheidenheid en genialiteit weldegelijk in de buurt.
Voor mij een van de meest bijzondere platen van de afgelopen jaren..

Omtrent Illinois: Ook prachtig..

Er wordt wel gesproken over 'All Delighted People', maar dan gewoon op het discussieforum bij die plaat.

Nee ik bedoelde wel degelijk de schreef, want het wordt mijns inziens teveel moeilijk gerommel, teveel bliepjes, te langdradig en, nou ja, voor mij gewoon niet interessant genoeg.

Wauw in 4 van de 4 berichten het woord 'glad' gebruikt. De boodschap is duidelijk!

Word ook de hele tijd aan me gevraagd he, en ik kan de plaat niet anders beschrijven. Ik zou een super gedetaileerd verhaal kunnen schrijven over deze plaat, wat ik allemaal slecht eraan vind enz. Maar dat vind ik niet de moeite. Slecht is slecht.

Ik vind 'slecht is slecht' wel erg kort door de bocht voor een album dat meer dan 1000 stemmen heeft, een gemiddelde van 4,19, en op nummer 44 in de top 250 staat. Dan doe je Illinoise toch een beetje tekort. Prima dat het je niet ligt, maar een 0,5 omdat het 'glad' is lijkt me nogal extreem. Achja, laat ik me even op hetzelfde niveau als jou begeven en deze episode helemaal in die lijn afsluiten met een klassieke dooddoener: over smaak valt niet te twisten.

Ja sorry ...hier ga je gewoon niet mee weg komen natuurlijk.
Beetje onderbouwen lijkt mij geen overbodige luxe.

Wen er maar aan! Meningen moet je kunnen onderbouwen en wat mij betreft geldt dit zeker voor 5* en 0.5* sterrenmeningen. Waarom het laagste van het laagste? Het is een forum waar mensen inspiratie willen opdoen voor nieuwe muziek. Hierbij vergelijk ik nu kort door de bocht met een hotel dat gerecenseerd wordt op tripadvisor. Wat zijn de meningen van de bezoekers? Hoeveel zijn er positief en hoeveel zijn er negatief? En waar bestaat die kritiek dan uit?

Natuurlijk kan je je mening wel onderbouwen: je vind het te gekunsteld, je houdt niet van zijn stem, je houdt niet van de productie, je vind de teksten vreselijk, je vind het te makkelijk gemaakt/te commercieel, je vind het te alternatief/te toegankelijk, je houdt niet van de perfectie en alle toeters en blazers. Ik noem maar wat mogelijkheden. Je hoeft daarmee écht het album niet gedetailleerd te bespreken.

Een 0.5* zonder onderbouwing voor een album vind ik zelf altijd een soort zwaktebod, zeker bij een artiest die als kunstenaar serieus genomen wil worden, als Sufjan Stevens...

Goed, vanavond zal ik mijn mening eens stevig onderbouwen.

Excuses voor het slechte taalgebruik. Het moet natuurlijk vindt met een -t op het eind zijn...

Sufjan Stevens kende ik al van zijn laatste album dat toch niet zo goed in de smaak viel als zijn andere albums. Ik vond het geweldig dus moest ik dit natuurlijk ook eens proberen.
Ik moet zeggen dat ik lichtjes teleurgesteld ben. Ik vind de plaat voornamelijk te lang. Tot en met nummer 12 vind ik het heel sterk, maar daarna stapelen de nummers die me niet zo veel doen zich op. Een aantal van die kortere nummers zijn ook totaal overbodig. Ze lijken er alleen maar te zijn om lange (en ook wel grappige) titels te kunnen verzinnen. Toch moet ik ook zeggen dat er een heel aantal nummers mij wel kunnen bekoren. Sufjan weet duidelijk wat een mooie melodie is en ook hoe je folkmuziek op een vreemde manier kunt aankleden. Vooral de ingetogen nummers vind ik erg mooi.

Vaker luisteren, en niet zo letten op de afzonderlijke nummers. Die kortere nummers stellen meestal op zich niets voor, maar passen wel prima in het geheel. Hoe vaker je het luistert, hoe meer dit album zich aan je openbaart.

Heb hem wel al een aantal keer gehoord, maar ik ben zeker van plan om dat nog te doen.

Ik had hetzelfde als jij, maar na vaker luisteren ben ik ook het hele album geweldig gaan vinden. Luister 'm alleen niet te vaak achter elkaar.

Tja, met welke passende samenvatting moet ik nou beginnen? Gelaagd, kleurrijk meesterwerk? Achtbaan van liefde, geluk, depressie, euforie, somberheid en nog tientallen andere emoties?
Illinois bestaat uit zóveel lagen, teksten, melodieën, gevoelens, verhalen, plaatsen en stemmen, dat deze wervelende achtbaan van voorgenoemde zaken in een paar lullige alineaatjes eigenlijk nauwelijks te beschrijven valt.

Laat ik beginnen met zeggen dat deze achtbaan één achtbaan is. Dat wil zeggen; als u Illinois ergens in het midden opzet en daar ook weer eindigt, zult u niet de gemoedstoestand in u opgewekt krijgen die geboren muzikant Stevens juist zo intens laat beleven.
Natuurlijk, zo een groter-dan-het-leven-nummer als The Black Hawk War of Chicago staat ook garant voor een korte tijd gevuld met euforie en een klein, ingehouden nummer als Casmir Pulaski Day of John Wayne Gacy Jr. zorgt ook los afgespeeld voor gevoelens die onder uw huid kruipen en een blijvende invloed hebben op uw gemoedstoestand.
Maar het soms hypnotiserende, dan weer opzwepende, dan weer sussende effect dat Illinois op u heeft blijft uit.

Hoe bereikt de heer Sufjan Stevens deze onbeschrijflijke, heerlijke gemoedstoestand toch?

Laten we beginnen met iets dat u waarschijnlijk al bij de eerste blik op deze pagina ziet; de titels zijn op zijn minst apart te noemen. Deze vallen allemaal onder het verhalend, lovend of juist cynisch aspect van deze plaat en beelden in sommige gevallen ook de steeds verschillende sfeer van het nummer uit.
Steeds verschillend ja, want zoals hiervoor al gezegd is Illinois geen eenheidsworst. De variatie is oneindig; na het extreem bombastische The Black Hawk War, dat ons meteen op een ongelooflijke wijze kennis laat maken met ieder instrument dat de band bezit, komt Come On! Feel the Illinois! klinkend als een instappertje, een ultiem intro, om ons na twee nummers eindelijk écht in te pakken (ziet u nou wat ik bedoelde met de titels!). Het meteen daaropvolgende stuk muziek, het ijzingwekkende en erg klein gehouden John Wayne Gacy Jr., bewijst definitief dat Illinois op eenzame hoogte staat op het gebied van afwisseling.

Ook valt het kleine randje kitsch om de muziek van meneer Stevens wel te merken; vrouwelijke achtergrondkoortjes, de sowieso al redelijk gladde stem van hem zelf en wel heel erg theatraal aandoende uitbarstingen. Erg? Niet echt. Want zelfs bij de zoetsappigste stukken (het koortje aan het begin van The Man of Metropolis... bijvoorbeeld), spat de emotie, passie en liefde ervanaf met rijzende armharen -positief- als gevolg.

Maar het ultieme kippenvel moet toch wel bereikt worden in het meesterwerk, het nummer dat echt uitsteekt. Casimir Pulaski Day. Sufjan zingt, zoals we onderhand gewend zijn, erg nonchalant en ook het repetitieve gitaartokkeltje klinkt oh zo niets-aan-de-hand, maar kijk naar de tekst en dan ontdekt u niet alleen dat het een verbluffend goede tekst is, ook ontdekt u de kleine trillingen in Sufjan's eerst zo gladde stem, de droefgeestigheid in de eerst zo vrolijke trompet en de genialiteit in het eerst zo eenvoudige tokkeltje.

En zijn er ook minpunten? Oké dan, de afsluiter blijft misschien iets te weinig bij, al moet ik er toch weer bij vermelden dat het ongekend lekker klinkt. En misschien had de speelduur een paar minuutjes korter gekund. Maar wat er dan geschrapt had moeten worden? Ik heb geen idee.
Conclusie: Een sprankelend, kleurrijk en totaal overdonderend één-en-een-kwart-uurtje.

Toch maar even in mijn top-10 zetten, deze.

Sterke recensie, ik moet zeggen dat ik er toch wel weer een beetje benieuwd van word. De laatste keer dat ik deze plaat beluisterde was ik niet erg enthousiast, totaal niet zelfs. Ook de laatste single en laatste album pakten me totaal niet.

Ik zal het binnenkort weer eens gaan proberen, eens kijken of hij mij dan wel (weer pakt).

Mooie recensie Roeland

@Ataloona: Volgens mij is dit echt zo'n album die je ineens bij de lurven kan grijpen. Wanneer je dit onder de juiste omstandigheden en met de benodigde concentratie beluisterd zal alles waarschijnlijk op zijn plek vallen. Ik had de eerste luisterbeurt al meteen de goede omstandigheden (op vakantie in de auto) en ik kon me toen ook 100% focussen op de muziek. Bij mij was het dan ook meteen raak.

De meeste nummers met een korte titel plus het openingsnummer vind ik erg sterk, maar de rest vond ik nog niet zo goed. Maar wellicht dat vaker luisteren wel helpt

Inderdaad een mooie recensie. Ik heb ook een zwak voor Illinois al kan ik hem vanwege de lengte en het bombast niet zo vaak luisteren. Ik hou over het algemeen meer van wat kortere en rustigere plaatjes. Afijn, als ik je verhaal zo lees krijg ik wel erg zin om hem weer eens te luisteren, zal dat meteen maar doen dan

Mooi, Roeland. Een van mijn eigen favorieten is het, 'Illinois'. Ik schrijf er ooit ook wel eens iets over, althans, dat is mijn bedoeling, maar wanneer ik jou tekst lees, vraag ik me hardop af of dat nog nodig is. Je zegt het immers precies goed. Keep on writin', keep on listenin'!

Ik had deze al eens geprobeer en ik vond er niet veel aan, vandaag zag ik deze tussen mijn updates staan. En ik keek nog eens naar wat reacties en besloot deze nog eens te beluisteren.
En bijna zonder verwachtingen drukte ik op play en opeens BAM! Het pakte mij dus deze keer ging ik hem zeker uitzitten, en wat was het een goede beslissing om deze nog een kans te geven.
Een slechte song heb ik niet gevonden, en het zakt nergens in, alleen jammer van de iets te lange speelduur. Daarom geef ik een verdiende 4,5.

Zeker een aardige plaat en hij bevalt me al beter dan eerst. Nog steeds vind ik het een bijeenraping van songs (bij vlagen goede) zonder dat er structuur in het album komt. Een sfeer kan ik dan ook al totaal niet vinden en dan moet ik het maar doen met de nummers met een kortere naam, die apart genoeg dan ook beter zijn dan de rest. Nummers als John Wayne Gacy, Jr., Jacksonville, Chicago, Casimir Pulaski Day en The Seer's Tower zijn fantastisch. Met de rest van het album heb ik vrijwel niks al is er soms nog wat moois te vinden in de nummers. Alleen worden ze vaak nog welleens verpest door onnodig en over de top instrumentaties. Waar nummer 20 bv. erg mooi begint komen de blazers erbij en wordt het nummer door de drukte verpest, erg zonde. Toch nog een 3*

Voor mij zit deze toch al wel dicht tegen een meesterwerk aan. Wat mij vooraal aanspreekt is dat Stevens ook een vrij goede en creatieve componist en arrangeur is, en dat wil nog wel eens ontbreken bij singer-songwriters. Zijn nummers zijn gewaagder, gelaagder en minder voorspelbaar dan standaard folk. Zijn ambitieuze aanpak uit zich ook in de grote hoeveelheid aan instrumenten die hij bespeelt heeft op deze plaat.

Ander werk van hem vind ik ook sterk, maar deze spant voor mij de kroon.

eigenaardig plaatje dit, ik ga hier heel veel luisterbeurten voor nodig hebben denk ik

Nog even groots, mysterieus en fraai als de eerste luisterbeurt, zo'n zes jaar geleden. Fantastische plaat, nog steeds. Zonder twijfel één van de hoogtepunten van deze vroege eeuw.