Soms heb je van die dagen dat alles zo vrolijk lijkt maar je toch met een onzettende donkere wolk boven je hoofd loopt. Alles lacht je toe en iedereen is aardig, maar het enigste waar je aan kunt denken zijn de slechte dingen die gebeurt zijn of die je gedaan heb. Ik heb zelf redelijk vaak deze dagen, puberproblemen vooral maar goed. Is er nog zonneschijn op zo dag? Zeker, maar ga niet te ver in de zon anders verbrandt je van goedheid en dat is ook niet goed. Hou kun je eigenlijk zo rot voelen op een dag dat alles perfect loopt? Dat het meisje waar je een groot oog op heb toegeeft dat ze ook gevoelens voor jou hebt. En jij staat daar maar, eeuwig diep in haar geweldige ogen te kijken niet wetend dat je dit altijd gewild hebt. Je zegt ja, en als de bui voorbij is krijg je het door dat je waker wordt met een onzettende koppijn dat voelt als een kater maar je niks herinnert van gisteren. Gelukkig belt het mooie meisje op, dat ze niet kan wachten tot ze je weer ziet. Wat is hier aan de hand schiet door mij hoofd, is dit een droom.
Waar ik gisteren ontzettend rot voelde, nu nog een beetje loop ik wel met haar hand in hand naar het park. Het park is mooi en de vogels fluiten op de achtergrond klinkt wat zomerse muziek van een band genaamd Eels. Palingen zwemmen in het water en de zon schijnt op haar gezicht. Ze is mooier dan ik ook kon zien van ver weg. Ze vertelt bijna in tranen uitbarstend over de zelfmoord van haar zus en dat niemand haar begrijpt. Ik knuffel haar en zeg dat ze kalm moet blijven. Ik heb het bericht zelf gezien in de krant, 17 jaar en een kind van een half jaar achterlatend. Wanneer een donkere wolk richting het groene veld drijft lopen we richting haar huis, weer klinkt een Eels nummer uit een café. Beautiful Freak, beautiful that is right. I love you. Ze opent de deur en we lopen naar binnen, hang mij natte jas op aan de zwarte kapstok die staat tegen een zwarte muur en loop naar de huiskamer. Haar ouders zijn weg, voor hoe lang weet ze niet. Het akelige gevoel van depressie en zelfmoord van gisteren komt weer in mij boven dragen, en wat ligt daar op de tafel.
Een Eels CD genaamd Beautiful Freak met een akelige uitziedend meisje op de voorgrond achter een witte achtergrond. Daarnaast staat met blauwe letters Eels en Beautiful Freak. Ze pakt de CD op en zegt: dit album is onbeschrijfbaar en stop het in haar CD speler. Wanneer ik plaats neemt op de zachte bank klinkt een doffe gruizige hiphop beat die snel overgaat in een monotone zang. Ze zit stil op de grond, kijkend naar mij als het kind op de hoes. Stilte heerst, dodelijke stilte opgeluisterd door een tekst over een zelfmoord. Is dit hell en hemel op dezelfde plek? Ze staat op en neemt naast mij plaats op de bank. Mooi he, zegt ze. Ik merk pas na een aantal seconden haar vraag op, en kijk haar aan met de meest boek sprekende blik die ik ooit heb gehad. We weten genoeg, deze CD zal mij en misschien ons eeuwig blijven achtervolgen. Na de laatste noot is gespeeld doe ik mij ogen dicht en denk diep na, alle slechte dingen waar ik gisteren over heb gedacht schieten in mij hoofd voorbij. Wanneer ik ze weer open doe zie ik dat ze weg is, waarheen? Mij hoofd doet pijn en de stoffige beat blijft maar doorspelen in mij hoofd. Ik sta op en loop naar wat blijkt de keuken te zijn. Een koude wint waait in mij gezicht vanuit een open raam als ik haar daar zie staan. Totaal anders gekleed zeg ze dat we hier weg moeten.
Ik pak me nu op gedroogde jas van de kapstok en we lopen de deur uit. Het regent, ze doet haar paraplu open en geeft hem aan mij. Jij hebt hem meer nodig dan mij zegt ze, ik begrijp haar maar al te goed. Ze doet een bruin wollen muts op. Waar gaan we heen vraag ik. Je zal het zien zeg ze op een ontzettend blije toon. Na een kwartier lopen komen we bij een oud huis aan. Ik heb hier nog veel gezeten toen ik kind was. Ze geeft me haar walkmen en zegt dat ik moet luisteren. Ik stop de oortjes in mij oren en hoor de klanken van Eels me weer te goed komen. Ze gebaart dat we naar binnen moeten, waarom precies dit huis? De deur gaat met een luid krakend geluid open. Als we binnen zijn zie ik een 3 man staan, Eels? Eels die mij al de hele dag achtervolgt. Eels die mij zo blij en tegelijk depressief hebben gemaakt, een man stelt zich voor. Hij heet Mark en heeft een stoppel baard en maakt een dromige indruk. De andere twee mannen blijven op de achtergrond. Dromige kijkt ze naar me, met een blik dat ik nooit zal vergeten. Dat weet ik nu wel. De dromige beats en teksten die deze Mark heeft gemaakt zullen voor eeuwige in mij blijven, ook al ken ik ze nog niet zo lang. Een flits later en ze verdwenen. Ik keek haar weer in de oren en haal mij orendoppen uit mij oren. Was dat... ze onderbreekt mij vraag. Ja, dat waren ze. Ik snap er niks meer van. Ze kijkt me aan met een schattig blik. Muziek kan magisch zijn en de band tussen mensen versterken, weet je nog van gisteren avond? Eigenlijk helemaal niks. Was gisteren heel onaanwezig toen ik je vroeg... Ja was ik. Was je dronken? Nee, gewoon een slechte dag. Ok, vandaag beter? Als jij je goed voelt, jij hebt de ellende meegemaakt. Depressies en zelfmoord van je zus. Maar er is altijd hoop zegt ze, ook wil je het opgeven.
Ze heeft gelijk, muziek kan je hoop geven of hem juist ontnemen. Eels kan beide. Met een kus op mij mond loopt ze weer naar buiten, dansend in de regen met al het geluk van de wereld kijkt ze mij lachende aan. Kom naar buiten zegt ze. Ik ga naar buiten en ze neemt me bij de armen en gaat verder met dansen, ik volg haar. Verliefdheid ook al om alles dat is gebeurt in haar leven, je moet sterk zijn omdat te kunnen. Sterk genoeg om toegegeven om van mij te houden, ook al ben ik echt een niemand. Maar haar lach heeft de beat van een stoffige oude soulsong.
Gewoon een geweldig album.
4,5