Eels - Beautiful Freak (1996)

Beautiful Freak houdt wat sfeer betreft het midden tussen ironisch en cynisch. Die ingrediënten komen natuurlijk wel op meer platen terug, maar de verpakking van Eels is niet alleen om in te lijsten, de uitvoering is ook nog eens vrij uniek.

'Volgens mij slaat ie over', zei mijn vader dan ook toen ik deze plaat net gekocht had en de stilte in Novocaine for the Soul ineens even inviel. Het kan even wennen zijn: een rockalbum met hiphopbeats. Hoewel absoluut niet ontoegankelijk, geeft het Eels een originele en verfrissende eigen sound.

Novocaine for the Soul zet meteen de toon. De wat schorre stem, apart intro, hier en daar een sampletje. Susan's House is ook lekker apart. Susan's House is haast vrolijkmakend ironisch, mooie tekst ook (that must be her sister, right). Zelf ben ik wat minder te spreken over de meer ballad-achtige nummers als Beautiful Freak, Your Lucky Day in Hell en Manchild. Het kan smaak zijn, maar ik vind ze niet bijster interessant en hoor E ook liever gewoon zingen dan met zijn kopstem.

Beste nummers: Novocaine for the Soul, Susan's House, Rags to Rags en Guest List en al met al een 4.5* (maar daar stond ie al )

Dit is echt een groeialbum bij mij. Zowat een jaar geleden, toen ik het voor het eerst hoorde, vond ik er niet zo heel veel aan, wat overschat ook (en 3,5* gaf ik toen). Een paar maand geleden begon ik het toch wel leuk te vinden, en deed er een halfje bovenop. En deze middag ben ik tot het besluit gekomen dat het toch wel een topalbum is. Buiten de prachtige opener, vooral ook Susan's House en Mental!
They say I'm mental but I'm just confused
They say I'm mental but I've been abused
They say I'm mental 'cause I'm not amused by it all

4,5*

'One day the world will be ready for you and wonder how they didn't see'... Zouden we hier met een gekwelde songsmid te maken hebben?
Hoewel deze plaat me soms iets te fragmentarisch is, staat hij bol van de poppareltjes die verborgen zitten achter een karrenvracht samples. Elk van deze songs kan bogen op de magnifieke stem van Everett, die in talloze gedaanten aanwezig is op Beautiful Freak. Toch wordt het torenhoge niveau niet overal aangehouden, vind ik persoonlijk: magistrale hoogtepunten worden afgewisseld met mindere nummers en wat mij betreft is dit dan ook geen meesterwerk geworden. Het is zo een album waarvan ik een aantal nummers echt heb grijsgedraaid, maar dat ik in zijn geheel al te weinig door de boxen laat galmen.

Eels, een band die ik eigenlijk nog maar pas geleden heb 'ontdekt', maar die nu toch al tot een van mijn favorieten behoort. En dan eigenlijk vooral door deze plaat. Het rare is eigenlijk, dat mijn aandacht op de band werd gevestigd na het uitkomen van 'Useless Trinkets', terwijl ik dát album tot op heden nog nooit heb gehoord.
Als ik de cd op wil zetten, staren me twee enorm grote kinderogen mij aan. En ik voel dan al dat het toch wel een apart iets is, deze cd.

Het geheel begint al met Novocaine for the Soul. Een nummer dat ik eigenlijk al kende, tenminste van naam, maar nooit een nummer waar ik echt open en serieus had naar geluisterd. Jammer, blijkt achteraf want het blijft een van de beste nummers die ze geschreven hebben.

Susan's House zit vol cynisme. De melodie komt best vrolijk op me over, terwijl de tekst zo duister is als het maar zijn kan. Erg mooi gedaan, het resultaat is namelijk dat je niet goed weet wat je bij het nummer nou daadwerkelijk moet voelen. Zeker niet als je dan kinderen op de achtergrond hoort juichen...

Waar Rags To Rags nou precies over gaat, daar heb ik geen idee van. Maar dat het een lekker nummer is, dat weet ik wel. Het is iets 'harder' dan de twee voorgaande nummers. Maar dat ligt alleen in het feit dat er nu daadwerkelijk sprake is van een gitaar-riff tijdens het refrein. Erg lekker up-tempo nummer, dat moet ik ze nageven.

Beautiful Freak is gewoonweg geniaal te noemen. Hier komt het cynische uitermate goed naar voren, iets wat me toch vooral in Eels aantrekt. Alleen de titel al, Beautiful Freak. Wat ik er mee moet, geen idee. Het trekt me wel. Vooral als er dan een ballad van gemaakt word. Alsof het een liefdesliedje is. Ik zou mijn eventuele vriendin in ieder geval geen 'freak' noemen, maar dat zal dan wel aan mij liggen.

Wat ik over Not Ready Yet moet schrijven, weet ik eigenlijk niet zo goed. Het nummer heeft muzikaal niet zoveel om zich heen en de tekst komt totaal nietszeggend op mij over, maar dat is misschien wel de charme van het nummer. Het blinkt min of meer uit in zijn nietszeggendheid.

My Beloved Monster is dan weer een prachtig voorbeeld van het cynische en is volgens mij dan ook weer een van de vele pareltjes op dit album. Net zoals ik mijn eventuele vriendin gaan Freak zou noemen, zou ik haar een Monster noemen. En toch presteren ze het. Sommigen zullen nu zoiets hebben van: 'ja, maar zoiets kan ik ook verzinnen'. Helaas voor hen zal het denk ik heel moeilijk zijn om hierin Eels te evenaren. Wat het is, dat het zo goed maakt, geen idee. Het heeft gewoon iets.

Flower op zichzelf, vind ik een minder nummer, ware het niet dat het (gospel?)koor echt geniaal gevonden is. Het voegt mijns inziens erg veel toe en tilt het geheel naar een veel hoger niveau. Het brengt precies de sfeer die het nummer nodig heeft. Dit keer geen cynisme, maar een begrafenis. Ook leuk.

Guest List is dan weer zo heerlijk cynisch. Het valt me nu eigenlijk pas op hoe enorm goed de teksten wel niet in elkaar zitten. Ik ben nooit iemand geweest die echt op de teksten lette, maar hier valt het gewoon positief op!

Het hardste nummer op de cd is toch wel Mental. En erg is dat zeker niet. Het straalt frustratie uit. Heel veel frustratie. En dat is erg passend op de cd.

Spunky, de naam alleen al. Het nummer is een beetje nietszeggend eigenlijk. Maar ach, het past er helemaal bij. Het klopt gewoon allemaal.

En weer een cynisch nummer. Het druipt er gewoon vanaf. En dat is ook wel het mooie denk ik. Your Lucky Day In Hell druist natuurlijk tegen alle natuur in. Tenminste, hel staat gelijk voor het ergste, ik kan me nu niet echt voorstellen dat daar iets goeds in voorkomt. Laat staan, dat je daar een nummer over kunt schrijven. En toch flikken ze het.

Dan de afsluiter, Manchild. Een gepaste afsluiter lijkt mij. Een ingetogen en mooi nummer. Gewoon goed.

4.5*

Grappig eigenlijk dat ik nog nooit een fatsoenlijke stukje heb geschreven over Eels op deze site, want ten tijde van dit en het hierop volgende album was de band rondom toen nog E, Butch en Tommy Walter eigenlijk wel één van mijn favoriete bands, tesamen met Radiohead en de Smashing Pumpkins. Ik zat bij een internationale mailinglist, waarvan ik een aantal mensen ook bij concerten ed. heb ontmoet. Daar werden alle teksten van eels tot in het kleinste detail uitgepluist, evenals het wel en wee rondom de band. Het was de tijd waarin E niet altijd even aardig was voor zijn mede-bandleden. Ik herinner me nog een concert op Lowlands waarin hij gitarist Tommy (die vervolgens en public zijn beklag deed en niet lang daarna uit de band stapte) compleet negeerde. In een tijd waarin algemene muziekfora als Musicmeter ueberhaupt nog niet bestonden, was het leuk zo nauwgezet één van mijn favoriete bands te volgen. Maar dat was toen. Inmiddels neemt dit album (en deze band) toch een heel wat minder centrale plaats in in mijn muzikale universum.

Ik kan me nog wel herinneren dat dit album in '96 behoorlijk flopte. Enkel Kink FM draaide het titelnummer en een enkele keer Novocaine for the Soul. Ik vond dat wel leuke nummers en kocht het album in de uitverkoop. Pas in 1997 begon het te lopen voor Eels: in het voorjaar werd Novocaine opeens een flinke radiohit en wat maanden later gaf Eels een geweldig concert op Pinkpop, waarmee het een hoop fans won. Ik heb het toendertijd opgenomen en vaak teruggekeken; de video moet ik nog steeds ergens hebben. Ook een cassettebandje van een optreden dat ik eens opnam van Leidsekade Live (vaste prik op zondagavond destijds) maakte veel draaiuren in mijn walkman: met name de scheurende cover van Prince' I Was Your Girlfriend was erg goed.

Dit album heb ik de laatste jaren niet zoveel meer beluisterd en sowieso ben ik geen grote Eels-fan meer. Na het wat minder boeiende Daisies for the Galaxy en het ronduit teleurstellende Souljacker was ik wel fan-af, al heb ik de albums daarna nog wel beluisterd. Maar veel doet dat me niet meer. Nu ik dit album weer 'ns beluister, valt me opeens op hoe 'oud' het intro van Novocaine eigenlijk wel niet klinkt. Een blik op Wikipedia (dat hadden we destijds nog niet) leert me dat hier een nummer van Fats Domino gesampled wordt. Grappig.

Het tweede nummer van de CD, Susan's House, is ook gebouwd op een sample en wel eentje van Gladys Night and the Pips. Toch knap hoe Eels hier met een hiphopbeat, de staande bas en een akelige tekst een heel eigen nummer van heeft weten te maken.

Rags to Rags is een van de wat stevigere nummers van de plaat. Evenals Not Ready Yet, dat live vaak werd uitgebouwd met een flinke jamsessie. De laatste van de twee vind ik nog steeds één van hun beste nummers. Mooie teksten ("there's a world outside...") en een mooie afwisseling tussen hard en zacht, zowel in de muziek als de vocalen. Het is o.a. geschreven door Jon Brion, een bevriende muzikant waarmee E vaak optrad in Largo, een clubje in Los Angeles waar o.a. ook Elliott Smith, Fiona Apple en diens eega en filmregisseur Paul Thomas Anderson vaste bezoekers waren. Tussen deze twee nummers in treffend we nog een ander kroonjuweel, het bloedmooie titelnummer waarmee het hele Eels-circus voor mij begon. Ik hoor Kink FM DJ Arjen Grolleman nog zeggen dat dat Eels wel een heel bijzondere band was en dat voordat ze ueberhaupt op enige schaal waren doorgebroken.

My Beloved Monster en Flower zijn wat mindere nummers. Destijds vond ik ze wel goed, maar nu doen ze me niet veel meer. Anders is dat met Guest List, wat ook weer gebouwd is op een heerlijk basloopje en een subtiele beat. Hier is E op zijn best: ingetogen en met subtiele intonatie al het onrecht van zich af zingend. Mental rockt er dan weer op los, zoals Rags to Rags en Not Ready Yet. Goed nummer waar verder weinig over valt te melden. Spunky is nooit een echte favoriet geweest, alhoewel de regels "One day the world will be ready for you and wonder how they didn't see" wel een mooie E-tegeltjeswijsheid zijn. Your Lucky Day in Hell was wel een grote favoriet en ik was er altijd van overtuigd dat hier ook een sample in zat, omdat het destijds direct zo vertrouwd klonk, maar daar kan ik nu niets over terug vinden.

Manchild is het mierzoete slotnummer, dat net als het slotnummer van Electro-Shock Blues met een positieve noot eindigt: "tell me somehow i'm gonna be alright "

Beautiful Freak vond ik indertijd een prachtige plaat, maar ruim 10 jaar later heeft 'ie toch wel flink aan impact ingeboet. Ben benieuwd hoe dat is met Electro-Shock Blues, dat ik binnenkort eens ga beluisteren. Destijds was dat een top 10-plaat, maar nu...?

Gisteren tijdens een vrije avond, in een melancholieke bui met een paar biertjes erbij, spontaan een recensie geschreven van deze plaat. Hieronder weergegeven zonder verdere aanpassingen:


Eels is zo’n band die gemengde gevoelens oproept bij de liefhebbers van treurige gitaarpop. Ik ben op dat gebied geen uitzondering.

Weten jullie nog, generatiegenoten, hoe we allemaal verliefd werden op E en zijn bandje in de jaren negentig (Eels werd toen nog gepresenteerd als een echt bandje, en niet alleen maar de uitlaatklep van E die het toen welbeschouwd al was)? Die clip van Novocaine For The Soul op MTV, dat optreden op Pinkpop, zittend achter een houten piano met een sticker waar op stond: ‘Sexy Grandpa’. Was dit nou grappig of deprimerend? Het waren de hoogtijdagen van de Gekwelde Alternatieve Nerd: Weezer, Fountains Of Wayne, Nada Surf, Eels.
Onvaste zangers keken je droevig aan door dikke brillenglazen. Veel droge humor. Gouden melodieën.

En daarmee is ook wel zo’n beetje alles gezegd over deze plaat. Het is een plaat waar we gemengde gevoelens aan over hebben gehouden, is het niet, generatiegenoten? Draaien jullie deze plaat nog vaak? Ik niet, eigenlijk.

Om eerlijk te zijn had ik al na Electro Shock Blues een beetje genoeg van het beperkte arsenaal van E. Toch heb ik alle platen tot aan Blinking Lights in huis. De combinatie droge humor/gouden melodieën zijn bij deze band altijd gebleven, en E bleef een fascinerende verschijning. Zijn optreden in de Paradiso met een strijkkwartet is waarschijnlijk mijn favoriete optreden aller tijden, en ik heb ook nog een lang optreden gezien in de oude Effenaar, inmiddels gesloopt en vervangen door een Art Decogebouw met schone wc’s. Ach en wee, het Nederland uit mijn tienertijd komt nooit meer terug.

Wel tijdloos zijn echter eenzaamheid, angst en (seksuele) frustratie, en dat zijn meteen de ingrediënten van deze plaat, gebracht met een knipoog die de onderliggende emoties eerder verscheurender maakt dan afzwakt: ‘Life is good/ and I feel great/ cause mother says I was/ a great mistake’

Zwakke liedjes staan er niet op deze plaat, hoewel een paar misschien het best overleefd hebben in de jaren dat deze plaat in mijn hoofd zit: Rags To Rags, het titelnummer, Spunky, Guest List.
Is Beautiful Freak nou een klassieker of niet? Laten we het nog eens overwegen generatiegenoten, als we bijna veertig zijn, en het leven ons weer nieuwe hoogte- en dieptepunten heeft voorgeschoteld. In ieder geval is het de plaat waarop E, toch een van de meest opmerkelijke songschrijvers van de laatste twintig jaar, wereldwijde erkenning vond voor zijn talent. Maar, zoals hij zelf zingt hij op Rags To Rags: ‘One day it’ll come true/ my American dream/ and it won’t mean/ a fucking thing’

Profetische woorden: nog steeds staat zijn muziek in het teken van de hopeloze zoektocht van de eenzame man, geteisterd door vroegtijdige sterfgevallen en mislukte liefdes.

Het is een perspectief dat we kunnen herkennen, als is het maar ‘in dat deel van de geest waar het altijd drie uur ’s nachts is’ (F. Scott Fitzgerald)

Wat een geweldig debuut van Eels. Wat vooral opvalt is dat het album geen zwakke nummers bevat. Zelfs de mindere nummers zijn nog steeds goed. Tot deze categorie behoren wat mij betreft Metal en Manchild. Dan zijn er nog de zeer goede nummers en de klassiekers zoals Novocaine for the Soul en Susan’s House.

In eerste instantie moest ik wel wennen aan de donkere teksten en het cynisme. Maar uiteindelijk is het wat mij betreft vooral een album dat hoop uitstraalt. Met name een nummer als Spunky is daar een voorbeeld van. Eels heeft met dit album duidelijk zijn visitekaartje afgegeven, mede doordat de ijzersterke teksten op het album voor iedereen wel een beetje herkenbaar zijn.

Eels. Een bekende naam, maar ik wist er verder helemaal niks van. Ik had nog nooit een noot van deze band, laat staan van dit album gehoord, dus ik was erg benieuwd toen ik in het Super Tip-Topper spel dit album kreeg aangeraden. 'Het zal wel een leuk, luchtig rockalbumpje worden', dacht ik. Dat ik verkeerd zat werd me echter al snel duidelijk...

Beautiful Freak kende een stroeve start. Na de eerste keer Novocaine for the Soul beluisterd te hebben, voelde ik de bui al hangen. Het beviel me namelijk niet. Ik vind het namelijk helemaal niet erg als je als zanger een accent hebt, maar Mark Everett legt zijn Amerikaanse tongval erg wel erg dik bovenop! De tekst had ik nog niet bekeken, maar muzikaal leek het ook allemaal niet zo bijzonder.
Susan's House beviel me beter, omdat het overdreven Amerikaanse accent was verdwenen, maar ook dit nummer deed me de wenkbrauwen fronsen. Wat een bizar nummer is dit! Dit nummer bevat helemaal geen zang, behalve het in mijn ogen iets te vrolijke 'going over to Suan's house...' ondersteund door een nog vrolijker pianoloopje. Dit album gaat niet worden wat ik ervan verwacht had. Balen...
Gelukkig hebben we de teksten nog! Na een keer luisteren gebeurt het wel vaker dat ik een totaal verkeerd beeld van een nummer krijg. Zo ook met deze twee songs. Dat deze nummers de populairste van het album zij verbaast me dan ook niks, want de teksten zijn geweldig. Vooral die van Susan's House is heel sterk: mysterieus, vreemd, mooi, grappig. Een heel creatief nummer, wat erg sterk in elkaar zit. Datzelfde kan eigenlijk gezegd worden van Novocaine for the Soul. Dit nummer heeft wat meer pit, een rijke instrumentatie (die strijkers in het refrein!) en ook een leuke en mooie tekst.

De eerste nummers hadden duidelijk wat gewenning nodig, de drie nummers daarna eigenlijk niet. Dit vind ik het sterkste blokje van het album. Alledrie de nummers hebben een schitterende tekst (dat zul je nog vaker gaan lezen in deze recensie) en klinken erg toegankelijk. Ondanks die toegankelijkheid zijn de nummers niet simpel, twee zaken die toch vaak samengaan.
Rags to Rags en Not Ready Yet zijn overwegend rustige nummers, die allebei een stevig rockend refrein hebben. Dat zorgt voor afwisseing en daardoor wordt mijn aandacht goed vastgehouden. Deze nummers behoren tot de beste van het album en dat komt onder andere door een tekst als deze: Simpel, doeltreffend, prachtig. Kom er maar eens op.
Beautful Freak is een liefdesliedje, niets meer en niets minder. Dit nummer brengt weer wat rust tussen twee stevigere nummers en is een waardige titeltrack. Het enige minpunt aan dit nummer is misschien, dat Mark Everett hier akelig veel als Bryan Adams klinkt...

Met My Beloved Monster komt het belachelijk sterke eerste deel van dit album tot haar eind. Dit nummer is echter wel een kleine domper, omdat het absoluut niet kan tippen aan zijn voorgangers. Dit is een mooi voorbeeld van een toegankeliijk, maar simpel nummer. Tekstueel heeft het niet heel veel om het lijf en het refreintje vind ik zelfs een beetje irritant. Maar ach, een klein missertje kan geen kwaad. Na 130 seconden is dit nummer immers alweer klaar.

Met Flower en Guest List staat er een mooi duo voor de deur. Flower wist me vanaf de eerste seconde al te pakken. Dat koor is simpelweg prachtig. Je (lees: ik) verwacht het niet op een album als dit, maar het pakt wel heel mooi uit. Als vervolgens de zin 'turn the ugly light off, God' door mijn speakers klinkt ben ik om. En als E. daarna 'It's a pretty big world God, and I am awful small' zingt valt alles helemaal op zijn plaats. In dit bericht aan God is het koor perfect op zijn plaats en aan Everett's stem hoor je doorsijpelen hoe 'awful small' hij zichzelf opstelt. Dit nummer weet me echt te raken en heeft me al eens kippenvel bezorgd.
Terwijl het koor nog naklinkt in mijn hoofd is Guest List al begonnen. Een heerlijk, ontspannen introortje met een heel subtiel gitaarloopje. Daar wordt meteen het mooiste stuk tekst van het hele nummer achteraan geslingerd en de toon is gezet. Het refrein vind ik dan wel wat clichématig, maar dat kan dit nummer zich na zo'n begin wel veroorloven. Gelukkig komt er halverwege het nummer ineens een mondharmonica inzetten en dat doet het nummer goed na het licht tegenvallende refrein.

Na Guest List heeft Eels zijn meeste kruit wel verschoten. Mental en Spunky maken dat pijnlijk duidelijk, want hier wordt flink aan kwaliteit ingeleverd. Mental heeft gelukkig wel een ander voordeel: het klinkt ongelofelijk lekker! Een nummer mag tekstueel, muzikaal en structureel nog zo slecht zijn, als het lekker klinkt hou je mij tevreden. Als nummer op zichzelf kan ik dus goed met Mental overweg, maar als onderdeel van het album voegt het wenig toe. Het zorgt hoogstens voor wat extra afwisseling door de hardere muziek.
Spunky is helaas ook geen hoogvlieger. Het refreintje vind ik zelfs een beetje vervelend. Snel verder.

Your Lucky Day in Hell heeft aardig wat tijd nodig gehad om me te overtuigen. Vooral de schijnbaar eindeloze herhaling aan het einde van het nummer stootte me nogal tegen het hoofd. De tekst van dit nummer is sterk, maar doet me niet zoveel als die van Susan's House, Flower of Not Ready Yet. Dit nummer heeft wel een ander wapen: sfeer. 'Sfeer' is iets wat ik moeilijk uit kan leggen. Laat ik het erop houden dat ik makkelijk 'in het nummer gezogen' word en erin op kan gaan.
Manchild is alweer het laatste nummer op dit album. Zoals gezegd: Het meeste kruit is al verschoten. Daarom is dit niet hun beste nummer, maar is wel een hele goede afsluiter. De rustige muziek en de hoge zangstem zorgen voor een intieme, dromerige sfeer, waardoor dit nummer me toch weet te boeien. Al met een al een aardige afsluiter van het album.

Het lijkt me de hoogste tijd om tot een conclusie te komen: Beautiful Freak klinkt erg toegankelijk, er is een mooi evenwicht tussen pop en rock en tussen hard en zacht en het album duurt ondanks zijn 12 nummers precies lang genoeg. Maar er is meer wat dit album zo goed maakt.
De songteksten zijn bijna allemaal prachtig en van hoge kwaliteit. Mark Everett's creatieve geest weet mooie woorden te vinden, waar anderen er niet op kunnen komen en weet dingen net wat mooier te verwoorden dan ze eigenlijk zijn. Er is zelfs af en toe plaats voor een vleugje humor. Zulke tekstschrijvers kom je niet veel tegen.
Bovendien heeft Everett een hele mooie stem die goed past bij de teksten en soms zelfs speciaal op de tekst afgestemd lijkt te zijn.

Dit album is mooi. Erg mooi. Het weet me te raken, het weet te boeien en het weet me vooral heel goed te vermaken. Ik ben blij dat ik Beautiful Freak heb leren kennen. Ik ben een gelukkig man.

Mooie melancholische plaat van een toch wel ietwat mysterieuze band. Je weet nooit precies wie erin spelen, je weet alleen dat de frontman de geheimzinnige E is. Deze plaat bevat mooie luisterliedjes aangekleed met originele arrangementen en instrumentatie. Het geheel komt eerlijk en gemeend over. Je gelooft alles wat E predikt en de thema's zijn pijnlijk herkenbaar. Het doet heel lo-fi aan, maar dat is het niet. De productie is rijk, maar niet overdadig. Alle geluidjes passen als puzzelstukjes in elkaar. Dit is vooral een hele knappe plaat van een zeker destijds originele band.

Eerste en wat mij betreft nog steeds beste album van deze vrij unieke band. De zwaar ironische, tragikomische teksten zijn zeer treffend en men treft precies de juiste balans tussen ingetogen, breekbare liedjes en meer uptempo en stevige pop/ rock. Veel positieve uitschieters, met Your Lucky Day In Hell als mooiste track.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Eels, ik ben de naam wel eens tegengekomen en volgens heb ik een vriend die hier wel veel mee kan. Maar ik had nog geen idee.
Op één of andere manier associeerde ik de naam van Eels wel met harde muziek. Maar dat valt in de praktijk eigenlijk heel erg mee. Er staan in ieder geval genoeg leuke liedjes op dit album. Zelf vind ik bijvoorbeeld Susan’s House wel cool, de titeltrack en Manchild erg sfeervol en Guest List mooi. Prima plaat dit.

In 1996 hoorde ik Novocaine For The Soul (ik denk op Studio Brussel) en haastte me die middag naar mijn plaatselijke PLATO om het album te beluisteren, en daarna direct te kopen. Het album met zijn rare hoes, Parental Advisory sticker en emotionele, eigenzinnige indie-rockmuziek werd mijn meest geliefde albums van dat jaar.

En het heeft in de loop der jaren niets van zijn kracht verloren. De slimme teksten, de vele mooie eerbetoon aan zijn geesteszieke zus, het brede scala aan technieken, samples, instrumentatie en geïnspireerde productie maken 'Beautiful Freak' tot een van de meest interessante en soms beklijvende debuutalbums die ik in mijn leven heb gehoord.

De nummers gaan van heerlijk dromerig tot grungy gitaar en de tracklist zorgt ervoor dat je je geen moment verveelt door de stijlen af te wisselen.

En dan te bedenken dat dit de opmaat is naar Electro-Shock Blues, mijns insziens Eels' beste album.

Ik heb het album maar even verhoogd van 4,5* tot 5*

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Eels - Beautiful Freak - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Eels - Beautiful Freak
Eels maakte met Beautiful Freak een van de meest memorabele soundtracks van de jaren 90 en het album waarop voor het eerst het zo karakteristieke Eels geluid was te horen heeft de tand des tijds uitstekend doorstaan

Ik werd in 1996 verpletterd door het debuutalbum van de Amerikaanse band Eels en ik was zeker niet de enige. Het was voor de band rond Mark Oliver Everett de start van een mooie carrière die tot op de dag van vandaag duurt. In al die jaren heeft Eels een prachtig oeuvre opgebouwd, maar Beautiful Freak blijft voor mij toch de mooiste van het stel. Het is na al die jaren nog altijd een fris en spannend klinkend album, waarop donkere teksten samen gaan met songs vol schoonheid en avontuur. Het is een album dat af en toe gruizig klinkt, maar over het algemeen genomen is het een ingetogen, maar ook intiem en intens album van een groot muzikant.

Ik heb op deze BLOG al flink wat albums van de Amerikaanse band Eels besproken, maar de mooiste twee albums blijven wat mij betreft toch de eerste twee albums van de band rond Mark Oliver Everett, ook bekend als E. De Amerikaanse muzikant maakte aan het begin van de jaren 90 twee albums onder zijn eigen naam, maar de doorbraak kwam met het in 1996 verschenen debuutalbum van Eels, Beautiful Freak.

Hoewel opvolger Electro-Shock Blues objectief beschouwd misschien een beter album is dan Beautiful Freak, blijft het debuutalbum van Eels mijn favoriete album van de band. Het is een album dat ik in 1996 en de jaren die volgden compleet heb grijsgedraaid, maar inmiddels was het toch weer even geleden dat ik het album in zijn geheel had beluisterd. Bij de hernieuwde kennismaking met Beautiful Freak vond ik het album ingetogener dan in mijn herinnering, maar Beautiful Freak was ook direct weer een feest van herkenning.

Het album klonk in 1996 als geen ander album en introduceerde het inmiddels uit duizenden herkenbare Eels geluid. Het is een geluid dat voor een belangrijk deel wordt bepaald door de zeer karakteristieke zang van voorman Mark Oliver Everett, die in zijn donkere teksten het nodige persoonlijke leed en flink wat demonen voorbij laat komen. De Amerikaanse muzikant zingt wat onderkoeld, maar je hoort ook de nodige emotie in zijn zang, waardoor de songs van Eels hard binnenkomen.

Het is echter zeker niet alleen de bijzondere stem van de Amerikaanse muzikant die het geluid van Eels op Beautiful Freak bepaalt. Ook in muzikaal opzicht was Beautiful Freak in 1996 een afwijkend album. In een aantal tracks op het album hoor je de destijds zeer gangbare hard-zacht dynamiek, maar gruizige gitaren spelen op het album slechts in beperkte mate een rol. De meeste tracks op Beautiful Freak zijn betrekkelijk ingetogen en trekken de aandacht met bijzondere arrangementen.

Beautiful Freak is een album vol fraai gitaarwerk, dat op mij nu veel meer indruk maakt dan op het moment van de release. Het is gitaarwerk dat het album een aards karakter geeft, waarna de keyboards zorgen voor de zweverige accenten in de muziek van de band. Wat me in 1996 helemaal niet is opgevallen is de belangrijke rol van de ritmesectie, die echt fantastisch speelt en op fascinerende wijze invloeden van ver buiten de indierock verwerkt.

In muzikaal opzicht staat Beautiful Freak ruim zesentwintig jaar na de release nog altijd als een huis en ook de zang op het album spreekt nog altijd tot de verbeelding, maar het meest indrukwekkend zijn toch de songs op het album. Beautiful Freak is vooral een rockalbum, maar voor een rockalbum neemt Eels wel erg vaak gas terug op het album. De Amerikaanse band verwerkt zeker invloeden uit de indierock van de jaren 90, maar ook invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek hebben hun weg gevonden naar het album, dat hier en daar ook teruggrijpt op invloeden uit een verder verleden.

Met de kennis van nu is Beautiful Freak een van de onbetwiste klassiekers uit de jaren 90 en het is een klassieker die na al die jaren nog maar weinig of eigenlijk helemaal niets van zijn glans heeft verloren. Eels staat tot op de dag van vandaag garant voor uitstekende albums, maar Beautiful Freak heeft iets unieks en is daarom met afstand mijn favoriete album van de band. Erwin Zijleman

De Amerikaanse band Eels werd in 1995 opgericht door zanger en multi-instrumentalist Mark Oliver Everett, die beter bekend staat als E. De band heeft een opvallende plek binnen de alternatieve rockscene, dankzij hun bijzondere mix van rock, pop en elektronica. Wat Eels ook bijzonder maakt, is dat hun teksten vaak persoonlijk en soms melancholisch zijn, waardoor hun muziek een diepe emotionele lading krijgt. In 1996 brachten ze hun debuutalbum Beautiful Freak uit, waarmee ze meteen een eigen en herkenbare stijl neerzetten.

Een van de eerste dingen die opvalt aan Beautiful Freak is hoe gevarieerd de muziek is. De productie van het album is rijk aan verschillende klanken. Naast de traditionele rockinstrumenten hoor je bijvoorbeeld ook een mellotron en klokkenspel, die het album een uniek geluid geven. Dit zorgt ervoor dat de muziek zowel vertrouwd als verrassend klinkt, en het creëert een sfeer die je meeneemt op een reis door verschillende emoties.

Het album opent sterk met Novocaine for the Soul, een van de bekendste nummers van Eels. De dromerige melodie en het pakkende refrein zorgen ervoor dat dit nummer in je hoofd blijft hangen, zelfs nadat het is afgelopen. De combinatie van de melancholische tekst en de meeslepende muziek maakt dit nummer voor veel luisteraars een favoriet. Het is een boeiende start van het album en zet de toon voor wat volgt.

Daarna komt Susan’s House, een rustiger nummer dat bijna hypnotiserend werkt. De verhalende stijl van de tekst neemt je mee in een soort verhaal, terwijl de muziek ingetogen blijft. Dit geeft het nummer een bijna intieme sfeer, alsof je wordt meegenomen naar een persoonlijke plek van de zanger. Het is een boeiend moment op het album en laat zien hoe veelzijdig Eels kan zijn.

Een ander hoogtepunt is Rags to Rags, een energiek nummer met een krachtige ritmesectie en dynamische zang. Dit nummer is levendig en heeft een mooie balans tussen rustige en meer energieke stukken, wat het interessant houdt van begin tot eind.

Het titelnummer, Beautiful Freak, is een prachtig melancholisch lied dat gaat over het anders zijn dan de rest. De poëtische teksten en de rustige muziek vullen elkaar perfect aan en zorgen voor een emotioneel moment op het album. Het is een ode aan mensen die niet binnen de normen van de samenleving passen, en dit thema resoneert door het hele nummer.

Not Ready Yet is een van de meer emotionele nummers op het album. Het gaat over persoonlijke worstelingen en twijfel, en de opbouw van het nummer – van rustig naar energiek – houdt je als luisteraar betrokken. Dit laat opnieuw de veelzijdigheid van de band zien. Daarna komt My Beloved Monster, een ingetogen nummer met een krachtig refrein. Het contrast tussen de zachte verzen en het stevige refrein geeft het nummer een unieke dynamiek die zorgt voor afwisseling.

Met Flower laat Eels zien dat eenvoud ook heel krachtig kan zijn. Het minimalistische arrangement en de poëtische teksten maken dit een intiem en ontroerend moment op het album. Guest List, daarentegen, biedt een wat sneller tempo en heeft een rauwe, bijna ongepolijste zang. Dit geeft het nummer een bepaalde charme en authenticiteit die bijdraagt aan de diversiteit van het album.

Mental en Spunky zijn twee nummers die extra diepgang toevoegen aan het album. Mental heeft een opzwepend refrein en een sterke melodie, terwijl Spunky juist een dromerige sfeer heeft. Deze afwisseling zorgt ervoor dat het album blijft verrassen.

Het tempo gaat weer omhoog met Your Lucky Day in Hell, dat wat minder bedachtzaam is dan de andere nummers, maar juist daardoor voor een verfrissende afwisseling zorgt. Het album sluit af met Manchild, een kwetsbaar nummer dat een fragiele en persoonlijke noot raakt. Dit slot past perfect bij de emotionele reis die het album biedt en laat de luisteraar achter met een gevoel van rust en afsluiting.

Beautiful Freak is een bijzonder album dat verschillende emoties en stemmingen verkent. Hoewel sommige nummers misschien wat te eentonig kunnen klinken voor sommigen, blijft de unieke stijl van Eels door het hele album heen duidelijk hoorbaar. Het is een aanrader voor iedereen die houdt van muziek met diepgang en een persoonlijke touch. Het album laat de veelzijdigheid van Eels zien en is een sterk debuut dat hun plek in de alternatieve rockscene meteen stevig neerzet.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl