Eels - Beautiful Freak (1996)

Bevat een aantal van mijn favoriete Eels tracks : Rags to Rags, Not Ready Yet , Guest List, maar eveneens wat niemendalletjes zoals Beautiful Freak en Spunky. Goed album, maar Mr E. heeft later aangetoond beter te kunnen.

Eels, één van mijn favoriete bands. Beautiful Freak, wat mij betreft hun beste album. Tekstueel, muzikaal, het klopt.

5*

R&P zei enkele posts geleden dat deze plaat wel eens dicht bij hip-hop komt bij momenten. Dat is zeker het geval. Maar bovenal is het een voortreffelijk album. Eigenlijk alleen maar sterke songs, met heel goede teksten.

Dicht bij hiphop??? Waar dan?

De instrumentatie. Het drumwerk etc. Eels gebruikt soms ook samples, zoals R&P al aangaf. Ik zeg niet dat het hip-hop is, hoor.

Oké. Ik vind het eerlijk gezegd vergezocht. Dat er vergelijkingen zijn is wat anders dan dat het dicht erbij is. Maar goed, laat ik niet te veel en te lang muggenziften!

Susan's house vooral heeft inderdaad wel wat van Beck-achtige hiphop.

Een heerlijke Eels plaat, jammer genoeg staan er twee mindere nummers op: My Beloved Monster en Beautiful Freak. De teksten zijn ook fantastisch en E heeft een stem die je makkelijk 43 minuten kan boeien.

De eerste van Eels en tevens zijn beste.
"Guest list" met die mondharmonica erin is qua tekst en muziek subliem.

Eels. Een bekende naam, maar ik wist er verder helemaal niks van. Ik had nog nooit een noot van deze band, laat staan van dit album gehoord, dus ik was erg benieuwd toen ik in het Super Tip-Topper spel dit album kreeg aangeraden. 'Het zal wel een leuk, luchtig rockalbumpje worden', dacht ik. Dat ik verkeerd zat werd me echter al snel duidelijk...

Beautiful Freak kende een stroeve start. Na de eerste keer Novocaine for the Soul beluisterd te hebben, voelde ik de bui al hangen. Het beviel me namelijk niet. Ik vind het namelijk helemaal niet erg als je als zanger een accent hebt, maar Mark Everett legt zijn Amerikaanse tongval erg wel erg dik bovenop! De tekst had ik nog niet bekeken, maar muzikaal leek het ook allemaal niet zo bijzonder.
Susan's House beviel me beter, omdat het overdreven Amerikaanse accent was verdwenen, maar ook dit nummer deed me de wenkbrauwen fronsen. Wat een bizar nummer is dit! Dit nummer bevat helemaal geen zang, behalve het in mijn ogen iets te vrolijke 'going over to Suan's house...' ondersteund door een nog vrolijker pianoloopje. Dit album gaat niet worden wat ik ervan verwacht had. Balen...
Gelukkig hebben we de teksten nog! Na een keer luisteren gebeurt het wel vaker dat ik een totaal verkeerd beeld van een nummer krijg. Zo ook met deze twee songs. Dat deze nummers de populairste van het album zij verbaast me dan ook niks, want de teksten zijn geweldig. Vooral die van Susan's House is heel sterk: mysterieus, vreemd, mooi, grappig. Een heel creatief nummer, wat erg sterk in elkaar zit. Datzelfde kan eigenlijk gezegd worden van Novocaine for the Soul. Dit nummer heeft wat meer pit, een rijke instrumentatie (die strijkers in het refrein!) en ook een leuke en mooie tekst.

De eerste nummers hadden duidelijk wat gewenning nodig, de drie nummers daarna eigenlijk niet. Dit vind ik het sterkste blokje van het album. Alledrie de nummers hebben een schitterende tekst (dat zul je nog vaker gaan lezen in deze recensie) en klinken erg toegankelijk. Ondanks die toegankelijkheid zijn de nummers niet simpel, twee zaken die toch vaak samengaan.
Rags to Rags en Not Ready Yet zijn overwegend rustige nummers, die allebei een stevig rockend refrein hebben. Dat zorgt voor afwisseing en daardoor wordt mijn aandacht goed vastgehouden. Deze nummers behoren tot de beste van het album en dat komt onder andere door een tekst als deze: Simpel, doeltreffend, prachtig. Kom er maar eens op.
Beautful Freak is een liefdesliedje, niets meer en niets minder. Dit nummer brengt weer wat rust tussen twee stevigere nummers en is een waardige titeltrack. Het enige minpunt aan dit nummer is misschien, dat Mark Everett hier akelig veel als Bryan Adams klinkt...

Met My Beloved Monster komt het belachelijk sterke eerste deel van dit album tot haar eind. Dit nummer is echter wel een kleine domper, omdat het absoluut niet kan tippen aan zijn voorgangers. Dit is een mooi voorbeeld van een toegankeliijk, maar simpel nummer. Tekstueel heeft het niet heel veel om het lijf en het refreintje vind ik zelfs een beetje irritant. Maar ach, een klein missertje kan geen kwaad. Na 130 seconden is dit nummer immers alweer klaar.

Met Flower en Guest List staat er een mooi duo voor de deur. Flower wist me vanaf de eerste seconde al te pakken. Dat koor is simpelweg prachtig. Je (lees: ik) verwacht het niet op een album als dit, maar het pakt wel heel mooi uit. Als vervolgens de zin 'turn the ugly light off, God' door mijn speakers klinkt ben ik om. En als E. daarna 'It's a pretty big world God, and I am awful small' zingt valt alles helemaal op zijn plaats. In dit bericht aan God is het koor perfect op zijn plaats en aan Everett's stem hoor je doorsijpelen hoe 'awful small' hij zichzelf opstelt. Dit nummer weet me echt te raken en heeft me al eens kippenvel bezorgd.
Terwijl het koor nog naklinkt in mijn hoofd is Guest List al begonnen. Een heerlijk, ontspannen introortje met een heel subtiel gitaarloopje. Daar wordt meteen het mooiste stuk tekst van het hele nummer achteraan geslingerd en de toon is gezet. Het refrein vind ik dan wel wat clichématig, maar dat kan dit nummer zich na zo'n begin wel veroorloven. Gelukkig komt er halverwege het nummer ineens een mondharmonica inzetten en dat doet het nummer goed na het licht tegenvallende refrein.

Na Guest List heeft Eels zijn meeste kruit wel verschoten. Mental en Spunky maken dat pijnlijk duidelijk, want hier wordt flink aan kwaliteit ingeleverd. Mental heeft gelukkig wel een ander voordeel: het klinkt ongelofelijk lekker! Een nummer mag tekstueel, muzikaal en structureel nog zo slecht zijn, als het lekker klinkt hou je mij tevreden. Als nummer op zichzelf kan ik dus goed met Mental overweg, maar als onderdeel van het album voegt het wenig toe. Het zorgt hoogstens voor wat extra afwisseling door de hardere muziek.
Spunky is helaas ook geen hoogvlieger. Het refreintje vind ik zelfs een beetje vervelend. Snel verder.

Your Lucky Day in Hell heeft aardig wat tijd nodig gehad om me te overtuigen. Vooral de schijnbaar eindeloze herhaling aan het einde van het nummer stootte me nogal tegen het hoofd. De tekst van dit nummer is sterk, maar doet me niet zoveel als die van Susan's House, Flower of Not Ready Yet. Dit nummer heeft wel een ander wapen: sfeer. 'Sfeer' is iets wat ik moeilijk uit kan leggen. Laat ik het erop houden dat ik makkelijk 'in het nummer gezogen' word en erin op kan gaan.
Manchild is alweer het laatste nummer op dit album. Zoals gezegd: Het meeste kruit is al verschoten. Daarom is dit niet hun beste nummer, maar is wel een hele goede afsluiter. De rustige muziek en de hoge zangstem zorgen voor een intieme, dromerige sfeer, waardoor dit nummer me toch weet te boeien. Al met een al een aardige afsluiter van het album.

Het lijkt me de hoogste tijd om tot een conclusie te komen: Beautiful Freak klinkt erg toegankelijk, er is een mooi evenwicht tussen pop en rock en tussen hard en zacht en het album duurt ondanks zijn 12 nummers precies lang genoeg. Maar er is meer wat dit album zo goed maakt.
De songteksten zijn bijna allemaal prachtig en van hoge kwaliteit. Mark Everett's creatieve geest weet mooie woorden te vinden, waar anderen er niet op kunnen komen en weet dingen net wat mooier te verwoorden dan ze eigenlijk zijn. Er is zelfs af en toe plaats voor een vleugje humor. Zulke tekstschrijvers kom je niet veel tegen.
Bovendien heeft Everett een hele mooie stem die goed past bij de teksten en soms zelfs speciaal op de tekst afgestemd lijkt te zijn.

Dit album is mooi. Erg mooi. Het weet me te raken, het weet te boeien en het weet me vooral heel goed te vermaken. Ik ben blij dat ik Beautiful Freak heb leren kennen. Ik ben een gelukkig man.

Lekker sentimenteel einde.

Leuk waar het spel toe in staat is.

Heeft een tijdje geduurd voordat ik de muziek van "Eels" eindelijk eens kon waarderen. Zal wel komen omdat mijn voorkeur nu steeds meer uitgaat naar rustige muziek en dat was 15 jaar geleden wel even anders.
Mooiste nummers van dit album; het openingsnummer "Novocaine for the Soul" en vooral het zeer rustige titelnummer "Beautiful Freak".

4,0*

There's truth in everything
There's truth in lies
With all this knowledge i think i'm gonna be wise

Prachtig die teksten

Inderdaad, maar ik blijf de teksten op Electro-Shock Blues toch sterker vinden.
Maar dat komt denk ik door het verhaal achter de teksten.

Je bent wel bekend met het verhaal achter de teksten op dit album, kobe?

Met de teksten wel met het verhaal achter de teksten van deze plaat eerlijk gezegd niet.

Het meeste gaat over de depressie van zijn zus, die uiteindelijk ook zelfmoord heeft gepleegd. Bij dit album zijn er ook behoorlijk wat posts hierover.

Ik zou zeggen, ga op zoek!!

Zal ik zeker eens doen!

Zijn boek Things The Grandchildren Should Know is aan te raden voor diegene die het verhaal achter zijn teksten willen weten. Sinds ik dat boek heb gelezen is Dead of Winter overigens mijn favoriete Eels nummer.

Overtuigende plaat, die ook redelijk veelzijdig is met hier en daar een experimentele touch. Het lo-fi karakter hoor je terug, maar is beschaafd gehouden zonder dat het zijn effect verliest. Everett overtuigt en klinkt oprecht. Hij heeft geen uitgesproken unieke stem, maar ook geen anonieme stem. Ik krijg daardoor een beetje het gevoel dat het iedereen had kunnen zijn (die plotseling 'anders is dan de massa'), en dat in combinatie met de teksten, sfeer en muziek maakt op een bepaalde manier indruk. Ik vind het lastig om het te omschrijven, dus als het vaag overkomt ligt dat aan mij.

De weemoedige sfeer en de productie doen mij trouwens denken aan Sparklehorse.

Het citaat dat jassn hierboven plaatste vind ik trouwens erg sterk en universeel toepasbaar.

Dit album gisteren gekocht bij de Plaatboef in Rotterdam voor slechts € 3,50. Voor die prijs laat je dit natuurlijk niet liggen.

Ik hoorde het, geniet er van Wibro!

Het zou verboden moeten worden... zo'n goede plaat voor zo weinig.... goeie koop joh!

Ik kocht hem in 1996 al voor 5 gulden geloof ik. Plaat was geflopt, maar ik vond wat ik op Kink FM had gehoord wel mooi. Gelukkig werd eels in 1997 alsnog ontdekt door MTV ed.

Wat een geweldig album is dit! Ik zou graag meer van dit soort muziek ontdekken!

Beautiful Freak is een mooie plaat en ik heb hem veel gedraaid. Zijn opvolger daarna gekocht ElectroShock Blues voor 40 gulden en wat een afknapper was dat, daarna is het nooit meer goedgekomen tussen mij en Eels, wat een zijkstem heeft die zanger Mark Everett en hoe heeft hij het voor elkaar gekregen om zoveel cd's vol te "zingen" zonder een zelfmoordpoging te plegen. Maar... Beautiful Freak blijft een mooie plaat waar ik graag naar mag luisteren en hij heeft dit nooit meer kunnen evenaren met zijn andere platen.

Daar ben ik het niet mee eens. Hij heeft zoveel geweldige albums gemaakt, met zoveel emotie erin.

eens met Thuurke, dit was goed daarna vond ik het ook weinig meer aan

Je hebt niet op andere albums van Eels gestemd, Shelter. Ken je de rest wel goed genoeg? Eels heeft bijvoorbeeld met Daisies in the Galaxy een wat ander album gemaakt. Wat lichter, minder depressief. En met Blinking Lights and Other Revelations laat E zien dat hij het niveau kan volhouden. Dat is een schitterend dubbelalbum, met zeer hoogstaande songs. De klasse van Everett is dat hij heel consistente albums kan neerzetten, met een hele duidelijke en eigen sfeer.

Niet alles is even goed wat hij deed, uiteraard niet. Maar als je van Beautiful Freak houdt, is er nog veel meer moois te ontdekken van hem. Geef het een kans.

Electro-Shock Blues is een veel hardere noot om te kraken dan dit album, maar als je doorzet wordt die inspanning wel beloond. Die plaat is toch een stuk diepgaander, samenhangender en rijker dan dit album, dat ik ook niet misselijk vind. Niet opgeven mannen!