Linkin Park - Living Things (2012)

Vind het een stap terug tov ATS, maarja nog steeds aardige nummers. 3*

Nog geen stem. wil 'm eerst laten bezinken.
Maar mijn eerste indruk is niet best.
Wat LionVI al aangeeft: weer een stap terug.

Ben bang dat ATS een eenmalige uitschieter is geweest.

Lost in the echo is het enige nummer dat een beetje aan de oude LP doet denken en is daarmee verreweg het beste nummer van de plaat, wat een baggerplaat zeg.

Zag hem staan op de voorpagina, en Victimized klinkt niet slecht (uit de reacties leek dat nummer me het meest interessant).

Ja maar dat is ook de reden dat Linkin Park het nummer Lies Greed Misery op deze plaat heeft gezet.
Omdat veel mensen denken dat een muziek band of artiesten op een zelfde niveau functioneren maar dit is zeker niet waar.
Het is een bewegend iets wat dus ook zeker kan veranderen net als het leven het is altijd in beweging.
Als mensen dit anders klinkende Linkin Park niet bevalt dat kan maar waarom altijd het vergelijken naar het oudere werk wat dus bij bijna alle artiesten gebeurd een voorbeeld (Eminem).

Het eerste gedeelte is best aardig. Zeker nummer 3/4. Maar daarna vind ik het tot nu toe nog niet heel interessant. Ik ben bijna de enige, maar geef mij minutes to midnight maar! 3x beter dan dit. Ik wacht nog wel even met stemmen.

Linkin Park blijft echt een geweldige band. Lost in the Echo is een prachtige opener en ook Castle of Glass is super! Linkin Park vindt op dit album opnieuw een goede balans tussen stevige rock en elektro. Het 2de gedeelte van de cd is inderdaad minder dan het eerste, maar over de gehele lijn is dit opnieuw een puik album van een band dat durft te veranderen.
Ik snap eigenlijk niet waarom deze band steevast zo'n lage scores krijgt.

Omdat dit geen Hybrid Theory Part 3 is.

Het zou natuurlijk ook kunnen dat de mannen van Linkin Park eigenlijk helemaal niet zulke goede liedjesschrijvers zijn en met HT en Meteora toevallig een commerciële goudader van heb ik jou daar bereikten. Het grootste probleem met de nummers hier is dat het gewoon allemaal zo saai klinkt; nergens wordt echt mooi, interessant of spannend.

Hun roots hebben ze definitief afgezworen wat uiteraard er jammer is want dit soort muziek is voor mij een pak minder boeiend en energiek, maar uiteindelijk zie je in hun laatste albums toch een zekere consistentie terugkeren. Ze zoeken naar een nieuwe sound mix en als ik de verwachtingen die ik nog altijd een beetje heb bij LP compleet loslaat en dit album probeer te beluisteren zonder vooroordelen valt het nog mee. Niet dat het schitterend is, maar afzetten zal ik het toch ook niet.

Om eerlijk te zijn vond ik ATS echt zwak en was toen zwaar ontgoocheld maar met deze plaat zijn ze imho terug op de goed weg om de oude Linkin Park te worden.

Nog geen twee jaar na A Thousand Suns verschijnt Living Things, de vijfde van Linkin Park. Wat zou het worden ? Back to their roots, of verdergaan op de meer elektronische weg die ze op A Thousand Suns ingeslagen zijn ? Het is iets tussenin geworden. Een gelijkspel tussen gitaren en elektronica, zeg maar. Er zijn weer meer gitaren te horen dan op het vorige album, maar in een meer begeleidende rol dan op de eerste platen. Er wordt ook weer wat meer gerapt door Mike Shinoda en Chester Bennington schreeuwt in een paar nummers (‘Lost in the Echo’, ‘Lies Greed Misery’ en ‘Victimized’), maar hun nu-metal tijd lijkt toch definitief voorbij.

Het album start sterk met ‘Lost in the Echo’ en ‘In My Remains’, twee goede rocksongs doorspekt met elektronica die meteen de toon zetten voor de rest van het album. ‘Lost in the Echo’ doet door rap van Shinoda en wat geschreeuw van Chester het meest denken aan het Hybrid Theory/Meteora-tijdperk. Als derde nummer volgt de explosieve single ‘Burn It Down’, m’n favoriet op het album. Tot en met het korte maar krachtige ‘Victimized’ houdt Living Things een meer dan behoorlijk niveau aan, maar dan zakt het album wat in. Die “whoa-oh-oh’s” in ‘Roads Untraveled’ bijvoorbeeld zijn wel erg flauw. De songs die daarop volgen vallen ook nogal licht uit. Wat opvalt is dat Linkin Park de intro’s en interludes die op A Thousand Suns nog talrijk aanwezig waren hier achterwege gelaten heeft. Op het instrumentale ‘Tinfoil’ na dan, wat niet slecht klinkt maar wat mij betreft toch nogal overbodig is.

Over het algemeen is dit wel een meer dan degelijk album, maar ik mis toch wat. Een echt memorabele song staat er bijvoorbeeld niet op. Ik hoor niks dat kan concurreren met Linkin Park-toppers als ‘In The End’, ‘Crawling’, ‘Faint’ en ‘Numb’. Er wordt hier en daar wel wat geschreeuwd zoals in de goeie ouwe tijd, maar dat doet me eigenlijk weinig. Sommige nummers gaan gewoon langs me heen. Vergeleken met hun vorige albums mis ik hier vooral goede melodieën denk ik. Ook de agressie en energie die in de eerste twee albums zat, mankeer ik hier. Living Things vind ik dus het minst sterke album van Linkin Park, maar is nog wel goed voor een verdienstelijke 3,5*.

Living Things is een compromis. Na het zware geëxperimenteer op A Thousand Suns en de negatieve ontvangst daarvan door de 'fans', besloot Linkin Park dat het tijd was om ze weer een beetje terug te winnen met hun volgende plaat. Zo kunnen ze een nieuwe richting inslaan zonder meteen alle luisteraars te vervreemden. Daarmee omvat Living Things de structuren van de eerdere twee albums, met de catchiness van de Minutes to Midnight era en tot slot de electronische kant van A Thousand Suns.

We beginnen meteen met een reeks van vijf knallers. Lost in the Echo doet denken aan de oudere albums, maar het geluid is splinternieuw. De gitaren klinken lang niet zo zwaar en dragen een dosis special effects met zich mee, waar Joe Hahn verantwoordelijk voor is. Maar het pluspuntje voor velen zal zijn dat er weer stevige gitaren te horen zijn. De daarop volgende nummers zijn allemaal in dezelfde stijl, met wat minder geschreeuw, maar behouden die pakkende combinatie, die verrassend fris klinkt, ofschoon I'll Be Gone doet denken aan New Divide. Door weer een serie korte, stevige liedjes achter mekaar te zetten begin je zowaar de indruk te krijgen naar de opvolger van Meteora te luisteren, hetzij met een stijlverandering.

Hierna volgt de tegenpool van dit nostalgische begin. Castle of Glass had zo op A Thousand Suns kunnen staan wat betreft de hypnotiserende melodie en daarmee roept het een gevoel bij mij op waardoor dit simpelweg mijn favoriet van deze plaat is. Victimized zou het heftigste nummer van Linkin Park ooit zijn, en dat gerucht riep al enige vraagtekens op in mijn hoofd, want het is gewoon niet waar. In minder dan twee minuten worden wij met een experimenteel, thrashy schreeuwnummer geconfronteerd dat het bijzonder goed zou doen in een conceptalbum, maar op een plaat waar geen concept in verwoven zit vraag ik me af of ze niet een langer nummer hadden kunnen maken, maar dat geld voor zowat elk nummer op deze plaat. Het gaat hoe dan ook mooi over in Roads Untravelled, dat de A Thousand Suns-sfeer weer oppakt en wat doet denken aan Iridescent. Skin to Bone pakt weer groots en bombastisch uit voordat we overgaan in Until It Breaks, dat stiekem wat leunt op When They Come For Me van de vorige plaat. Tinfoil en Powerless vormen een prachtige afsluiter en voor een plaat die wat nostalgisch begon is het einde redelijk in de nieuwe stijl van Linkin Park.

Kwalitatief vind ik dit een heerlijke plaat. Het enige gebrek is dat de nummers erg kort zijn. Als je er maar twaalf hebt waarvan de langste 3:50 duurt en er ook nog eens twee tussen zitten van onder de 1:50 gaat de tijd snel voorbij. Nummers als Castle of Grass, Victimized, maar ook In My Remains of Until It Breaks hadden van mij gerust langer mogen duren. Eer ze goed op gang zijn is het voorbij. Misschien voelt de band zich toch beter op zijn plaats met nog een concept-plaat á la A Thousand Suns, waar voor het eerst nummers wat langer waren en meerdere ontwikkelingen vertoonden. Maar al met al is Living Things gelukkig géén stap terug, maar wederom eentje voorwaarts.

Okee dan, lang gewacht op de opvolger van A Thousand Suns. Ik wist niet wat ik ervan moest verwachten, maar dit album is geweldig! Ik het er even nummer voor nummer bespreken.

1. Lost In The Echo - Een nummer die de fans van de oudere albums waarschijnlijk prachtig vinden, maar mij kan het niet echt pakken, hoewel ik een fan ben van de eerste twee albums.
2. In My Remains - Minder agressief, maar toch een prachtige rock-ballad. De bridge blijft erg in je hoofd hangen; ''Like an army, falling, one by one by one'', wat prachtig door Shinoda word gezongen.
3. Burn It Down - De eerste single van het album. Na een tijdje luisteren ga je meer lagen in het nummer horen, zoals nu hoor ik echt de distortion gitaren erin, maar eerst was het voor mij alleen de synthesizer.
4. Lies Greed Misery - Agressief dubstep-achtig nummer, met geschreeuw van Bennington en de kenmerkende rap van Mike. Als ik het een genre zou moeten geven, zou het dubstep-rock-rap zijn, als dat bestaat.
5. I'll Be Gone - Nog een rockachtig nummer, maar net als LITE weet het me niet echt te pakken.
6. Castle of Glass - Een zowaar folk-achtig nummer, wat misschien slecht klinkt, maar dat is het allerminst! Een van mijn favorieten.
7. Victimized - Een nummer waar ik me erg op had verheugd. Het valt wel een beetje tegen, maar desalniettemin vind ik het erg goed, ondanks dat het voor de release werd beschreven als een nu-metal nummer, zoals HT en Meteora. Goede zang door Brad Delson.
8. Roads Untraveled - Ballad, en rock daarna. Erg mooie combinatie zoals alleen LP dat kan.
9. Skin To Bone - Beetje een experimenteel nummer, je skipt hem vaak op de cd, maar als je hem wel luistert is het stiekem toch wel goed.
10. Until it Breaks - When They Come For My part 2. Erg goed.
11. Tinfoil - Intro voor Powerless, dus niet echt een mening.
12. - Powerless - Een geweldige ballad. Op een gegeven moment denk je; oh, nu word het rock (3 stevige distortion gitaar noten), maar dan is het toch weer het ohohohohoho gezang. Wel erg mooi.

Ik heb erg genoten van deze plaat en blijft zeker nog wel even hangen. Op naar LP Underground 12 en het volgende album. Linkin Park is back!

Dat is alleen een kwestie van smaak die verandert bij de mannen van Linkin Park.

Bij 'Victimized' zingen enkel Chester Bennington en Mike Shinoda als ik het goed heb. Delson zingt wel mee op 'Until It Breaks'.
En Linkin Park back, zijn ze ooit weggeweest dan ? Misschien bedoel je dat ze na een mindere plaat weer met een heel goed album komen, maar je geeft de laatste twee albums allebei 4,0* dus dat lijkt me niet.

En is deze wat de moeite? (Ik vind al hun albums wel goed dus...)

Op het moment een 3,5 wie weet groeit het nog.

Mijn favo bijft nog steeds ATS met een dikke 5, gevolgd door HT op een mooie 2e plek.

Ik ging op de mening van anderen af (bij ATS en MTM) . Maar het eerste couplet van Victimized word gezongen door Brad, en de tweede door Mike.

Ben je daar zeker van? Het klinkt mij behoorlijk als Mike Shinoda in de oren.

Ik blijf er ook bij dat het Shinoda is. Op de Wikipedia-pagina van Living Things staat bij Brad Delson enkel 'additional vocals on "Until It Breaks"' dus ik denk echt niet dat hij meezingt op 'Victimized'.

Ik denk van wel, omdat Chester dit voor de release in een interview heeft gezegd, ik zal kijken of ik een link kan vinden.

Amai al 3 van de 6 die toch goed kunnen zingen
Ik wil meer Brad op het volgende album!

Shinoda heeft een paar weken geleden op Twitter gezegd dat het Brad was!

Edit: op Until It Breaks, niet op Victimized.

Redelijk album dat ongeveer op de kwaliteit van ATS blijft hangen,
Vooral het eerste helf van het album is erg goed waar het album mij het meeste deed denken aan hun eerste albums,
Wel de mooiste album cover tot nu toe!

Ik heb nog nooit Linkin Park geluisterd, ken alleen het nummer In The End. Na wat reacties gelezen te hebben van A Thousand Suns zie ik dat iedereen teleurgesteld is dat ze hun 'roots afzweren'

Ik ben heel benieuwd of ik dit goed ga vinden, juist omdat ik totaal niet weet hoe Linkin Park 'hoort' te klinken. .

De eerste tracks doen het goed met de volumeknop vol naar rechts...
Heerlijke tracks.
2e helft is wat minder, maar ben het album nog aan het verkennen.

Lost in the echo 4,5
In my remains 3
Burn it down 4,5
Lies greed misery 2,5
Ill be gone 3,5
Castle of glass 4
Victimized 2,5
Roads untraveled 4
Skin to bone 3,5
Untill it breaks 2,5
Tinfoil 3
Powerless 3,5

Is een 3,41 afgerond naar een 3,5

Ben benieuwd wat je ervan vind Hunter!

Wederom een album van LP zoals het hoort te klinken...