Linkin Park - Living Things (2012)

Het terrein dat de band met de vorige twee albums heeft verspeeld wordt met dit nieuwe album gedeeltelijk teruggewonnen. Niet helemaal, want vooral de tweede helft van de plaat is weinig bijzonder. Tracks als Roads Untraveled en Until It Breaks blinken uit in middelmatigheid. Ook het korte maar chaotische Victemized is beneden peil. Afsluiter Powerless is dan gelukkig wel weer mooi. Nee, de beste songs bevinden zich aan het begin van het album, met vooral opener Lost In The Echo en Castle Of Glass als positieve uitschieters. De band heeft de electronica van het laatste album kunstig weten te combineren met de meer rock-georiënteerde aanpak van Minutes To Midnight, maar zo goed als de eerste twee albums wordt het helaas nergens meer.

Om eerlijk te zijn vond ik ATS echt zwak en was toen zwaar ontgoocheld maar met deze plaat zijn ze imho terug op de goed weg om de oude Linkin Park te worden.

Nog geen twee jaar na A Thousand Suns verschijnt Living Things, de vijfde van Linkin Park. Wat zou het worden ? Back to their roots, of verdergaan op de meer elektronische weg die ze op A Thousand Suns ingeslagen zijn ? Het is iets tussenin geworden. Een gelijkspel tussen gitaren en elektronica, zeg maar. Er zijn weer meer gitaren te horen dan op het vorige album, maar in een meer begeleidende rol dan op de eerste platen. Er wordt ook weer wat meer gerapt door Mike Shinoda en Chester Bennington schreeuwt in een paar nummers (‘Lost in the Echo’, ‘Lies Greed Misery’ en ‘Victimized’), maar hun nu-metal tijd lijkt toch definitief voorbij.

Het album start sterk met ‘Lost in the Echo’ en ‘In My Remains’, twee goede rocksongs doorspekt met elektronica die meteen de toon zetten voor de rest van het album. ‘Lost in the Echo’ doet door rap van Shinoda en wat geschreeuw van Chester het meest denken aan het Hybrid Theory/Meteora-tijdperk. Als derde nummer volgt de explosieve single ‘Burn It Down’, m’n favoriet op het album. Tot en met het korte maar krachtige ‘Victimized’ houdt Living Things een meer dan behoorlijk niveau aan, maar dan zakt het album wat in. Die “whoa-oh-oh’s” in ‘Roads Untraveled’ bijvoorbeeld zijn wel erg flauw. De songs die daarop volgen vallen ook nogal licht uit. Wat opvalt is dat Linkin Park de intro’s en interludes die op A Thousand Suns nog talrijk aanwezig waren hier achterwege gelaten heeft. Op het instrumentale ‘Tinfoil’ na dan, wat niet slecht klinkt maar wat mij betreft toch nogal overbodig is.

Over het algemeen is dit wel een meer dan degelijk album, maar ik mis toch wat. Een echt memorabele song staat er bijvoorbeeld niet op. Ik hoor niks dat kan concurreren met Linkin Park-toppers als ‘In The End’, ‘Crawling’, ‘Faint’ en ‘Numb’. Er wordt hier en daar wel wat geschreeuwd zoals in de goeie ouwe tijd, maar dat doet me eigenlijk weinig. Sommige nummers gaan gewoon langs me heen. Vergeleken met hun vorige albums mis ik hier vooral goede melodieën denk ik. Ook de agressie en energie die in de eerste twee albums zat, mankeer ik hier. Living Things vind ik dus het minst sterke album van Linkin Park, maar is nog wel goed voor een verdienstelijke 3,5*.

Living Things is een compromis. Na het zware geëxperimenteer op A Thousand Suns en de negatieve ontvangst daarvan door de 'fans', besloot Linkin Park dat het tijd was om ze weer een beetje terug te winnen met hun volgende plaat. Zo kunnen ze een nieuwe richting inslaan zonder meteen alle luisteraars te vervreemden. Daarmee omvat Living Things de structuren van de eerdere twee albums, met de catchiness van de Minutes to Midnight era en tot slot de electronische kant van A Thousand Suns.

We beginnen meteen met een reeks van vijf knallers. Lost in the Echo doet denken aan de oudere albums, maar het geluid is splinternieuw. De gitaren klinken lang niet zo zwaar en dragen een dosis special effects met zich mee, waar Joe Hahn verantwoordelijk voor is. Maar het pluspuntje voor velen zal zijn dat er weer stevige gitaren te horen zijn. De daarop volgende nummers zijn allemaal in dezelfde stijl, met wat minder geschreeuw, maar behouden die pakkende combinatie, die verrassend fris klinkt, ofschoon I'll Be Gone doet denken aan New Divide. Door weer een serie korte, stevige liedjes achter mekaar te zetten begin je zowaar de indruk te krijgen naar de opvolger van Meteora te luisteren, hetzij met een stijlverandering.

Hierna volgt de tegenpool van dit nostalgische begin. Castle of Glass had zo op A Thousand Suns kunnen staan wat betreft de hypnotiserende melodie en daarmee roept het een gevoel bij mij op waardoor dit simpelweg mijn favoriet van deze plaat is. Victimized zou het heftigste nummer van Linkin Park ooit zijn, en dat gerucht riep al enige vraagtekens op in mijn hoofd, want het is gewoon niet waar. In minder dan twee minuten worden wij met een experimenteel, thrashy schreeuwnummer geconfronteerd dat het bijzonder goed zou doen in een conceptalbum, maar op een plaat waar geen concept in verwoven zit vraag ik me af of ze niet een langer nummer hadden kunnen maken, maar dat geld voor zowat elk nummer op deze plaat. Het gaat hoe dan ook mooi over in Roads Untravelled, dat de A Thousand Suns-sfeer weer oppakt en wat doet denken aan Iridescent. Skin to Bone pakt weer groots en bombastisch uit voordat we overgaan in Until It Breaks, dat stiekem wat leunt op When They Come For Me van de vorige plaat. Tinfoil en Powerless vormen een prachtige afsluiter en voor een plaat die wat nostalgisch begon is het einde redelijk in de nieuwe stijl van Linkin Park.

Kwalitatief vind ik dit een heerlijke plaat. Het enige gebrek is dat de nummers erg kort zijn. Als je er maar twaalf hebt waarvan de langste 3:50 duurt en er ook nog eens twee tussen zitten van onder de 1:50 gaat de tijd snel voorbij. Nummers als Castle of Grass, Victimized, maar ook In My Remains of Until It Breaks hadden van mij gerust langer mogen duren. Eer ze goed op gang zijn is het voorbij. Misschien voelt de band zich toch beter op zijn plaats met nog een concept-plaat á la A Thousand Suns, waar voor het eerst nummers wat langer waren en meerdere ontwikkelingen vertoonden. Maar al met al is Living Things gelukkig géén stap terug, maar wederom eentje voorwaarts.

Okee dan, lang gewacht op de opvolger van A Thousand Suns. Ik wist niet wat ik ervan moest verwachten, maar dit album is geweldig! Ik het er even nummer voor nummer bespreken.

1. Lost In The Echo - Een nummer die de fans van de oudere albums waarschijnlijk prachtig vinden, maar mij kan het niet echt pakken, hoewel ik een fan ben van de eerste twee albums.
2. In My Remains - Minder agressief, maar toch een prachtige rock-ballad. De bridge blijft erg in je hoofd hangen; ''Like an army, falling, one by one by one'', wat prachtig door Shinoda word gezongen.
3. Burn It Down - De eerste single van het album. Na een tijdje luisteren ga je meer lagen in het nummer horen, zoals nu hoor ik echt de distortion gitaren erin, maar eerst was het voor mij alleen de synthesizer.
4. Lies Greed Misery - Agressief dubstep-achtig nummer, met geschreeuw van Bennington en de kenmerkende rap van Mike. Als ik het een genre zou moeten geven, zou het dubstep-rock-rap zijn, als dat bestaat.
5. I'll Be Gone - Nog een rockachtig nummer, maar net als LITE weet het me niet echt te pakken.
6. Castle of Glass - Een zowaar folk-achtig nummer, wat misschien slecht klinkt, maar dat is het allerminst! Een van mijn favorieten.
7. Victimized - Een nummer waar ik me erg op had verheugd. Het valt wel een beetje tegen, maar desalniettemin vind ik het erg goed, ondanks dat het voor de release werd beschreven als een nu-metal nummer, zoals HT en Meteora. Goede zang door Brad Delson.
8. Roads Untraveled - Ballad, en rock daarna. Erg mooie combinatie zoals alleen LP dat kan.
9. Skin To Bone - Beetje een experimenteel nummer, je skipt hem vaak op de cd, maar als je hem wel luistert is het stiekem toch wel goed.
10. Until it Breaks - When They Come For My part 2. Erg goed.
11. Tinfoil - Intro voor Powerless, dus niet echt een mening.
12. - Powerless - Een geweldige ballad. Op een gegeven moment denk je; oh, nu word het rock (3 stevige distortion gitaar noten), maar dan is het toch weer het ohohohohoho gezang. Wel erg mooi.

Ik heb erg genoten van deze plaat en blijft zeker nog wel even hangen. Op naar LP Underground 12 en het volgende album. Linkin Park is back!

Linkin Park - Living Things

Linkin Park was vroeger één van mijn favoriete bands. Hybrid Theory en Meteora draaide ik erg vaak, en ook het iets mindere Minutes to Midnight draaide ik regelmatig. Daarna ben ik Linkin Park uit het oog verloren totdat A Thousand Suns uitkwam, een conceptalbum dat ik een grote tegenvaller vond. De harde stukken waren verdwenen en daarvoor in de plaats was er veel electronica te horen. Linkin Park was ernstig veranderd.

Toen ik vorig jaar hoorde dat de band met een nieuw album kwam was ik stiekem toch wel benieuwd. Ik hoopte dat de band terug zou keren naar het hardere geluid, en de softe electronica van A Thousand Suns achterwege zou laten. Met wat lichte vooroordelen begon ik aan Living Things, album nummer vijf. Ik kon die vooroordelen snel weer opzij schuiven na het horen van Lost in the Echo. De band was nog steeds bezig geweest met electronica, maar op een manier die mij beter kon bekoren. En Chester kon zich eindelijk weer eens laten gaan in de hardere stukken. Voor de rest van het album geld hetzelfde, Linkin Park heeft de sterke electronische elementen van A Thousand Suns gemixt met de hardere stukken van de eerdere albums. Living Things is daarom een erg sterk album geworden, en heeft mijn verwachtingen zeker overtroffen!

3,5*

Goed rockalbum. Allemaal sterke tracks, op de 3 korte tracks Victimized, Lies Greed Misery en Tinfoil na. Die vind ik vrij weinig toevoegen en Lies Greed Misery is wat overschreeuwd. Fijn geheel van stevige rock, zeer goede zang en gevoelige, mooie stukjes muziek. Misschien brengt Linkin Park weinig vernieuwing op deze plaat, maar het is aangenaam en ik geniet ervan. Goed, 4*