Procol Harum - Live (1972)

Perfecte combinatie van rock en klassiek

Deze lp heb ik grijsgedraaid en ik denk dat het één van de meest onderschatte/onbeluisterde platen is. Jammer, want na al die jaren raak ik er nog steeds euforisch van en het is de voorloper van al die bands die "experimenteren" met een orkest. Bombast van de beste soort!

Prachtige popmuziek met orkestrale begeleiding

Wel vreselijk jammer dat A Whiter Shade of Pale er niet opstaat, mischien wel DE plaat van 1967 en van héél de sixties...

Misschien durfden ze het niet aan zonder Matthew Fisher ? Ik ben met deze Live LP destijds helemaal plat gebombardeerd bij vrienden en kennissen en vond het nooit zo mijn koppie tee. Een jaar of 20 geleden op verzoek van mijn vrouw alsnog aangeschaft. Ik hoor het blijkbaar nog steeds niet want ik vind dit maar een slaapverwekkende vertoning en houd het verder maar bij hun eerste drie LPs .......... die mèt Fisher en Robin Trower ........

en bestaat hij wel op cd , ik vind hem nergens , al was het maar voor het lange ' in held 't was in '

Repertoire heeft 'm een jaar of 6 geleden op CD uitgegeven maar volgens mij is ie nou weer OOP. Op de zoekmachines krijg ik i.i.g. alleen maar Japanse import voor heel duur ......

aha , eindelijk remastered en met bonustracks en in een knappe hoes , allemaal naar cdwow , ik hem binnen van gisteren en hij is fantastisch , vooral het lange : in held 'twas i

briljant

Daar sluit ik mij helemaal bij aan.

En ook bij:


Ik was zelf een jaar of 12 toen ik via via (een oudere oom die hem niet meer wilde o.i.d.) de LP in handen kreeg. Veel albums had ik nog niet en al helemaal niet van het niveau Procol Harum, dat ik misschien in de verte kende van A Whiter shade of pale. Toen voor mijn idee een stokoude plaat.

De LP behoorlijk wat keren gedraaid op mijn goedkope pickupje, wachtte braaf tot hij keer na keer aan het einde was gekomen, na elk nummer klonk een enthousiast maar heel keurig applaus (nooit meer zo gehoord). In de loop van de jaren raakte het album wat in de vergetelheid, heb ik hem ook niet echt gezocht bij de cd's. Wat beaster schrijft, het was ook niet gemakkelijk te vinden op cd.

Tot recent. Ik moet zeggen, de hernieuwde uitgave n.a.v. het 40 jarig jubileum van de band klinkt nu bij mij zo heerlijk fris en zuiver uit de boxen: hoe hebben ze dat ooit voor elkaar gekregen.

Het is een bijzonder album, de band met de symfonische achtergrond in één concert met het Edmonton Symphony Orchestra en het klinkt als een klok. Zelfs met twee extra tracks (from the rehearsel) Simple sister en Shine on Brightly.

Ik begrijp dat Deep purple ooit ook met een orkest een album heeft opgenomen dat niet zo heel erg in de smaak is gevallen, Procol Harum is het m.i. op het lijf geschreven. Er werd van dit album zelfs een nummer één hit afgehaald, Conquistador.

Er is helaas nooit een concert geweest van het Alan Parsons Project in de samenstelling Parsons/Woolfson/Powell, bij uitstek een band die geschikt zou zijn geweest om met hun eerste albums een concert te geven met, in dit geval, het Royal Philharmonic Orchestra. Ondanks beloftes geloof ik dat ze het niet hebben aangedurfd, liever in de studio zaten.

Het is natuurlijk een hele gok hoe het uitpakt, maar als je muziek er geschikt voor is moet het heel goed kunnen. Zanger Brooker weet af en toe zelfs nog een aardig grapje te maken, het concert klinkt ook ontspannen. Ook al wordt er af en toe stevig gespeeld. De totale symfonische rock komt geweldig tot zijn recht in een prima samenwerking tussen alle leden op het podium.

Het neemt heel wat kosten met zich mee, een band met een ondersteunend orkest. Dat zal dan ook heel wat hebben gekost, een entreekaartje? Ach wat zal ik zeggen. Volgens de binnenkant van de hoes was het eerstkomende concert op Vrijdag 22 september (1972?) om 19.30 te London. De kaartjes voor de bezoekers kosten (in ponden) welgeteld 1,50, 1,25, 1,00 of 0,75 pence.....

Hele mooie live-registratie van de symfonische rockband Procol Harum en het orkest, Edmonton Symphony Orchestra. In 'Conquistador' en 'A Salty dog' voegt vioolwerk extra toe aan het origineel van dat nummer, dat op het debuut-album 'Procol Harum (1967). 'Whaling stories' (dat op het album 'Home' uit 1970 met het dreigend klinkende solo al erg mooi klonk), is voor mij het mooiste nummer van dit album. Ook ditmaal voegt het orkest veel waarde bij. 'A Salty dog' verschilt echter niet veel ten op zichte van het origineel uit 1969, terwijl 'In Held 'TwasI' hier en daar hele mooie passages heeft.
Het origineel van dit live-album bevatte slechts vijf nummers, maar met 'Luskus Delph' (die ik ook gehoord heb) in plaats van 'All this and more' zou het album nog iets beter zijn geweest. In ieder geval: sowieso 4,0*.

Conquistador is hier het absolute prijsnr
Dit is met klassiek orkest zo'n geslaagde en lekker bombastische live uitvoering , zo hoor je ze zelden

Voor een, naast deze, geslaagde combinatie van Procol Harum en een orkest, ga ook eens luisteren naar de live registratie met het Danish National Concert Orchestra & Choir (2009).
Doet er zeker niet voor onder.

Toch wel een mijlpaal in de carrière van de band. En ook wel idem voor de progmuziek in zijn algemeen.

Dit is een mooie remaster met 3 bonustracks die niet op de vinyl versie stonden. De remaster heeft het klankbeeld veel goed gedaan. Je hoort nu alle details, vooral over een goede hoofdtelefoon.

PROCOL HARUM PERFORM THE ENTIRE ALBUM LIVE AT THE LONDON PALLADIUM ON OCTOBER 9th 2018 WITH A FULL ORCHESTRA & CHOIR

Dit concert is eenmalig in zijn geheel vorig jaar over gedaan.
Dat had ik wel eens willen zien, ik wist het niet. Het bleef ook slechts eenmalig en tot Engeland beperkt. Procol Harum en Brooker toeren nog steeds, maar het concert van dit album blijft natuurlijk onovertroffen.

Hoewel de band goede albums heeft gemaakt, ben ik haast geneigd te zeggen dat deze live-performance het beste is geweest dat Procol Harum ooit heeft gemaakt. Het wijkt toch wel wat af van het gangbare van PH albums en ik bedacht er gelijk bij, dat later bleek dat Alan Parsons en Eric Woolfson er vermoedelijk erg goed naar hebben geluisterd, toen ze met hun eerste Alan Parsons Project album aan de slag gingen (Tales of mystery and Imagination).

Indrukwekkende registratie met een orkest dat de muziek perfect aanvult, zodat de nummers hierdoor een nieuwe dimensie krijgen, en de overtuigende performance van de band doet de rest. Ik kan hier weinig slechts over zeggen, behalve dan als uiterst persoonlijke noot dat het geheel me soms wat te veel wordt. Op studioplaten kan Procol Harum nog wel eens wat lichtvoetiger zijn (ik denk aan nummers als She wandered through the garden fence en A souvenir of London), maar hier is alleen 'Twas tea-time at the Circus iets luchtiger, en op de rest van de plaat overheerst een donker geluidsbeeld waar ik niet altijd 42 minuten lang geboeid naar kan luisteren. De stem van Gary Brooker is zwaar, het drumwerk van B.J. Wilson is lóódzwaar, Alan Ball speelt voornamelijk zware fills, de nummers zijn bepaald niet lichtgewicht, de teksten roepen ook maar zelden een glimlach op ("Wallowing in a morass of self-despair") en het orkest en het koor leggen overal nog eens een zeer nadrukkelijke saus overheen. Maar dat doet verder niets af aan de kwaliteit van het gebodene.
        Vorig jaar opnieuw uitgegeven door het onvolprezen Esoteric, met uitstekend (geremasterd) geluid (waardoor het soms wel lijkt alsof Gary Brooker recht tegenover je in de kamer zit te zingen), twee extra bonustracks van de repetities (naast de drie bonusnummers bij de tracklisting hierboven al vermeld), en een uitgebreid en zeer diepgravend verslag van het hele project, onder andere op basis van interviews uit 2018 met Gary Brooker, organist Chris Copping en producer Chris Thomas. Daarin vinden we ook het antwoord op de opmerking van Evanshewson: "Wel vreselijk jammer dat A Whiter Shade of Pale er niet opstaat, mischien wel DE plaat van 1967 en van héél de sixties..." (23-1-2008) en de daaropvolgende vraag van Droombolus: "Misschien durfden ze het niet aan zonder Matthew Fisher?" (24-6-2008). De verklaring was dat dat nummer gewoon niet meer op het toenmalige repertoire van de band stond, en er was (misschien verrassend) geen druk geweest van A&M om het op het voorgestelde album te zetten (Gary Brooker: "I don't remember anybody making any influence on it [de materiaalkeuze], apart from myself.").

Indrukwekkend, maar wat zwaar op de hand. Dat vind ik eigenlijk ook wel. Op de meeste albums vinden we meer balans met luchtige en humorvolle tegenhangers. De beste nummers van dit live-album had ik al op een dubbele verzamelaar, maar ik overweeg de puike Esoteric-versie. Karakterband toch, met captain Brooker nog steeds aan het roer. Een belevenis op het podium.

Vind ik geen probleem dat zwaar op de hand gehalte bij Procol Harum. Heb deze LP net op de kop getikt maar het geluid is nogal zacht waardoor tikken hard overkomen. Plaat eerst maar een badje gegeven en daar is natuurlijk CD voor, als je het kraakvrij wil horen. Maar ja, plaatjes draaien is in en verzamelen idem.

Voor weinig tegengekomen op vinyl en had ooit de hoge waarderingen gezien, dus meegenomen. Inderdaad wel wat zwaar op de hand. De band neemt zichzelf ongelofelijk serieus en had wel iets luchtiger voor de dag mogen komen. De opener is nog wat rommelig, maar gaandeweg lijken band en orkest beter op elkaar ingespeeld. Wel komen de gitaarriffs en licks soms wat beperkt over tussen de meer geladen toetsen en orkestrale partijen. Heeft ook niet de branie en energie van Deep Purple's Concerto for Group and Orchestra of bijv. ELP's Pictures at an Exhibition. Aan ambitie echter geen gebrek en de stem van Brooker blijft live ook overeind.

Ik heb deze ook pas veel later op vinyl gekocht. Midden/eind jaren 70 enkel Grand Hotel en Something Magic in mijn bezit. Grand Hotel is natuurlijk ook wel bombastisch, maar eigenlijk is dat wel waar ik bij Procol Harum van hou. Gooi die registers maar open ! Wat dat betreft zit je bij deze plaat wel erg goed. Het orkest zorgt voor bombast, voor energie en gaat tot het 'kitsch' randje, maar blijft aan de goede kant. 'Conquistador' is natuurlijk prachtig in deze uitvoering. 'Whaling Story' een echt begin jaren 70 mey wendingen de registers gaan soms voluit open om daarna direct weer in rustig vaarwater te komen. Naast het orkest is er ook nog een koor aanwezig (Da Camera Singers), dan weet je wel wat je kunt verwachten. Daarna het toch altijd weer mooie gevoelige 'Salty Dog' het lijkt of de groep en orkest elkaar steeds beter weten te vinden. Gary Brooker zingt de sterren van de hemel.
De B kant 'In Held 'T was In I' is wel wat wennen. Ik kende het nummer niet. Zeker het begin vind ik wat , lastig, bijna wat cabaret/musical achtig. Gelukkig verandert dat op een gegeven moment en dan komt de echte prog/sympho weer terug. En een nummer van meer dan 19 minuten, het is ten slotte 1971, dat had iedere groep die mee wilde tellen.
Al met al een mooi album, mooie synthese tussen orkest en groep, tussen klassieke en rock/pop muziek. Een mooi voorbeeld van de sympho/prog muziek die in die jaren belangrijk was en eigenlijk best wel de richting van de popmuziek bepaalde.
Wat dat betreft een geslaagd experiment.